Capituluꝫ. VIII.

poſſet furari vel vn̄ poſſet male agere non iudicādo illū malū determīate: ſꝫ p̄ſupponēdo ꝙ eē poſſet: ſibi ⁊ mihi prouideo. Scd̓m aliū modū .ſ. determinationis ſic dubia ī meliorē partem ſūt īterp̄tāda ¶ Quātū ad tertiū ꝑ hiꝰ iudiciū ledit hō ſe ipſūNā vt dicit Aug. de occultis ꝗlieni cordis temereiudicare pctm̄ eſt. In quo .n. aliu iudicas ait apl̓usad Ro. ij. te ipſū cōdēnas .i. tibi noces cōmittēdopctmn̄: vn̄ pūieris. Quātū .n. hoc diſpliceat deo on̄itur ꝑpunitōem. Legitur .n. in vitis patrū ꝙ cuꝫno germani ſimul in heremo habitarēt ad ẜuiēdn̄ deo: ad tātā puritatem mētiſqꝫ ꝑfectōem venerāt vt ad placitū ſuū viderent alter alteriꝰ gratiā ꝑſplendore quēdā extra refulgentem ſuꝑ eos. Accidit vt die quadā irent ad viſitādū patres ꝑ heremū: ⁊ cū minor ex his videret vnū ex illis patribꝰcomedētē ſexta feria in hora tertiaꝝ: iudicauit illūrāſgreſſorē ieiunij: qd̓ tūc habebat vt p̄ceptū. Ris igit̉ ad cellulā propͥam cū maior orās opidere ſplēdorem ſolitū ſuꝑ fratrē minorē nilere potuit propter qd̓ vocauit eū ⁊ ſciſcitatꝰ eſtſi in aliquē eū ꝯſcīa remorderet: nā mirabatur ꝙnon videbat lucē ſuper eū vt prius. Ille vero dilip̄ſcrutās ꝯſcīam ſuā de nullo īquit recolonidēs talē patrē comedere an̄ horā male ſuſpiſū de eo: quod ītelligēs maior illud temeradiciū fuiſſe cām illiꝰ ſubtractōis gratie: iuſta.n. cām potuit habere ille ſoluēdi ieiuniū: ⁊ ſic nōpeccare: penitētiā egit: cum eo: ⁊ redijt ad lucē pͥſti. Itē ī vitis patrū cū duo fratres ſatis iuuenes ⁊pparētes diſcurrerēt predicādo v̓bū dei acceſſiſt ad quādā deuotiſſimā mulierē: audita fama ſātitatis ſue: poſt diuīa colloꝗa cōmendātes ſe oratōibus ſuis abierūt. Illa vero vidēs illos ita iuuecepit ſuſpicari ⁊ heſitare de puritate ⁊ bonitaorum quaſi non poſſent in tanto diſcurſu putatem ſeruare: propter quod cum orationi ſe dediſſet per ſpaciū tēporis ſentiens ſe aridam ⁊ nonuſtare ſolitam dulcedinem: cū mirareturr ⁊ pie cōereretur de tanta ariditatē: demū apparuit ſibiita Maria dure arguens eam de temeraria ſuſpitione cōtra fratres ſuos dicens ꝙ eſſet ſufficiēſin mundo conuerſantes conſeruare eos: ⁊ ꝙ propterea illa dulcedine priuata fuerat. Suꝑ quo penitens de temerario iudicio eos in veneratione haxempluꝫ etiam de heremita qui iudicabat.riuꝫ in papatu deliciari quomodo fuit ſibiQuantuꝫ ad ſecunduꝫpͥncipale .ſ. iudiciū quo iudicatur deus temerarieoīe. Sciēdū ꝙ temerarie iudicant de deo quiiſſione poſiti arbitrant̉ deum nō eſſe iuſtuꝫ vtilli qui dicebant prouerbium illud. Patres noſtricomedebant vuam acerbā: ⁊ dantes filiorum obſtupeſcunt .i. ſūt alligati: vt vulgariter dicitur .i. paires noſtri peccauerunt ⁊ nos portauimus penaꝫpro eis Ezech. xviij. quod eē falſum on̄dit dn̄s di

