Capitulum. V.

ūt fatuitas eorū qui erubeſcūt bn̄ facere tripl̓primo quia ipſi ꝑmittūt ſe vinci ab irriſoribꝰquos magna facilitate vincere poſſunt: ſola eniꝫtaciturnitate vincūtur irriſores. Iſa. xx. In ſilētio et ſpe erit ſortitudo veſtra. Si eniꝫ illi qui inridentur tacerent: et aīm haberent ad mercedeꝫquam expectant: confuſi remanerent irriſores.¶ Secūdo oſtenditur hec fatuitas ex eo quiatimēt irrideri ab his: qui irriſione digni ſunt. Qn̄enim mali irrident bonos de bonis operibꝰ ſuis: inde eſt ac ſi ceci irriderent videntes de hocquod vident: et claudi recte incedentes: et ideoſa irriſio īrridenda eſt. Seneca. Equo aīmodienda ſunt cōuitia imꝑitorū: et ad honeſta tēnti cōtemnendus eſt ipſe cōtemptus. ¶ Tertōoſtenditur ꝑ hoc quia erubeſcūt de hoc vn̄ gleriari deberent: vnde erubeſcūt bene agere eo ꝙcōſueuerūt male agere: vel quia vident eos male agentes. hoc enim valde glorioſum ē cū aliquis bn̄agit int̓ male agētes vbi male agere cōiit. Tales ſunt ſimiles illis qui erubeſcūt ꝙaufragio euaſerunt: vel de hoc ꝙ nō fecerītꝯ̄ ſoliti ſunt: vl̓ de hͦ ꝙ ſanꝰ eſſet alijs exiſtētibꝰSen̄. Nōdū es felix ſi turba nō te deridꝫ. Chriſtus Math̓. v. Beati eritis cū maledixeobis hoīes ⁊cͣ. Sen̄. Nūquam multis: ſedus placeas cogites.¶ Capitulū quintū de ābitōe: ⁊ ibi de appetentbus vel ꝓcurantibus dignitatem: vel officia: vl̓bn̄ficia curata: vel magiſteriū in theologia: vtrūſit licitumE vitiis deſcēdētibus a ſuꝑbia magis qͣꝫ ab alijs. Etpͥmo de ambitōe que dicit̉ cathedrapeſtilētie: ẜm illud p̄s. i. Btūs vir qui nō abijt inilio impioꝝ et in via peccatorū nō ſtetit: et indra peſtilētie nō ſedit. Quod intelligitur delo: ⁊ de quocūqꝫ iuſto eū imitāte. Un̄ Auciſuper p̄s. Noluit Chriſtus regnū terrenū cū ſupbia que cathedra peſtilētie recte dicit̉: quia nōfere quiſqͣꝫ ē qui careat amore dn̄andi et hūanāetat gloriā: hec Augꝰ. Peſtilētia eniꝫ diciorbus late vagans et quaſi oēs inuoluēsAmor aūt dn̄andi ad ambitōem ꝑtinet. Ambro.ſuꝑ Lucā inquit. Sepe quos vita nullat: quos nulla potuit mouere luxuria: nulla auaricia ſubuertit: facit ābitio crimīoſos. Etvt dn̄etur quis pͥus ſeruit. Et ꝓpterea diabolustetans dixit Chriſto in mōte: Hec oīa tibi dabo.ſ. regna mūdi que oſtēderat: ſi cadēs adorauerꝭme. Math̓. iiij. Adorat .n. ⁊ hōrat ⁊ ẜuit ābitioſuſidebite eū a quo hōrē ⁊ dignitatē ſperat. In p̄fato aūt verſu pͣs. notat̉ triplex ꝓceſſus qui pōt iniolibet peccato reꝑiri. Tres .n. ſunt dr̄ie pctī .ſ.ortalis ait Augꝰ. tanquā tres mortes. Una incorde cū .ſ. rōe aſſentitur libidini vl̓ cuicūqꝫ pec

