CapituluꝫVII.

⁊ fētentiare cōtra eum cum non poſſit. vn̄ dr̄ in decre. di. xxi. In tātū hanc p̄ſumptionem ſācti patresin quodā generali cōcilio deteſtati ſūt quā .ſ. ꝗdāDioſcorus noīe p̄ſūpſit ſnīam excōicationis cōtraLeonē papā dictare vt eū ſine aliqua audientiaſubito cōdēnarent. Nec vacat a p̄ſuptione ſubditus: ꝗ ⁊ſi non iudicio ſn̄ie: tn̄ temerarie condēnaꝫfacta platorū dubia: q̄ poſſūt bene ⁊ male fieri: qd̓deo diſpliccre on̄ditur ꝑ figura. Nā vt habet̉ in. ij.regū. vi. cum archa dn̄i Dauid ordināte reduceretur ī Hieruſalē cum ī itinere bobus duceribus eārecalcitrātibus archa aliquātulū inclinata fuiſſetꝗdam noīe Oza ꝗ eam cū bobus deducebat temerarie tetigit eā quaſi retinens ne caderet̉ ꝓpter qd̓a dn̄o ſubito ꝑcuſſus eſt morte. Et vt exponit Gratianus. ij. q. vij. c. plerūqꝫ. §. his itaqꝫ. ⁊ Grego. ī moral. Archa deſignat p̄latū qui ⁊ in ſe dꝫ habere māna dulcedinis ⁊ virgam auſteritatis: ⁊ legem iur⁊ ſcientie: boues recalcitrātes ſūt ſubditi diſcoli g⁊ platus īclinatur cōdeſcēdēs: aliqn̄ īperſecoruꝫ. Aliꝗs p̄ſūptuoſus: quaſi retīet archāne cadat: dū p̄ſumptuoſe iudicat: ⁊ rep̄hendit prelatum de nimia remiſſione. Un̄ Oza īterp̄tatur rolus ꝗ. ſ. p̄ſumit de ſua virtute: poſſet aūt eē itardinata talis p̄ſūptio: ꝙ morteꝫ incurreret aīeItē pertinet ad p̄ſumptione ꝙ aliꝗs ſe intromittat̉ de officijs aliorum: ⁊ de his q̄ non ſpectāt ad eūniſi neceſſitate vel charitate moueret̉ ad ſupplendū defectum alteriꝰ. vn̄ dicit in regula turis. Ꝙ n̄ē ſine culpa ꝗ rei q̄ ad eū nō ꝑtinet ſe īmiſcet ex deregulis iuris libro ſexto..§. VI.FPunitio quagaE1 deus contra preſumptōem ibi nota ſcd̓o cum dicit̉Auertiſti faciem tuam a me. Auertit aūt deus faciſuam a creatura rōnali dupliciter. Uno modotrahendo gr̄am: ſicut cū aliquis omēditur abio ſubtrahit faciem ſeu aſpectum ſuum ab eolens videre eum. Et hoc facit d̓us preſumptuoſo quādo eſt mortalis eius preſumptio Deūt. xxxijAbſcondam enim faciem meam ab eis: generatioenim ꝑuerſa eſt. Alio modo dicit̉ deus auertere faciem ſuam ſubtrahendo feruoreꝫ ⁊ actualeꝫ detiotōem: ⁊ ſpūalem guſtum quod facit aliquādo ſpōa ſponſam ex paruo defectu vt magꝭ ſit cur⁊ timoroſa. Et de hoc in p̄s. cxv. Ego dixiin exceſſu mentis mee: ⁊ ẜm aliam litteram. In pauore meo proiectus ſū a facie oculorum tuoꝝ qd̓ ēum aīe deuote: vꝫ cum ſentit ſe priuatam cōſibus ſpūalibus ⁊ guſtu dei: timens ſe derelictam a deo: ſꝫ ideo deus hoc agit ad tempus ad excludendam preſūptionē. Nam ſi ad placitum ſuūala ſentiret conſolationem nimis de ſe preſumerꝫenegligentie ſe daret: ⁊ parum a defectibus parllis ſe caueret: ſicut ſi vir ſemper aſpiceret ⁊ rideret in faciem ſponſe: efficeretur nimis irreuerens.§. VII

