Titulus. III.

¶ ¶Reſumptio ſumitur multipliciter. Aliqn̄ .n. ponitur ꝓꝓbatione ſemiplena ī iure: ⁊ ſic dicit̉īregula iuris: ꝙ ſemel malus ſemper p̄ſumit̉ malus: de re. iu. in. vi. cum ſuis concor. Aliqn̄ ſumitur ꝓ quadaꝫ bona confidentia: ⁊ ſic accipit̉ Iudith. vi. Bn̄dictus es dn̄e ꝗ n̄ derelinꝗs p̄ſumētes de te. Et di. iiij. c. deniqꝫ. dicit Gre. ꝙ mulierfluxū ſanguinis patiebat̉ chriſtu p̄ſumpſit tanere .i. deuote confidit ꝓpter ſanitatē hn̄daꝫ. Aliqn̄ ſūit̉ ꝓ vna ex ſp̄ebus blaſphemie in ſp̄m ſctm̄qua quis īdebite ſꝑat dei mīam cōſeꝗ ꝑmanēdoī peccatis. Aliqn̄ ſumit̉ ꝓut opponit̉ magnanimitati: ⁊ eſt ſpes ſuperbie: ⁊ de hac alijs modis acceptionis omiſſis nunc h̓ agitur. Et pōt deſcribiſic: ꝙ p̄ſumptio eſt vicium quo quis aggrediturvel exequitur ea que ſupra facultateꝫ ſuā ſt̄ ⁊ cōditionē. ¶ Pro cui declaratione ſciendum eſt ꝙmagnanimitas ē v̓tus moralis tendens ad magna opera ⁊ magnos honores: ſed ẜm rōem ⁊ ẜꝫv̓tutem ſuā ⁊ dignitateꝫ: huic aūt v̓tuti oppōituraliqd̓ viciū ẜm defectū ⁊ aliqd̓ ẜm exceſſū: ſicut⁊ ī alijs v̓tutibus moralibꝰ. Et ẜm defectū quid̓opponit̉ victū puſillanimitatꝭ: quo ꝗs retrahit ſeab his bonis ꝗbus ē dignꝰ vel aptus: duꝫ .ſ. nonconat̉ ad oꝑandū ea que ſibi cōpeterent ẜꝫ ſtatūſuū: ⁊ hoc ꝓhibet̉ Eccl̓. vij. Noli eē puſillanimisī aīo tuo. Sed ꝑ exceſſum opponit magnanimtati p̄ſumptio ⁊ ābitio ſꝫ diuerſis modis. Nec ēīconueniens vni virtuti opponi plura viciā ẜꝫ diuerſos reſpectus. Uiciū .n. ambitionis opponit̉magnanimitati inqͣꝫtū inordinate tendit ad magnos honores ⁊ indebite vtitur eis: qꝛ nec ad devitum finem nec debito mō. Sꝫ magnanimitastendit ad illa ordinate ⁊ debito mō. Uiciū auteꝫp̄ſūptionis attentat magnū opꝰ excedens tn̄ ſuāfacultatem. Hunc Arꝭ. ventoſū vocat ſcd̓o ⁊ qͣrto ethicoꝝ. Sꝫ magnanimitas aggreditur opusſibi ꝓportionatū. Ꝙ aūt aliꝗs attentet opus facere ſuā facultatem excedens vicioſū eſt peccatūquafi contra ordinē naturalem exn̄s qd̓ facit p̄ſuptuoſus Tho. 2ª. 2ᵉ q. cxxx. Et de hoc Iudith.vi. De ſe ⁊ de ſua v̓tute p̄ſumentes humilias ſcilicet tu deus.Circa hoc tamen trianotanda ſunt. ¶ Primū ē ꝙ ſicut excedens ī ſtatu etatis īperfecte .ſ. puerilis p̄ſumptuoſus eſſetſi attentaret facere ea que ad ſtatū perfecte etat.ſ. virilis ꝑtinent: vt itinerādo facere magnā dietaꝫ: portando maximum pondus: faciendo ſermonem ad ppl̓m ⁊ hiꝰ. Non aūt eſſetᶠ p̄ſumptuoſus ſi ad hoc tendat puer vt ad opera etatis perfecte ꝓficiat: puta ſi ambulet per aliqd̓ miliareſi portet paruū pondus: ſi aliquid menti recitetcorā aliquibus ⁊ hiꝰ. Sic excedens ī ſtatu v̓tutīperfecte eēt p̄ſumptuoſus ſi ſtatiꝫ attētaret face

