Capituluꝫ. VI.
Manifeſtū ē .n. ꝙ pluries accidit eē puſillanimesaliquos: qꝛ .ſ. omittūt facere bonū qd̓ pn̄t qͣꝫ ꝗ ſe extendāt ad faciendū bonū qd̓ nō p̄n̄t: ⁊ iō frequētiẜm hoc igitur. b. Tho. dicit puſillāimitatē ſimplicit̓eē maius qͣꝫ p̄ſūptionē. Scd̓m aūt conſideratōemſecūdā .ſ. qͣꝫtū ad radicē eaꝝ tūc p̄ſūptio eſt grauiusqͣꝫ puſillanimitas. Nā radix p̄ſūptōis eſt ſuꝑbia:radix puſillanimitatis ē ignorātia ſue poſſibilitatis: ⁊ pigritia: guauius aūt eſt ſuꝑbia qͣꝫ pigritia: īmo ſuꝑbia dr̄ delictū maximū a p̄s. xviij. ẜm glo.ibi: ⁊ ẜm cōſiderationem hāc dr̄ Eccl̓iaſtes. xxxvijO preſūptio nequiſſima vn̄ creata es? Ubi rn̄detglo. ꝙ de mala voluntate creature .ſ. de ſuꝑbia. EtPiero. ad Paula ⁊. Euſtochiū. De nulla re ita iraſcitur deꝰ qͣꝫ ſi peccator p̄ſūptuoſe ſuꝑbiat. Secundū tertiā cōſideratōem videtur grauius p̄ſūptio:nā ex p̄ſūptione hoīum ſequūtur īnumera malaſibi ⁊ alijs. Ponūt .n. ex ea hoīēs ſe ad honores etdignitates ⁊ officia īdigniſſimi: ⁊ īperitiſſimi volūtfacere multa īdebite de ſenſu ſuo p̄ſumētes: neqꝫhoīes neqꝫ deū timentes: ea attentantes ſub ꝗbusdeficiūt ⁊ alia magna ſcādala faciūt: vn̄ dr̄ Sapi.xvij. Sēꝑ p̄ſumit ſeua cōturbata cōſcīa. Puſillamitas nocet ſibi pͥuādo ſe illis bōis q̄ ſacere poſt: alios ꝑ accidēs n̄ iuuādo vt poſſet.endendo huiuſmoimateriā p̄ſūptiōis dic̄ Ambro. ꝙ dauid ꝗ dixeratp̄s. xxix. Ego dixi ī abūdātia mea .i. bonorū ſpūalium. nō mouebor in eternū .ſ. recedēdo a rectitudine vite per peccatū ſciens ſibi nocuiſſe illā iactantiam ⁊ p̄ſūptionē: ſubdit. Auertiſti faciē tuaꝫ a me.ſ. ſubtrahendo gr̄am: ⁊ factus ſū ꝯturbatꝰ ī peccata varia lapſus. vi. q. i. imitare. In ꝗbꝰ verbis p̄s.tria oſtn̄dūt̉: pͥmo ſui p̄ſūptio: ibi. Ego dixi ī abudāea. nō mo. in eter. ¶ Secūdo dei punitio: ibi.rtiſti faciē tuā a me. ¶ Tertio mali cōſecutioi. factus ſū cōturbatus. Loꝗtur p̄ſumens de ſeīde ſuo cōſidēs de abūdātia bonoꝝ ſpūaliū ſuonō mouebor .ſ. recedendo a deo ꝑ peccatum iniūqͣꝫ. Sic Pe. apl̓s de ſe p̄ſumens inꝗt. Etandalizati ſuerint: ſed nō ego ꝗ tn̄ ceterꝭ deterius cecidit negās xp̄m ad vocem ācille. Math.xxvi. ¶ Sciendū tn̄ eſt ꝙ triplex eſt p̄ſūptio. Prīaeſt p̄ſūptio de ꝓpͥa iuſticia. Secunda eſt p̄ſūptio dea ſcīa. Tertia eſt p̄ſumptio de iuſta potentia. Deia dic̄ Hiero. Nulla p̄ſūptio ꝑnitioſior qͣꝫ d̓ ꝓpͥaiuſticia ⁊ ſcīa ſuꝑbire. Preſumit āt ꝗs de propͥa iuſticia qn̄ ꝓpter oꝑa precedentia ſua bona multipliita cōfidit de virtute ⁊ cōſtātia ſua ꝙ amiſſo tiore exponit ſe periculis peccatorū tanqͣꝫ ſit certus de non peccādo. Sed vt ait Leo papa ī ſermone quadrageſime. Nēo de ſui cordis puritate conſidat .ſ. p̄ſumendo: qꝛ peruigil ille hoſtis acrioribꝰpulſat īſidijs quos maxīe nouit abſtinere a pecctis. Et ꝑ hunc modū diabolus aliqn̄ decipit hoīevt cum p̄plura tempora nō fuerīt tentati vel inclinati ad aliquod genꝰ peccati ⁊ p̄cipue carnis: ⁊ ha-
