Titulus. III.
ābitīo eſt peccatū: ꝓut enī ꝑ potētiā vel dignitatē intendit quis acꝗrere apparentem ⁊ excellentē honorificentiam: ſic ambitio orit̉ ex ſuꝑbiaSꝫ ꝓut intendit ꝗs acꝗrere ꝑ hiꝰ ſufficiētia appente ſeu rerū abudātiā: ſic a cupiditate orit̉ ambitio. Alexāder in ſecūda ꝑte. ¶Secūdo ābitioꝓbat̉ eſſe pctm̄ qꝛ aduerſat̉ charitati. Nihil nrepugnat charitati que ē vita aīe niſi pctm̄. Sꝫ ābitio repugnat charitati. Dicit .n. apl̓us. i. ad Corin. xiij. Charitas n̄ ē ābitioſa: vbi dicit glo. i. nōvult alijs p̄poni. Charitas .n. diligit ꝓximū ſicutſeipſum: ⁊ iō nō vultᶠ euꝫ ſubijcere ſibi ſed ſociieē. Appetit ſeruire ꝓximo: ⁊ non ſibi ſeruiri. Sꝫcut filius homīs non venit miniſtrari: ſed miniſtrare. Mathͦ. xx. Ambitio igit̉ pctm̄ ē. ¶ Tertōoſtendit̉ eſſe pctm̄ ex eo ꝙ magnanimitati contrariat̉. Nā qd̓ cōtrariat̉ virtuti morali ē pctm̄q̄ v̓tus moralis ē ſecūdū regulā rōis: ſꝫ magnanimitati q̄ ē v̓tus moralis ẜm ph̓m. iiij. ethicorūcōtrariatur ambitio. Ambitio enim ē īordinatꝰappetitꝰ hōris: ⁊ magnanimitas ē ordinatꝰ appetitus magni honoris. Inordinatū aut opponit̉ordinato: igit̉ ambitō ē pctm̄. 7ꝰ Pro decl̓ationeaūt huiꝰ inordinatōis appetitꝰ que reꝑit̉ ī ambitōe ¶ Nota ẜm. b. Tho. 2ª 2ᵉ. q. izi. ar. i. ꝙ honosīportat quādā reuerētiā exhibitam alicui ī teſtimoniū excellētie eiꝰ vl̓ v̓tutis. Circa an̄t excellētiam hoīs duo attēdēda ſūt. Primū ē ꝙ id ī quohō excellitn̄ habꝫ hō ī ſeip̄o .ſ. a ſe: ſed ē quaſi qd̓dam diuinū in eo: ⁊ iō nō debet̉ ſibi pͥncipal̓r exhͦ honos ſed deo. Secūdū cōſiderādū ē: ꝙ id īquo hō excedit dat̉ hoōi a deo vt ex eo alijs ꝓſitvn̄ in tm̄ debet hōi placere teſtīoniū ſue excellētie qd̓ ab alijs exhibet̉ in quantū parat̉ ſibi viex hoc vt alijs ꝓſit. ¶ Tripl̓r ergo contīgit appetitū honoris eſſe inordinatū. Unomō quia appetit honorē ſeu teſtīoniū de excellētia quam norhꝫ: qd̓ ē appetere honorē ſupra ſuam ꝓportōemvt ſi malus deſiderat honorē ac ſi eſſet bonꝰ ⁊ deſideret regimē ⁊ preſidētiā que nō debet̉ niſi virtuoſis nil curās de v̓tute. Un̄ Eccꝭ. dr̄. Noli velle fieri iudex niſi valeas v̓tute dirupere īiꝗtates.ſ. aliorū .ſ. recte iudicando: nec declinādo a v̓itate: tīore vl̓ amore cuiuſcūqꝫ qd̓ nō facit malus.Refert Aug. in. v. de ciui. dei. c. xij. antiquos romanos cū dediti eſſent idolatrie duo in vrbe cōſtruxiſſe tēpla: inter ceterā vnū dee v̓tuti: aliuodeo honori: ⁊ cōtigua: ta tamē oridinata ꝙ ad tēplū dei hōris nō poterat eē acceſſus niſi ꝑ templū dei v̓tutis. Qui qͣꝫuis errarēt vt infideles infacto ⁊ opīone. Nā. nec v̓tus dea ē: nec hōr deusſꝫ dona dei ꝗ ſolꝰ ē colēdꝰ. In ſigno tn̄ quo ad ordinē cōſtructōis tēplorū nō errabāt: volebāt .n.cūctis on̄dere ꝙ ad honorē ꝗ multū appetit̉ recte ꝑuentri nō pōt niſi ꝑ oꝑa virtutis. Secundoinordinate appetit̉ hōr in quātū hōrē de excellētia ſua quā hꝫ a deo nō refert in deū cupiēs ip̄mdeū vt actore ſue excellentie ⁊ virtutis pͥncipal̓r
