Capituluꝫ.VII.

deducant. Ad hanc etiam ſuperſtitioſam curioſitatem ⁊ peſtiferam pertinet ars notoria qua quis ērit acꝗrere: cum certis obſeruantijs diuerſas ſciētias. Et de hac infra in ti. de ſuperſtitionibꝰ. Dic̄ ētin ti. de diuinationibus ⁊ maleficijs: que fiūtocationibus demonuꝫ his portentꝭ ꝑ d̓monūfallaciā illuditur curioſitas humana quādo id īpudenter appetunt ſcire quod nulla eis ratōe cōuenit inueſtigare. xxvi. q. v. Nec mirū. Debēt aūthabent hiꝰ libros induci ad ꝯburendum tales lros ⁊ ſcripta: ne alij abutātur exemplo eoꝝ quodbitur Act. xix .ſ. ꝙ quidam qui fuerant curioſeati contulerunt libros ⁊ combuſſerunt coramiinibus.Tertio modo et alijs ſequentibus pōt eſſe vitium ex ip̄a inordinatiōe appetitus ⁊ ſtudij addiſcendi veritatem. Et hoc prīoin quantū per ſtudiū minus vtile retrahit̉ a ſtudioqd̓ ex neceſſitate ſibi īcūbit: vt ſi habens curā aīaꝝonfeſſionē neſciens ꝗd ſpectet ad taleſtat ſtudio philoſophie: vel aſtrologipoeſie: ⁊ hiꝰ. quod Hiero. rep̄hendens inquit.cerdotes dei omiſſis euāgelijs ⁊ ꝓphetijs videmus comedias legere: amatoriā bucolicorū verſuum verba cātare: tenere virgiliū in manibus: etquod ī pueris eſt cā neceſſitatis: crimen ī ſe facerevoluptatis: di. xxxvij. c. Sacerdotes. Hinc ⁊ Origenes dic̄. Scinifes ⁊ ranas quibꝰ ꝑcuſſa fuit egynificare vanā gloriam dialeticorū garruphiſtica argumēta. Siliqꝫ quoqꝫ porcoodigus ſaturari cupiebat: ſed neꝗebat: doctrinas figurant gentilium ẜm Hiero. Sed ⁊ ipſeHiero. verberatus fuit acriter ī infirmitate: ⁊ ſibiꝙ Ciceronianꝰ erat: nō chriſtianus eo ꝙ niat ſtudio Platōnis: ⁊ Ciceronis delectatate eloquij. Et ſi qn̄ prophetas legere int: ſermo horrebat incultus: ait ip̄e di. xxxvi.Legimus. cum. §. ſe. Sicqꝫ ex curioſitate retraheſtudio ſcripture magis vtili et neceſſarioligioſis ⁊ clericis ī ſacerdotio vel dignitatecōſtitutis ꝓhibetur ſub pena excōicatōis ſtudiū legū ⁊ phīce .i. medicīe vt magis poſſint vacare ſtudio theologie ⁊ canonū: exͣ ne cle. vel mo. c. fi. ⁊. c.Non magno.§V I.Quarto modo in quatum aliquis ſtudet ad cognoſcendū veritatem ſupra ꝓprij ingenij facultate qꝛ per hoc hoīes de facili labūtur in errores. vn̄ dr̄ Eccle. iij. Altiora te neqͣſieris ⁊ fortiora te ne ſcrutatus fueris: ⁊ ī pl̓ibusoꝑibus eius ne fueris curioſus: ⁊ poſtea ſequitur.Multos .n. ſupplantauit ſuſpitio illorū: ⁊ in vanitate detinuit ſenſus eoꝝ. Ad quā curioſitatē pertinet ꝙ aliꝗ inueſtigent de myſterio trinitatis: vel īcarnatōis: vel ſacramēti euchariſtie: ⁊ p̄deſtinationis: ⁊ hiꝰ ratōibus naturalibus: de ꝗbus dicit Ambro. Tu quoqꝫ digitū ori admoue: ſcrutari nō lꝫ di

