Capitulum. V.

Scd̓m quod ītendat non excellentiā principal̓rſed cōicare doctrinā. Si ergo aliquod hoꝝ defuerit non licitū ſed pctm̄ erit per argumentū a cōtrarijs: vt di. xxv. qualis. Si ergo non ſit idoneēt competenter: p̄ſumptuoſus erit ⁊ videturnortale: qꝛ contra ītentōem ordinationis eccleſie. Ab eccl̓ia .n. credit̉ īſtitutum tale officiummagiſterij: vt exͣ de magi. ꝑ to. ⁊ ad defenſionem⁊ declarationē catholice doctrīe vt ſciant hoīesad quos ī dubijs de iure debeant habere recurſum ⁊ vt doctrina catholica publice doceatur.ſit ītentionis eccleſie ꝙ non admittat̉ ad taaguiſteriū non idoneus: pꝫ ex hoc: quia iurātpiter magiſtrandi ꝙ non admittent ineptos acillud. Iuramentū aut non exigitur exͣ ordinationem eccleſie niſi ī arduis que vult oīno ſeruari:quod videt̉ ī hiꝰ eē verū. Nā ex contrario ſequtur deriſio catholice doctrine ⁊ pericl̓m aīarumin ſimplices audito noīe magiſtri ad illuꝫent ꝓ conſilio ī dubijs ꝯſcīe vel ꝓ declaratione ſcripture ſuper quo queſitus erubeſcens tacere ne ignarus videatur: rn̄debit ẜm ignorantin ſuam: vn̄ ⁊ Inno. dicit. Miſerū eſt eum fieragiſtrū ꝗ nunqͣꝫ fuit diſcipl̓s di. lxi. Et Zoſimpapa. Quis tā arrogās tā īpudens inuenit̉ quiceleſti militia. que ꝓpenſius pōderanda eſt: ⁊ ſicut aurū repetitis ignibus explicanda eſt: ſtatimx eē deſiderat: cū tyro an̄ non fuerit. Priꝰ veocere qͣꝫ diſcere di. lix. Si officia merito a ūihiꝰ magiſterium militia: qꝛ docendo etndo debent vſqꝫ ad mortē ꝓ v̓itate certaidit aūt de hiꝰ īꝑitis magiſtris qd̓ dicit leovidelꝫ ꝙ magiſtri exiſtunt erroris: qui veritatis diſcili non fuerunt. xxiiij. q. iij. ꝗd aūt.Non viderigit̉ talis dānatōem euadere quinifeſte īeptus ⁊ inſufficiens illud querit ⁊ apit: nec eos ꝗ illum admittunt cū ꝑiuri īueniaQuanta aūt ſcīa reꝗͥratur ad hoc vt poſſitcari arbitrio ipſorū ꝑitorum relinidoneꝰ quo ad ſcīam exiſtat: ſꝫ horat non ad cōicandū ſcīaꝫ ſed principal̓r adſorem ſui ⁊ non dei: ⁊ magis ad tꝑalia acquidum ⁊ exemptiones hn̄das ⁊ libertatem: vietiam grauiter ⁊ mortal̓r peccare: qꝛ officiiale facit venale. Ad qd̓ optime facit qd̓dicit Beda. vꝫ. Uenditores columbaꝝ ſunt hī ētin vel gratiam ī eccleſia ſp̄ualem quānte ꝑceꝑunt: non ſimplici ītentione ſꝫcuiuſlibet humane cā retributiōis exercent contra illud Petri apoſtoli. Qui loquit̉ quaſi ẜmones dei ⁊ qui mīſtrat tanqͣꝫ ex virtute quam admiſtrat deus ei vt in oībus honorificetur deusQuicunqꝫ ergo tales ſunt ſi veniente dn̄o nolūtde eccleſia auferri: auferant iſta de actibus ſuis.i. q. iij. c. non ſolū. Non aufert̉ aūt quis de eccleortali ergo ⁊cͣ. ex quo ītendunt talemter tꝑalia exercere. Et ꝑtinere videt̉pl̓ vicium ad ambitionem ⁊ cupiditatem q̄ ma