cens. Filius non portabit iniquitatem patris .i. nōluet penam pro eo: nec pater iniquitatem filij: ſedvnuſꝗſqꝫ in iniquitate ſua morietur: quod verū ēquo ad penam tāgentē aīam ſeu ī alia vita. Nā pena temporali ẜm iuſticiam diuinam ⁊ hūanam punitur vnus pro alio ex cauſa varia. Iudicium aūttemerarium eſt quo arbitrantur aliꝗd deum nonparcere penitentibus qn̄ graue eſt peccatuꝫ quodfalſū eē on̄dit p̄s. ꝗnqͣgeſimo dicens. Tibi ſoli peccaui ⁊ malum corā te feci vt iuſtificeris ī ſermonibus tuis ⁊ vincas cū iudicarꝭ. Que locutio obſcura eſt: ⁊ ideo exponenda. Eſt igit̉ vnꝰ ītellectus: ſecūdū. b. Tho. poſt glo. ſuper epiſtolā Ro. iij. vbi pōithͨ auctoritas ſic. Ego peccaui tibi ſoli .i. qꝛ rex ſuꝫnon habens ſuperiorem hoīem qui me puniat deadulterio ⁊ homicidio cōmiſſo .i. tibi deo reſeruat̓peccatū meum puniendum: malum coraꝫ te feci .i.ſciente ⁊ ſi alij ignorauerint: vel coram te .i. cito a tereſpectus oculo miſericordie tue ad te conuerſusab hoc ergo peccato munda me: qꝛ cognoſco .i. doleo ⁊ peniteo quod ſupra petierat: ⁊ hoc vt iuſtificeris in ſermonibus tuis ⁊ vincas cum iudicaris .i.ex hoc. ſeq̄tur hoc bonum: qꝛ iuſtificaberis .i. iuſtꝰmanifeſtaberis .i. verax ī ſermonibus tuis ī quibꝰveniam ꝓmittis peccatoribus ꝯuerſis nō ſolū illoſermone. Ezech. xviij. Peccator in qͣcūqꝫ hora cōuerſus fuerit ⁊c̄. qꝛ hiꝰ. verba p̄s. pͥus fuerūt dictaan̄ verba Ezech. Sꝫ etiā illo ſermōe quo dicit Leuit. xxvi. Orabūt pro impietatibus ſuis ⁊ recordabor federꝭ mei. Et Heut. xxx. Si ductus penitudīoreuerſus fueris ad deū reducet te dn̄s deus tuꝰ ⁊miſerebitur tui: ⁊ vincas .i. vinces opinionē hominum falſo eſtimātiū cū iudicaris ab eis .i. eſtimariꝙ non ꝑces pctm̄ Dauid vel alijs peccatoribꝰ ita ꝙli vt hic tenet̉ cōſecutiue non cauſatiue. Alius ſenſus eſt vt li vt referatur nō ad illud mūda me: ſꝫ īlud tibi ſoli peccaui cōſecutiue tn̄ non cauſatiue: ⁊eſt ſenſus. ij. Reg. xij. Ego peccaui tibi vt iuſtificeris ī ſermonibus tuis .i. ex peccato meo conſecutueſt qꝛ tu appares iuſtus .i. fidelis ⁊ verax ī tuis ſermonibus .i. promiſſionibus: non frāgens ip̄a ⁊ cōtrāfaciens ꝓpter peccatuꝫ meū vel aliorū. Promiſerat .n. deꝰ Dauid ꝙ regnū ſuū ſtabiliret in eternūij. Reg. vij. q̄ ꝓmiſſio erat īplenda per īcarnationechriſti: ſed a quibuſdam dicebatur ꝙ propter peccatum Pauid nō eſſet deus illā obſeruaturꝰ: ſꝫ qꝛtalis ꝓphīa erat prophīa non cōminationis q̄ mutari poteſt: ſi humana merita mutantur: ſecunduꝫillud Hiere. viii. Repente loquar aduerſus gentem: quia ad illa reſpicit: ſed erat prophetia predeſtinationis ſecūdū quaꝫ predicitur aliquid quaſioībus modis implendum. Et ideo ſi factum nō fuiſſet quod ꝓmiſſū ē Pauid preiudicaret diuīe iuſticle. i. veritati: ⁊ non appareret deus verax ⁊ fidelisin promiſſis oīmode implendis. Sed īplendo promiſſum illud etiā peccāte Dauid apparet iuſtus .i.verax in ſuis ſermonibꝰ ꝓmiſſorijs: ⁊ vincit opinionem falſam qua iudicatur mutabilis: ⁊ nō fidel̓ in