honorari: iuxta illd̓ apl̓i. i. Thimo. i. Soli d̓o bonor ⁊ gl̓a: ſed ſibi cupit illū honorē vt qd̓dā bonū. Ꝙ ſi ꝗs obijceret ꝙ abſqꝫ vitio poteſt vtioappeti a quocūqꝫ qd̓ ſibi debet̉ ꝓ p̄mio: ſꝫ honoē pͥmiū v̓tutis: vt dicit ph̓s ī. iiij. ethi. ergo ſibipetere honorē nō ē pctm̄. Rn̄dit Cho. vbi ſuꝙ hōr nō dr̄ p̄miū virtutis ex parte ipſius vioſi: vt .ſ. hoc ꝓ p̄mio expetere debeat: ſed ꝓ pͥmiexpetit beatitudinē que eſt finis virtutis. Sꝫ dieē honor pͥmiū virtutis ex ꝑte aliorū: qui .ſ. norhn̄t aliquid maiꝰ qd̓ retribuāt virtuoſo qͣꝫ horē qui ex hoc ipſo magnitudinē hꝫ qd̓ ꝓhibꝰīoniū v̓tuti n̄ tn̄ ē ſufficiēs pͥmiū vt dr̄. iiij. ethi.Tertio īordinate appetit̉ hōr in quātū appetitꝰ in ipſo hōre quieſcit: nō referēs hōre ad vtilitatē aliorū. ⁊ talis ꝓpter cōſequēdū hōrē ī muta mala incidit. vn̄ Leo papa. Mēs potētie auida nec abſtinere nouit a vetitis nec gaudere cōceſſis: nec pietati adhibe̓ cōſenſuꝫ: di. xlvij. c.catholicū. Sicut auiditas potētie ad ambitōꝑtinet. Nec obſtat ſi ꝗs dicat ꝙ hōr de ſe ē qd̓dā bonū ⁊ maximū inter exteriora. Inſuphōrē hoīes reuocant̉. a multis malis faciedꝑdāt hōrē: ⁊ ꝓuocant̉ ad bona. vn̄ ⁊ Aul. dicit ī lide tuſcul. qōibꝰ: honos alit artes ꝗqꝫ ſtudia accēdūt̉ gl̓a: ergo vr̄ licitū ip̄m appetere. Nāſpōdet Tho. vbi ſupra hōr ⁊ ſi ſit bonū: aptamen boni debet eſſe regulatꝰ ẜm rōem. Strāſcēdat regl̓am rōis iā nō erit bonꝰ illeatꝰ boni. Sic ergo appete̓ hōrem ī ordinateeſcat ī eo vl̓ alio mō qd̓ facit ābitioſus ē cōtgulā rōis. vn̄ ⁊ malū. Sic ēt ꝑ appetitū orohōris .ſ. ꝑ debita media aliꝗ ruocāt̉ arcāt̉ ad bonū nō aūt ꝑ appetitū īordīatꝑ hoc dat̉ occaſio multorū maloꝝ: cū .ſ. noꝗd mali agāt vt honore cōſequāt̉. vn̄. Saliin catilinario dicit: ꝙ gl̓am: honorē: ⁊ imꝑiū bonꝰ ⁊ ignauus .i. malus eque ſibi exopi.ſ. bonꝰ recta via īnitit̉ huic .ſ. ignauotes deſūt dolis ⁊ ſolatijs intendit. Ꝙ et illicurāt de honore vituꝑant̉ ẜm ph̓m intellde his qui nō curāt de honore ẜm ꝙ rō diꝙ nō curāt vitare ea que ſunt cōtrariavt mala oꝑa. Nō aūt intelligēdū ꝙ deberere honorē vel facere bona vt horet̉. Qui enſolū ꝓpter honorē vitāt mala vel faciūt bonarſunt virtuoſi vt pꝫ ꝑ ph̓m in. iij. ethi. vbi dicitnō ſunt vere fortes ꝗ ꝓpter hōres faciūt foAppetitꝰ igit̉ honoris ābitioſi qꝛīordīatꝰ aliopredictorū triū modoꝝ iō peccatū ē. Augu. etdicit ꝙ locꝰ ſuꝑior ſine quo ppl̓us regi nō potirſi admīſtret̉ vt decet īdecēter tn̄ appetit̉. viij. qꝛ liQui epatū. vnde ⁊ ibi peccatū. Et talis appetitusad ambitionem pertinet.Quantū ad ſecundum.ſ. ꝓut honor ⁊ dignitas ꝓcurat̉ ꝓhibet̉ hoc ꝑtines ad ābitionē. Ecc vij. vbi dr̄. Noli q̄rere ab