Quantum ad tertium.ſ. ꝯſecutōem mali certū eſt ꝙ amiſſa gr̄a dei ꝑ preſūptōem nō pōt ſeꝗ niſi maluꝫ de quo ꝯturbaturmens. vn̄ ī verſu p̄dicto ſubdit̉: factus ſū cōturbatus .i. totus cōturbatꝰ. Cor .n. īmpij quaſi mare feuens qd̓ ꝗeſcere non pōt nūc eſtuās ꝑ vnā paſſionem: nūc per aliā. qn̄qꝫ per vanā leticiam: qn̄qꝫ pernimiam triſticiam: ⁊ hiꝰ.¶ Capitulum ſeptimuꝫ de Curioſitate. in quo agtur de ſpectaculis et vitijs: que procedunt ex vanoaſpectu ⁊ etiam de ſtudio ſeculariū lr̄arum. vtruꝫſit licitum:graGrioſitas inter ꝙſuꝑbie ſupra pōit̉: ⁊ ab ea procedere videtur: vitiū eſt pene oēs īuoluens: ⁊ parūcognitū: ſꝫ ml̓tū nociuū: qd̓ a ſe remoueri exoptatp̄s. cxviij. dicens. Auerte oculos meos ne videantvanitatem: in via tua viuifica me: vbi tria ponit.Primo oſtendit ſui debilitatem: ibi. auerte oculos meos. ¶ Secundo petit excludi curioſitatem:ibi: ne videāt vanitatē. Tertio appetit dirigi circavniuerſitatē: ibi in via tua viuifica me.Oſtendit primo ex hoc.p̄s. ſui debilitatem: qꝛ poſtulat a deo hoc fieri: qd̓videt ꝑ ſe facere n̄ poſſe .ſ. auertere oculos ſuos avanitate ad quā curioſitas iuducit ad inſpiciendūMultū .n. hō inclinat̉ ad ſciendum. Nam vt dicitph̓s pͥmo phyſicorū. Oēs homines natura ſcire d̓ſiderant: ⁊ Eccleſiaſtes pͥmo dr̄. Non ſatiatur oculos viſu: nec auris auditu. Multo .n. magis appetur ſcīa ⁊ veritatis cognitio qͣꝫ diuitie quarū apetitus eſt īſatiabilis ⁊ merito qꝛ ſcīa pertinet ad ꝑfectionem aīe: non aūt diuitie. Et iō orare debemꝰvt perficiat quod per nos nō valemus .ſ. auertereoculos a vanitate .i. inordinata ⁊ inutili cognitōneIp̄e .n. d̓us ait apl̓s ad philip. ij. Operatur ī nobisvelle ⁊ perficere pro bona voluntate. Adeo aūt nociuum eſt vt excludat aliqn̄ a regno celorum. vndecurioſus figuratur per illū ꝗ ſe excuſauit nō poſſe accedere ad quā fuerat cenā īuitatꝰ dicēs. Iugaboū emi ꝗnqꝫ: ⁊ eo probare illa: Luce. xiiij. Bos ꝓpter cornua q̄ hēt eminētia in capite ſignificat ſuꝑbum ꝗ in ſe hꝫ eminētiā eſtimationis de ſe ſuꝑ cteros. Et propter ruminatōem deſignat cōſidertionem inordinatā qua diſcutit trite ſingula. Quīqꝫ paria ſunt ꝗn̄qꝫ ſenſus exteriores a quibus ortum hꝫ oīs noſtra cognitio. Paria vero ſunt n̄ ſingularia: qꝛ ip̄orum ſenſuū organa exteriora ſuntdiplicata: vt duo oculi: due aures: due nares: duolabia: due manus: in quarum pulpis precipue vtget tactus. Probare vadit qui curioſe vtitur eis:vt experiatur quid delectationis in hoc reperiat:hic autē ſi emit hiꝰ paria boū dans pro p̄cio ſaluteꝫ