re ea que ſunt v̓tutis ꝑfecte: vt exponere ſe opivbi eēt pericl̓m martyrij: vel tradere ſe vitetemplatiue: vel exponere ſe alioꝝ regimī: velcere exceſſiuas pēitentias ⁊ hiꝰ. non aūtqſumptuoſus ſi ad hoc tendat vt in virtufectam ꝓficiat: vt faciebat apl̓s ad Phil̓. iij. Quoretro ſum oblitꝰ in an̄riora me extedens ad brauium ſequor ſuꝑne vocationis quaſi per conuum ꝓfectum. Nemo .n. repente fit ſuma mīmis ꝗſqꝫ inchoat vt ad maiora ꝑuenGratia. de pe. di. ij. dū ſanctā.Secundo notandum ēꝙ ſi hō vult ſe trahere ⁊ conuertere ad diuiorationem contēplatōem ⁊ hiꝰ. vniendo ſe eītellectū ⁊ voluntatem quāuis diuina ſinhoīem non tn̄ dicet̉ p̄ſumptuoſus ſi debitẜm capacitatem ſuā ſe applicet eis: ⁊ rō eſt qꝛ inhoīe ſunt quedam potentie naturales:ctus ⁊ volūtas per quas pōt hō coniutalibus ⁊ diuinis. Eſſꝫ aūt p̄ſumptuoſuctum applcaret ad ea que ſūt ſupra capſuā ad app̄hendendū: ꝓpter qd̓ dicit̉ Eccl̓.tiora te ne queſieris: ⁊ fortiora te ne ſcrutfueris.Tertio notandum eſtꝙ ſi ꝗs ītendat aliqd̓ v̓tuoſum opus facerete ſua excedens facultatem ſuā: talis dicit̉ vſus ⁊ p̄tumptuoſus. Et hoc mō non ſumusſcientes cogitare aliꝗd boni vel facere ex nobvt dicit̉. ij. Corī. iij. ī virtute ꝓpria. Sꝫ ſi alioattentat aliqd̓ magnū opus facere non ex ſev̓tute diuini auxilij: hoc iam non erit p̄ſumſum: cuius rō eſt: qꝛ magnū opus de ſe cuꝫ ſicia diuini auxilij facultatem noſtrā non exceTho. 2ª. 2ᵉ. q. 130. qd̓ intelligo cū illud eſt ſiportionatū ẜm conditioneꝫ ſuam p̄ſuppoſxilio cōi gratie. Naꝫ ſi ꝗs attentaret facerecula: aut p̄dicare indoctus ſub fiducia duxilij magna preſumptio eſſet. Sꝫ attentanlebratōem: religioſus ingreſſum regimen īpoſitum ⁊ hiꝰ cū debitis circunſtantijs: hec cuꝫ d̓no auxilio fiant: ⁊ ſi non ꝓpria v̓tute: vn̄ nonp̄ſumptio.Si queratur quod ſitgrauius pctm̄ p̄ſūptio aut puſillanimitas ſib̓traria. Rn̄. iſta pn̄t cōſiderari tripl̓r .ſ. ẜm ſuiciē ẜm ſuā radicem: ⁊ ẜm effectuꝫ in̄ ſequeScd̓m primā cōſideratōem ſic puſillanideteriꝰ ⁊ frequētiꝰ: deterius ꝗdeꝫ ē ⁊ gracatū eo ꝙ ꝑ puſillanimitatē hō r̄cedit abeſt peſſimū: vt dicit̉. iiij. ethico. p̄ſumptuoſhꝫ actū ſil̓iorē actui magnanimi inquantitur ī magnū. Et iō puſillanimitas magmagnanimitati qͣꝫ p̄ſumptio: vn̄ ⁊ grateſt. Eſt ēt frequentius peccatum puſillanimi