buerint opportunitatem peccādi: ſic reddat eos ſecuros ⁊ incautos ⁊ demū trahat ad malū. Unde legitur in vitis patrū ꝙ cum ꝗdā eſſet ītirmatꝰ grauiter ⁊ iam ſenex: propter quod erat grauis cōgregationi: petijt ille licentiā ab abbate eūdi ad ciuitatem ad locū vbi ab aliqua muliere gubernaretur⁊ non eſſet oneroſus fratribꝰ: cui cū abbas cōtradiceret ne forte in fornicatōem caderet ille cōtriſtatus ait. Ego ſū mortuus corꝑe: ⁊ qūo pōt iſtud mihi contingere: Cui ille. Etſi tu mortuus es non eſtmortuus diabolus tēptator/ ꝗ cū iuiſſet ī ciuitatēquedam virgo ob deuotionem ſe obtulit ad ſeruiendū ei. Et cū aliquātulū cōualuiſſet ex nimia ſūpta. familiaritate ⁊ fiducia eā cognouit: ⁊ ex ea filiuꝫſuſcepit de quo tn̄ publice penituit exhortās aliosſui exemplo ne de ſe p̄ſumerent. Et vere hō hꝫ timere: ⁊ non p̄ſumere conſiderata hoīum īualitudine: demonū fortitudīe: ⁊ lapſorū multitudine.Tāta eſt ībecillitas noſtra vt vnū verbū blādū velaſperū nos flectat ad malū: ⁊ cogitanti de diuinisſubito ſubripiat peſſima tentatio. Niſi qꝛ dn̄s aciuuit me ait ps. xciiij. paulo minus hītaſſet in īferno aīa mea. Hoſtes āt tartarei ita robuſti ſūt ⁊ callidi: vt nos locuſte reputemur ⁊ ip̄i gigātes reſpectu noſtri ſicut figurate dixerūt exploratores terreꝓmiſſionis de inhabitatoribꝰ eius. Lapſus innumeri: ⁊ taliū ꝗ videbantur īpeccabiles: vt Dauid:Salomonis: Ezechie: Ioſue: ⁊ alioruꝫ. vn̄ Hierad Euſtochiū. Si paulus apl̓s vas electionis: ⁊paratus in euāgeliū Chriſti ob carnis aculeos: etincentiua vitioꝝ repͥmit corpus ſuū: ⁊ ī ſeruitutē.ſubijcit: ⁊ tn̄ videt aliā legē ī mēbris ſuis repugnātē legi mentis ſue: ſi poſt nuditatē: ieiunia famem:carceres: flagella: ſupplicia: ī ſe reuerſus exclamatInfelix ego hō: ꝗs me liberabit de corꝑe mortꝭ huius tu te putas ſecurū eē d̓bere. xxxij. q. v. Si paulus. Et vbi ꝗs ita de ſe p̄ſumeret ꝙ exponeret ſeſciēter ꝑiculis peccatoꝝ mortaliter peccaret iuxtaillud Eccle. iij. Qui amat ꝑiculū īcidet ī illud: vt ſiꝗs ex aſpectu fixo in aliquā ꝑſonaꝫ: vel familiaricolloꝗo: vel turpi ſocietate: vel loco iā expertus eſtlapſū: ⁊ recēter ⁊ aduertenter ad iſta ſe ponit: maleſe poſſet iſte a mortali excuſare. Beatus ergo virꝗ ſcꝑ eſt pauidus dr̄ Eccl̓iaſtes. Qui vero mētis ēdure nimis p̄ſumēdo corruet in malū. Nullus ergo ī quārūcūqꝫ abūdantia meritoꝝ dicat. Nō mouebor ī eternū. Bn̄ ꝗlibet dēt proponere non mouere ſe a deo ⁊ virtute recedendo vnquā: ſed cognoſcat ſe fragilē ⁊ aptū ad ꝑpetrandū oīa mala: niſi cuſtodiat eū deus: ⁊ ip̄e etiā ſe cuſtodiat vitandooccaſiōes malorū ⁊ ſic obſeruet .ſ. fugiendo pericula. ¶ Secūdo preſumit aliꝗs de ſua ſcīa qn̄ ī hisq̄ ſapientes dubitāt ip̄o audēt p̄cipitare ſn̄iam: ſic̄faciūt hodie multi p̄dicatores ⁊ cōfeſſores: vl̓ ꝗ ētquod peius eſt reprobant dicta magnorū doctoꝝ⁊ ſcōꝝ: quoꝝ corrigiā calceamentoꝝ non ſūt digniſoluere. Cōtra hos dr̄ Eccl̓iaſtes. xxxij. In mediomagnatorū loꝗ nō p̄ſiimas. Quod inepte faciens