Titulus. III.
aīe ſue: eā .ſ. preponēs vt delectetur ī cognitione inutili ⁊ vana rerum ẜm ſenſū vel ītellectū vtiqꝫ ſe iſum priuat cena glorie de qua dr̄ apoca. xix. Beatiꝗ ad cenā nuptiarū agni vocati ſūt. Sꝫ videt̉ ī hiꝰcognitōe intellectiua vl̓ ſenſitiua nō poſſe eē peccatū: nā ſenſitiua deſeruit intellectiue. Lognitio autēintellectiua ẜm ſe ē bona. In hoc .n. videtur cōſiſtere perfectio hominis vt intellectꝰ eius de potentiareducat̉ ad actū quod ſit ꝑ cognitionē veritatis.Preterea illud qd̓ ꝗs cōſequit a deo non pōt eſſemalū: qꝛ deus nō ē actor mali. Sed q̄cūqꝫ abūdartia cognitionis ē a deo: iuxta illud Eccle. i. Oīs ſapientiā a dn̄o deo eſt. Et ſapiētie ſeptimo dicit̉. Ip̄ededit mihi horū q̄ ſunt ſcīaꝫ verā vt ſciaꝫ diſponeorbis terrarū: ⁊ virtutes elemētorū: ergo ⁊c̄. Preterea illud ꝑ qd̓ ꝗs aſſimilat̉ deo nō pōt eē maluꝫ:ſꝫ hō aſſimilat deo: ꝑ hoc ꝙ v̓itatē cognoſcit: et qꝛoīa nuda ⁊ aperta ſūt oculis eius: ad Heb. iiij. Et. i.Reg. ij. dicit. Deus ſcīarū dn̄s eſt: ergo quātūcūqꝫabudet cognitio veritatis: nō eſt mala ſed bona.Appetitus aūt boni nō eſt vitioſus: ergo circa cognitōem veritatis nō videt̉ eē vitiū curioſitatis vl̓aliud. Rn̄. b. Zho. 2ª 2ᵉ. q. clxvij. articū .i. ꝙ cognitōveritatis quāuis de ſe ſit bona: pōt tn̄ per accidēsalicui eē mala ī quantū vel ſuperbit ex ea: vel vtit̉ea ad malū. Uitiū aūt curioſitatis nō eſt circa ipſam cognitōem veritatis directe: ſed circa appetitū⁊ ſtudiū cognoſcende veritatꝭ: qn̄ .ſ. ē inordinatusQuāuis ergo bonū hoīs cōſiſtat ī cognitōe veri: tn̄perfectū bonū hoīs nō cōſiſtit ī cognitōe cuiuſcūqꝫ veri: ſed in cognitōe ſumme veritatis pefecta vtper phūꝫ ī. x. ethi. patet; Et iō pōt eſſe vitiū in cognitōe aliquorū verorū ẜm ꝙ tal̓ appetitus circa illanō debito modo ordīatur ad cognitōem ſūme veritatꝭ: ī qua conſiſtit ſūma felicitas. Et ſic ſoluiturpͥmū. Ad ſecūdū ⁊ tertiū rn̄deo ꝙ quāuis cognitōveritatꝭ quā habemus a deo: ⁊ ꝑ quā aſſimilamurdeo: de ſe ſit bōa. nō per hoc excluditur ꝗn homopoſſit cognitōe veritatꝭ abuti ī malū: vel et inordīte cognitōem veritatꝭ appetere. Nō .n. ſuffic̄ ad virtutē bonū appetere: ſed oportet et ipſum appetitūboni eſſe regulatū ẜm rōnē. In hoc ergo ꝯſiſtit vitiū curioſitatꝭ ī appetitu ⁊ ſtudio īordīato circa cognitōem reꝝ de qͦ orādus ē deꝰ vt āmoueat dicēdoAuerte oculos meos ⁊c̄.Quantuꝫ ad ſecunduꝫ.ſ. de ipſo vitio curioſitatꝭ. Sciēdū: ꝙ ſicut duplexē oculus .ſ. corporis ꝗ dicit̉ ſenſus: ⁊ aīe ꝗ dicit intellectus. ita duplex eſt curioſitas .ſ. ītellectiua: ⁊ ſēſitiua: ⁊ ideo in plurali dicit oculos meos ne videant vanitatem. Et quāuis curioſitas ſenſitiua exerceat̉ per alios quatuor ſenſus: ſicut ⁊ per viſumtn̄ noīe viſus intelligit̉ oīs ſenſatio. Un̄ conſueuitdici vide qͣꝫ bonū ſanū hꝫ cāpana .i. audi. Uide qͣꝫbonū odorē hꝫ iſte flos .i. odora. Et xp̄s dixit diſcipulis ſuis. Uidete manus meas ⁊ pedes .i. palꝑateLuce vlti. Et p̄s. xxxiij. Guſtate ⁊ videte. vanū au