xime debent eſſe remota a clericis: ⁊ multo magis a religioſis: vn̄ Simacus papa. Nullus peambitōem ad honorem ꝑmittatur accedere. Nācū hic exceſſus in laica conuerſatione culpeturquis dubitat quin in religioſis ⁊ deo ſeruiētibꝰinijciat obprobrium. .i. q. i. nullus. Un̄ ⁊ ſaluatordure inuehit contra ſcribas ⁊ phariſeos de hoc īter cetera ꝙ amant vocari ab hoībus rabbi qd̓ īterpretatur magiſter Math. xxiij. ⁊ non videturveriſil̓r hoc egiſſe de venialibus culpis. Ceterūattenta ambitione moderni tꝑis qua oēs currūtad magiſteriuꝫ: docti piter ⁊ indocti: ⁊ non rectaītentione: credo laudabilius fore hiꝰ fugere quidocti ſunt ad ſufficientiam: ⁊ abſtinere qͣꝫ querere: ad repͥmendā temeritateꝫ eorū ꝗ per fas ⁊ nefas ad talē gradū aſcedūt ⁊ tollendū ſubterfugium excuſationes eorū: cū viderent ꝓbos talia q̄rere: ſicut plures fecerūt vita ⁊ ſcīa clari. Et hocniſi obedientia eos cogat: tunc eīm cuꝫ hieremia.i. ſe excuſante demum ꝑendū eſt. viij. q. i. in ſcripturis. vt. b. Tho. feciſſe legit̉. Ad argumenta rn̄detur: ꝓhibuit chriſtus aliqueꝫ vocari magiſtruī ea intentione ne ꝗs eſtimaret illuminatiōeꝫ metis quam ꝗs percipit ex doctrīa magiſtri: ipſi magiſtro principal̓r attribuere cū ipſe chriſtus ſolꝰdeus ſit magiſter qui illuminat oēm hoīem venientem ī hunc mundū. Io. pͥmo. i. ſine quo null̓silluminatur. Ad illud Io. rn̄detur ꝙ intelligit dehis qui ex ambitione hoc querunt ⁊ preſumption: vnde ibi gloſa. Niſi diſcreti ⁊ in ſcripturisdocti..§. VII.Sciendum etiam ē viciū ābitōis reꝑiri circa exterioreꝫ cultū .ſ. ornatꝰcorporis ⁊ apparatus. Und̓ dicitur Actꝭ. xxv. ꝙagrippa ⁊ Beronite cū ambitione multa .i. apparatu introierunt ī pretoriū. Et ſcd̓o ꝑalip. xvi. dicitur ꝙ ſuper corpꝰ Aſſar regis iuda mortui cōliſſerunt aromata ⁊ vnguenta ambitōe nimia.5ꝫ vt dicit Tho. 2ª. 2ᵉ. q. cxxx. ar. ij. hoc non ē niſi ẜm ꝙ cultus exterior ꝑtinet ad honorē. Preſūptuoſus .n. ambitioſus ⁊ arrogans: pͥmo quideꝫignorāt ſeip̄os īqͣꝫtuꝫ dignificat ſe bōis plꝰ qͣꝫ fintdigni. ¶ Scd̓o ſunt īſipiētes vel p̄ſumentes īqͣꝫtum conāt̉ ad honorabiliora ⁊ alta que ſūt ſupraipſos. ¶ Tertio īdebite vtunt̉ eis. Demū qn̄ nonpn̄t ꝑficere redarguunt̉ ⁊ ab alijs ⁊ a ꝓpria ꝯſcīaEt cū non pn̄t habere honorē ī virtutibus ⁊ ī magnis factis: volunt honorari ꝑ fortunas. Un̄ ornant ſe veſtibus ⁊ cōponūt figuras corporis ſuivt decentes videant̉: ⁊ volunt ꝙ bone fortue eorū ſicut diuitie ⁊ hiꝰ ſint manifeſte alijs: vn̄ ⁊ ipſidicūt ⁊ narrant fortunas ſuas vt in̄ honorenturNon tn̄ ambitio eſt circa exterioreꝫ ornatuꝫ velfortuniā niſi ẜm ꝙ pertinet hoc ad honorē Tho.⁊ Al. in cōmentis ſuꝑ li. ethi.Capl̓m ſextum de p̄ſumptione.