Druckschrift 
2 (1481)
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Titulus. III.

ābitīo eſt peccatū: ꝓut enī potētiā vel dignita intendit quis acꝗrere apparentem excellen honorificentiam: ſic ambitio orit̉ ex ſuꝑbiaSꝫ ꝓut intendit ꝗs acꝗrere hiꝰ ſufficiētia appente ſeu rerū abudātiā: ſic a cupiditate orit̉ ambitio. Alexāder in ſecūda ꝑte. ¶Secūdo ābitioꝓbat̉ eſſe pctm̄ qꝛ aduerſat̉ charitati. Nihil nrepugnat charitati que ē vita aīe niſi pctm̄. Sꝫ ābitio repugnat charitati. Dicit .n. apl̓us. i. ad Corin. xiij. Charitas ē ābitioſa: vbi dicit glo. i.vult alijs p̄poni. Charitas .n. diligit ꝓximū ſicutſeipſum: vultᶠ euꝫ ſubijcere ſibi ſed ſocii. Appetit ſeruire ꝓximo: non ſibi ſeruiri. Sꝫcut filius homīs non venit miniſtrari: ſed miniſtrare. Mathͦ. xx. Ambitio igit̉ pctm̄ ē. Tertōoſtendit̉ eſſe pctm̄ ex eo magnanimitati contrariat̉. qd̓ cōtrariat̉ virtuti morali ē pctm̄ v̓tus moralis ē ſecūdū regulā rōis: ſꝫ magnanimitati ē v̓tus moralis ẜm ph̓m. iiij. ethicorūcōtrariatur ambitio. Ambitio enim ē īordinatꝰappetitꝰ hōris: magnanimitas ē ordinatꝰ appetitus magni honoris. Inordinatū aut opponit̉ordinato: igit̉ ambitō ē pctm̄. 7ꝰ Pro decl̓ationeaūt huiꝰ inordinatōis appetitꝰ que reꝑit̉ ī ambitōe Nota ẜm. b. Tho. 2ᵉ. q. izi. ar. i. honosīportat quādā reuerētiā exhibitam alicui ī teſtimoniū excellētie eiꝰ vl̓ v̓tutis. Circa an̄t excellētiam hoīs duo attēdēda ſūt. Primū ē id ī quo excellitn̄ habꝫ ī ſeip̄o .ſ. a ſe: ſed ē quaſi qd̓dam diuinū in eo: debet̉ ſibi pͥncipal̓r ex honos ſed deo. Secūdū cōſiderādū ē: id īquo excedit dat̉ hoōi a deo vt ex eo alijs ꝓſitvn̄ in tm̄ debet hōi placere teſtīoniū ſue excellētie qd̓ ab alijs exhibet̉ in quantū parat̉ ſibi viex hoc vt alijs ꝓſit. Tripl̓r ergo contīgit appetitū honoris eſſe inordinatū. Unomō quia appetit honorē ſeu teſtīoniū de excellētia quam norhꝫ: qd̓ ē appetere honorē ſupra ſuam ꝓportōemvt ſi malus deſiderat honorē ac ſi eſſet bonꝰ deſideret regimē preſidētiā que debet̉ niſi virtuoſis nil curās de v̓tute. Un̄ Eccꝭ. dr̄. Noli velle fieri iudex niſi valeas v̓tute dirupere īiꝗtates.ſ. aliorū .ſ. recte iudicando: nec declinādo a v̓itate: tīore vl̓ amore cuiuſcūqꝫ qd̓ facit malus.Refert Aug. in. v. de ciui. dei. c. xij. antiquos romanos dediti eſſent idolatrie duo in vrbeſtruxiſſe tēpla: inter ceterā vnū dee v̓tuti: aliuodeo honori: cōtigua: ta tamē oridinata adplū dei hōris poterat acceſſus niſi templū dei v̓tutis. Qui qͣꝫuis errarēt vt infideles infacto opīone.. nec v̓tus dea ē: nec hōr deusſꝫ dona dei ſolꝰ ē colēdꝰ. In ſigno tn̄ quo ad ordinē cōſtructōis tēplorū errabāt: volebāt .n.cūctis on̄dere ad honorē multū appetit̉ recte ꝑuentri pōt niſi oꝑa virtutis. Secundoinordinate appetit̉ hōr in quātū hōrē de excellētia ſua quā hꝫ a deo refert in deū cupiēs ip̄mdeū vt actore ſue excellentie virtutis pͥncipal̓r