tē dicit̉ res īutilis: vel q̄ non ſeꝗtur finem ad quēordinat̉: ſicut medicina dicit̉ vana: q̄ nō indnitate ad quā ordinat̉. Lognitio in hoīe orddꝫ ad aliquā vtilitatē ẜm rōnē: ſicut ⁊ oīs actꝰnus alias vana ē ⁊ curioſitatꝭ vitiū. Un̄ Sap̄.dicit̉. Uani ſūt oēs hoīes ī ꝗbus nō ſubeſt ſcī.i. ꝗ non ordināt ſcīam ſuā ⁊ cognitionē ad deſaltem vt vltimū finem. Et Hiero. ait de ꝗbicurioſis. Nonne vident̉ vobis ī vanitate ſeobſcuritate mentis ingredi ꝗ diebus ac nodialetica arte torquent: ꝗ phyſicus ꝑſcrutatlos trās celū leuat: ⁊ vltra profundū terrarumabyſſi in quoddā inane demergitur: ꝗ iā beneuet ꝗ tantam metroꝝ ſiluam in ſuo ſtudioſus corde diſtinguit: vt habet̉. xxxvi. di. Nonne. vidergo oculi vanitatem cū quis ſeꝗtur curioſitattellectiuam vel ſenſitiua. Et quantum ad intelltiuam notandum ſecundum. b. Tho. 2ª 2ᵉ. q. clxv.ij. articū .i. ꝙ quinqꝫ modis ipſa curioſitas exerCetur.Primū in quatum quisintendit ſuo ſtudio in cognitiōibꝰ veritatis proaccidens coniūgit̉ ei malum: ſicut illi qui ſtucad ſcientiam veritatis vt inde ſuꝑbiant vn̄ Auin li. de moribus eccleſie. Sūt qui deſertis virbus ⁊ neſcientes ꝗd ſit deus ⁊ quanta ſit maieIemper eiuſdem manentis nature magnū ſe alieagere putant fi vniuerſam iſtā corporis molē quimūduꝫ nuncupamus curioſiſſime intentiſiperꝗrant. Un̄ etiā ⁊ tanta ſuꝑbia in eis gicuuin ipſo celo de quo ſepe diſputant inhabitarantur. Similiter illi ꝗ ſtudent addiſcerepeccandum vitioſū ſtudium habent: ſecūIere. ix. Doenerunt linguā loqui mendacium. Etꝗ addiſcunt incantationes ſortilegia: ⁊ maleficia: ⁊veneficia: ⁊ hiꝰ vel exꝑiuntur ea ſi habent effeIſidorus etiā in li. ſn̄iarum dicit. Ideo p̄Chriſtianus figmenta legere poetarum: q̄excitant mentem ad incentiua libidinū: di. xxxxijIdeo. qd̓ precipue videtur habere locum indio metamorphoſeos: ⁊ de arte amādi: ⁊I⁊ ſimilibus. Ambro quoqꝫ dicit de aſtroleſcientijs ꝙ deſpecte ſunt: ⁊ ꝗ his ſtudent curhabent: diſ. ea. §. ij.Secundo modo cū quiſſtudet addiſcere ab eo a quo non debet: ſicut iperquirunt aliqua futura vel occulta a demoin quo reperitur curioſitas ſuperſtitioſa. vn̄ Ade vera religione. Neſcio an ph̓i impedirentur afide vitio curioſitatis in ꝑſcrutandis denpropterea autem chriſtus demones confiſum dum clamabant: tues filius dei increpabvt tacerent: Luce. iiij. vt .ſ. nos doceret non erendū a demonibus etiam cognitionem veriqꝛ propterea aliqua vera aliquando dicunt vt hemines his allectis credant ⁊ tandē ad aliqd̓ malū