uina myſteria .ſ. curioſe. vn̄ ⁊ in figurā Nume. iiij.fuit p̄ceptū: alij nulla curioſitate videāt ꝗ ſūt in ſāctuario .i. occulta myſteria Chriſti priuſqͣꝫ īduantur.i. niſi velata. Et qꝛ curioſitate ducti filij iſrael viderunt archā dei reductā per boues a philiſteis ꝗī bello abſtulerāt eā in Bethſames mortui ſūt ſeptuaginta viri populi: ⁊ ꝗnquaginta milia plebis d̓Bethſamitis: vt habet̉. i. Reg. vi. Permaxīe ſimplices debēt cauere ab hiꝰ. curioſis q̄ſtionibus. vn̄Aug. dicit: ꝙ cū q̄rūt aliꝗ ꝗd deus faciebat an̄ mūdi creatōem. Rn̄dendū eſt ꝙ eternā gehēnā curioſis preparabat..§. VII.Quinto modo quādohomo appetit coguoſcere veritatē circa creaturasnō referendo ad debitū finē .ſ. ad cognitōnē dei ſꝫin ip̄a cognitōe ſola delectatur. vn̄ Aug. de vera religione dicit ꝙ ī cōſideratōe creaturarū nō eſt vana ⁊ peritura curioſitas exercēda: ſed gradus ad īmortalia ⁊ ſēper manētia faciēdus. Salomon quidicit ſe curioſe multa īueſtigaſſe ꝓpter nimiam cirioſitatē quā habuit ad īueſtigāduꝫ de opinionibꝰhoīum circa ſcibilia īfatuatus legitur nimio amore mulierū: qd̓ Origenes ītelligit pro hoctrinis getiliū varijs ⁊ multis quarū amore delectatus a veritate errauit: poſtea tn̄ emēdatus. Sen̄. ī epiſtola.Demones merito videret ſi cū ſaxa ī monumētuꝫſenes femineqꝫ cōgererent: cuꝫ iuuentus ītra portas expectarꝫ armata ſederē ocioſus: ⁊ hiꝰ. q̄ſtiūculas pōereꝫ. Qd̓ n̄ ꝑdidiſti habes: cornua n̄ ꝑdidiſtigͦ cornua hēs. Non vacat ad iſtas īeptias. Ingēsnegociū ī māibꝰ eſt. Mors me ſequitur: fugit vitaAduerſus hoc me doce: hec ille..§. VIII.Oculus quoque corporalis prout includit omnem ſenſū exteriorem videt vanitatem cum curioſus eſt: que curioſitas ſēſitiua cauſa multorum peccatorum: ⁊ oēs pene inuoluens conſiſtit ī appetitu ⁊ ſtudio inordinato cognoſcendi per aliquem ſenſū exteriorem. Pro cuius declaratōe dicit. b. Tho. 2ª 2ᵉ. q. clxvij. ꝙ cognitio ſenſitiua ordinatur ad duo. vno modo tā ī hoībus qͣꝫ in brutis ordinat̉ ad corꝑis ſuſtentationeꝫ īquātū .ſ. per huiuſmōi cognitōem hoīes ⁊ alia aīalia vitant nociua ⁊ conquirunt ſibi neceſſaria adſuſtentationem: ſicut ouis videns lupum fugit: ethomo videns inimicum quod facere non poſſet ſinon videret: ⁊ videns cibum ſumit illuꝫ. Alio mōcognitio ſenſitiua ſpāliter in homīe ordinatur adcognitionem practicā vel ſpeculatiuā. Uidens enīherbam medicinalem medicus ordinat eaꝫ ad medicinam. videns exercitia alicuius artis quomodo fiunt addiſcit vt ſecundum eam operetur. Conſiderans per viſum auditum vel alios ſenſus pulchritudinem ⁊ virtutem creaturarum: exurgit inde in cognitionem creatoris. Quando igitur nonapponitur ſtudium circa ſenſibilia cognoſcendaʳ pͥdictis modis ⁊ cauſis ſcilicet propter neceſſitatem