Capitulum. V

hoīe ducatū: nec a rege cathedrā hōris .i. dignitatē. Sicut aūt ad regē ſpāliter ꝑtinet ponere aliquē in regno ſuo qui loco eius ſit: ⁊ regi iniuriam faceret qui ab alio qͣꝫ a rege ſine eius cōſenſu hoc obtinere vellet. Sic deo iniuriā facit qͣuab alioqͣꝫ ab ipſo dignitate querit. ¶ Quilibꝫ arectortenꝫ vices dei p̄cipue eccleſiaſticꝰ. Aūc ātputat̉ a deo prefici ſeu de volūtate eiꝰ cū a ppl̓isſeu elcōribꝰ vel ſuperioribꝰ in dignitate ſine ſuiaffectu vel queſitu ponitur. vn̄ ad hebre. v. Nequiſqꝫ ſibi ſumit honorē: ſed qui vocat̉a deo tāquā Aaron. Querit aūt quis cathedrā honoris⁊ ſic ſtat in viā pecatorū ambitioſorū ꝗ per p̄camina vel obſequia vl̓ mūera ꝓcurat dignitatesofficia vel bn̄ficia precipue curata quod pertinetad ſimoniā vt dictū ē ſupra ti. i. c. v. Quod fecutipius. Iaſon qui ambiebat ad ſummū ſacerdotiū vt dr̄. ij. Hachab. iiij. vn̄ ꝓmiſit regi Anthiocho trecenta ſexaginta talenta argenti vt obtineret ſummū ſacerdotiū: qd̓ ⁊ fecit ita ꝑuerſe agēsvt ꝯſtituerꝫ ephebiā .i. ꝓſtibulū iuuenū: ⁊ iudeos tranſire faceret ad ritus gētiliū ⁊ poſtea cummitterꝫ pecuniā ꝑ Menelaū ipſe addidit ad p̄dictam ſummam multa ꝓmittes: ⁊ ſibi ꝓcurauitſummū ſacerdotiū. Debet aūt quilibet ſibi caure ab hiꝰ queſitū ⁊ ꝓcuratōe triplici ex cā. Priqꝛ multa crimīa inducit. Secūdo qꝛ ꝗlibet iuſtꝰhiꝰ fugit hōre. Tertio qꝛ ꝗetē mentis tollit. De pͥmo dic̄ ꝗdā ph̓s. Hoc maximū malū hꝫ ābitioſꝰqꝛ n̄ r̄ſpicit deū vl̓ ſe vel alios: ſꝫ ꝑ fas ⁊ nefas: etmille ꝑicula ad dignitatem tendit quaꝫ appetitAmbitioſus ſemꝑ ē pauidus. Timet eniꝫ ne ꝗddicat vel faciat qd̓ in ocul̓ hoīm diſpliceat: honen mentit̉: hūilitatem ſimulat: cūctis adulaīctis inclinat: omniū ē ẜuus ⁊ tributariusauē pugnā hꝫ in ſe dū iniꝗtas pulſat animū: ⁊ibitio cōtinet aīm. Ambitioſus nulli parcit vtregnꝫ: dominiū .n. nō patit̉ ſociū: ꝓpter hoc Romulus occidit fratrē Remulū vt ſolꝰ regnaret.Iuliꝰ ceſar plura bella ciuilia: in quibus occiſiſunt īnueri: fecit vt īperiū vſurparet. Ambitioſiſn Abſalō patri n̄ peꝑcit vt regnaret ip̄e: ſꝫ peles populū ad ſe traxit: ⁊ facta ꝯiuratione ꝯtra patrē. Dauid eū de regno expulit: vxoublice cognouit vt firmꝰ poſſet regnare: ipſūqꝫ patrē cū exercitu ſuo extermīare curauit: ſed īpunitus nō trāſijt. Nā fugiēs de bellomula cū tranſiret ſubtꝰ quercuꝫ: ꝑ capillos capitis ad ramū quercᶻ remāſit ſuſpēſus: quē Ioablāceis tranſfixit. ij. Regū xviij. Athalia mortuofilio Iorā vt ſola regnaret peſſima feīa oēm deſemīe regio maſculū occidi fecit: niſi vnuꝫ Ioas.ſ. puulū qui abſconditꝰ fuit: ſed ipſa demū occiſa fuit. iiij. regū. xi. Ieroboam rex iſrael: ne amuteret regnū quod ſibi a deo traditū fuit vitulosaureos fecit in Dan̄ ⁊ Berſabee vt eos populadoraret: ⁊ ī Hieruſalem nō accede̓t: ſed temporaliter ⁊ eternaliter pūitꝰ ē. iij. regū. xij. Abime-