honorari: iuxta illd̓ apl̓i. i. Thimo. i. Soli d̓o bonor gl̓a: ſed ſibi cupit illū honorē vt qd̓dā bo. ſi ꝗs obijceret abſqꝫ vitio poteſt vtioappeti a quocūqꝫ qd̓ ſibi debet̉ p̄mio: ſꝫ honoē pͥmiū v̓tutis: vt dicit ph̓s ī. iiij. ethi. ergo ſibipetere honorē ē pctm̄. Rn̄dit Cho. vbi ſu hōr dr̄ p̄miū virtutis ex parte ipſius vioſi: vt .ſ. hoc p̄mio expetere debeat: ſed pͥmiexpetit beatitudinē que eſt finis virtutis. Sꝫ di honor pͥmiū virtutis ex ꝑte aliorū: qui .ſ. norhn̄t aliquid maiꝰ qd̓ retribuāt virtuoſo qͣꝫ ho qui ex hoc ipſo magnitudinē hꝫ qd̓ ꝓhibꝰīoniū v̓tuti tn̄ ē ſufficiēs pͥmiū vt dr̄. iiij. ethi.Tertio īordinate appetit̉ hōr in quātū appetitꝰ in ipſo hōre quieſcit: referēs hōre ad vtilitatē aliorū. talis ꝓpter cōſequēdū hōrē ī muta mala incidit. vn̄ Leo papa. Mēs potētie auida nec abſtinere nouit a vetitis nec gaudereceſſis: nec pietati adhibe̓ cōſenſuꝫ: di. xlvij. c.catholicū. Sicut auiditas potētie ad ambitōꝑtinet. Nec obſtat ſi ꝗs dicat hōr de ſe ē qd̓ bonū maximū inter exteriora. Inſuphōrē hoīes reuocant̉. a multis malis faciedꝑdāt hōrē: ꝓuocant̉ ad bona. vn̄ Aul. dicit ī lide tuſcul. qōibꝰ: honos alit artes ꝗqꝫ ſtudia accēdūt̉ gl̓a: ergo vr̄ licitū ip̄m appetere.ſpōdet Tho. vbi ſupra hōr ſi ſit bonū: aptamen boni debet eſſe regulatꝰ ẜm rōem. Strāſcēdat regl̓am rōis erit bonꝰ illeatꝰ boni. Sic ergo appete̓ hōrem ī ordinateeſcat ī eo vl̓ alio qd̓ facit ābitioſus ē cōtgulā rōis. vn̄ malū. Sic ēt appetitū orohōris .ſ. debita media aliꝗ ruocāt̉ arcāt̉ ad bonū aūt appetitū īordīat hoc dat̉ occaſio multorū maloꝝ: .ſ. noꝗd mali agāt vt honore cōſequāt̉. vn̄. Saliin catilinario dicit: gl̓am: honorē: imꝑiū bonꝰ ignauus .i. malus eque ſibi exopi.ſ. bonꝰ recta via īnitit̉ huic .ſ. ignauotes deſūt dolis ſolatijs intendit. et illicurāt de honore vituꝑant̉ ẜm ph̓m intellde his qui curāt de honore ẜm di curāt vitare ea que ſunt cōtrariavt mala oꝑa. aūt intelligēdū deberere honorē vel facere bona vt horet̉. Qui enſolū ꝓpter honorē vitāt mala vel faciūt bonarſunt virtuoſi vt pꝫ ph̓m in. iij. ethi. vbi dicit ſunt vere fortes ꝓpter hōres faciūt foAppetitꝰ igit̉ honoris ābitioſi qꝛīordīatꝰ aliopredictorū triū modoꝝ peccatū ē. Augu. etdicit locꝰ ſuꝑior ſine quo ppl̓us regi potirſi admīſtret̉ vt decet īdecēter tn̄ appetit̉. viij. qꝛ liQui epatū. vnde ibi peccatū. Et talis appetitusad ambitionem pertinet.Quantū ad ſecundum.ſ. ꝓut honor dignitas ꝓcurat̉ ꝓhibet̉ hoc ꝑtines ad ābitionē. Ecc vij. vbi dr̄. Noli q̄rere ab