lech vt pͥncipatū acciꝑet in Siche̓ occidere feculxx. fratres legitīos ipſe legitimꝰ: ſed male finiuit faciēs ſe occidere poſtqͣꝫ fuit ꝑcuſſꝰ a muliereꝑ fragmē mole iactatum de muro ciuitatꝭ ab eoobſeſſe. Iudicꝭ. ix. Legitur in vitis patrū: ꝙ dūquidā frater ītercederet ꝑ viā lutoſā ſecū mentereuoluens ꝙ ſi eſſet epiſcopꝰ faceret multa bōa⁊ mala extirparet cecidit ī denſū lutū vnde totꝰdeturpatꝰ ē. Qui ex hiꝰ cauſa ad ſe reuerſuſ ad ītelligēdū peccatū ambitiōis quod eum ſub ſpebōi pulſabat ſibi ip̄i dixit. Surgite dn̄e epiſcopeAnimaduertit exinde: ꝙ ī maius lutū vitiorumcecidiſſet ſi ad illud ꝓmotus fuiſſet. ¶ Secūdooſtēdit̉ magnitudo vitij ambitiōis ſeu grauitasex hꝰ ꝙ oēs ſācti fugerūt dignitates ⁊ hōres cōſiderantes mala īde ſequētia. Quod ēt figuratū eſt ī ꝑabola quā dixit Ioas ꝯͣ ſi cimitas .ſ. ꝗ īt̓fecerāt: lxix. fratres ſuos vt ābitioſū Abimelechhaberent in prīcipem. Iudicꝭ. ix. Ꝙ ſemel lignavoluerūt r̄gē ſibi ꝯſtituere ſuꝑ ſe: ⁊ inūgere. Dixerūtqꝫ oliue. Imꝑa nohis. Rn̄dit oliuā. Nūꝗdpoſſū deſerere pīguedinē meā: qua vtunt̉ dij etoīes vt ꝓmouear īt̓ ligna? Dixerūt exīde ad arborē ficu: veni ⁊ accipe regnū ſuꝑ nos. Que reſpondit. Nunquid poſſum dimittere dulcedineꝫmeā ⁊ fructus ſuauiſſimos ⁊ ire ut īt̓ ligna promouear? Locutaqꝫ ſunt ligna ad viteꝫ veni ⁊ īꝑa nobis. Que Rn̄dit Nunꝗd poſſuꝫ deſererevinū quod letificat deum ⁊ homines vt promouear inter ligna: ⁊ noluerunt. Demum dixeruntad rānū: Impera nobis. Qui rn̄dit. Si me conſtituitis regē venite ⁊ ſub vmbra mea requieſcite ⁊ egrediat̉ ignis de rāno ⁊ ꝯburat vos. Moraliter ligna ſunt hoīes iuxta illud p̄s. pͥº. Erit tāquā lignū ⁊c̄. Regē querūt ſibi inunge: qꝛ rectorē querūt ꝗ eos māſuete ⁊ leniter regat: ⁊ nontyrannice. Procurāt hr̄e oliuā: ſed rennuit qꝛdediti operibus mīe ſignati ꝑ oleū nolunt dimittere opus mīe qd̓ pinguat lucē in ſe gr̄e diuine⁊ ꝓximis ſubuenit v p̄ficiantur timentes ex hͦamittere bonū qd̓ faciūt. Ficus deſignat contēplatiuū: qui vocatꝰ ad regimē non acquieſcit timēs amittere ſuauitatē odoris ꝯtemplationisex ſolicitudine ⁊ occupatione p̄lationis. ¶ Uitꝭſignificat dilectionem feruente: que ēt recuſat p̄lationē timens ne ex officio regimīs tepeſcat feruor dilectionis ꝗ letificat deū ⁊ homineꝫ. ¶ Rānus eſt genus rubi aſpeꝝ nunis ⁊ aculeatum admodū lentꝭ: quod ad impetum venti ſecundumIoſephum emittit ignem ¶ Et in primo molleeſt: poſtea addureſcit: ⁊ ſignificat tyrannum veambitioſum qui ſpinis vitiorum acutus ſubditos ſpoliat ſicut ſpine lanaꝫ ouium qui ex ſe mittit igneꝫ peruerſe ⁊ furioſe conuerſationis: quoſe ⁊ alios comburat incendio tribulationis preſentis ⁊ infernalis. ¶ Sic igitur ſancti recuſantmali ꝓcurāt̉ ⁊ auide acceptat honores ⁊ dignitates. Un̄ ⁊ ipſe ſanctoꝝ oīum ſanctificat̉ Chriſtus