cato mortali: tanquam puella ī domo mortua:Math̓. ix. Altera in opere: cū ī factū ꝓcedit aſſenſus: vt adoleſces exͣ portā delatus. Luc̄. vij. Tertio cū mole male cōſuetudinis premit̉ animustāquā Lazarus fetens in monumēto. Ioh̓. xi. depeni. di. ij. Sicut tribus denotantur iſte dr̄ie ſeugradus ꝑ hos termīos: abire: ſtare: ⁊ ſedere. Etſicut in abeundo .i. recedendo de loco importat̉principiū motus: in ſtando in via ꝓſecutio motꝰ.in ſedendo terminus motus. Ita in male aſſuefactōe eſt grauiꝰ pctm̄ qͣꝫ in oꝑatōe: ⁊ in oꝑatōe .ſ.exteriori magis qͣꝫ in cogitatōe tm̄. Btūs ergo inre fuit Chriſtus: ⁊ erit in futuro oīs iuſtus. Nūcaūt in ſpe vir viriliter agens ⁊ virtuoſe qui nonabijt in conſilio .i. non receſſita deo in regionemdiſſimilitudinis ꝑ pctm̄ deliberate cogitatōis.Ab ea .n. ꝗs incipit a deo recedere ī cōſilio īpiorū reperies ſe .i. demonū tractantiū ⁊ ꝑſuadētiūābitōnē: eis acquieſcens vt pͥmi parētes. Et ī viapctōꝝ nō ſtetit .i. nō peccauit oꝑe erectꝰ ꝯtra deūī̄ eſt via qͣitur ad inferos: ſicut ipſi pͥmi parētesꝯꝑe trāſgrediētes dei mādatū. Et ī cathedra peſtilentie nō ſedit ī cōſuetudinē ducēs actū ābitōnis: vl̓ alteriꝰ peccati: et frequēt̓ iterās ac defendens vt licitu peccatū ſuum: vt ip̄i pͥmi parentes qui ſe excuſauerūt: ⁊ ſic ibi ꝗeſcēs ſicut ī cathedra ꝗs exaltatur ſuꝑ alios: ita ꝑ ābitōem q̄ritur dignitas ⁊ prelatio ad quā ſequit̉ honor. Etſicut ī cathedra docet̉: ita talis ſuo exemplo malo inducit alios ad vitiū qd̓ inficit ⁊ occidit aīamſicut peſtilētia corpus. Ber in ẜmōe. Poteſtatisābitio angelū felicitate angelica ad quā erat creatꝰ pͥuauit. Scīe appetitꝰ hoīeꝫ īmortalitatis gl̓aſpoliauit: nō Euam cibꝰ deflexerat: nō mādatorū obliuio deſtituerat: ſꝫ ꝓmiſſio honoris: ābitōillecebroſa decepit. Pōt ergo cōſiderari ambitōꝓut ē indeliberata īteriꝰ eiꝰ affectōe: ⁊ hic abijt inꝯſilio īpiorū. In ꝓcurata exteriꝰ oꝑatōe: ⁊ hic ſtetit in via peccatorū. In cōtinuata vberiꝰ exercitatōe: ⁊ h̓ in cathedra peſtilētie ſedit.De prima .ſ. ambitōneꝓut ē ī mēte dicit ſaluator ī rep̄hēſionē ſcribarū⁊ phariſeorū. Math̓. xxij. Amāt primas cathedras in ſynagogis .i. precipuas dignitates ad qͣsſequitur honor. Eſt āt ambitio ꝓut diffinit̉ a. b.Tho. 2ª 2ᵉ. q. 131. inordinatus appetitus honorisEt qꝛ ad dignitatē: potētiā ⁊ p̄ſidētias ſeꝗt̉ hōr.iō īordīatꝰ appetitꝰ harū ꝑtinet ad ābitōeꝫ. Ꝙ ātābitō ſit pctm̄ ꝓbat̉ tripl̓r. Primo qꝛ a malo radice ꝓpagat̉. Secūdo: qꝛ charitati aduerſatur.Tertio qꝛ magnanimitati cōtrariat̉. Primū ſicpatet ſicut fructꝰ ē īfectꝰ ꝗ ex īfecta radice generatur: ita ⁊ actꝰ hūanꝰ ꝗ ꝓcedit: ex pctō oꝫ ꝙ ſit pctm̄ſꝫ ābitio q̄ ē appetitꝰ īordīatꝰ horis ꝓcedit ex peccato. Nā dicit Augꝰ in li. de v̓a reli. ꝙ ābitō ꝓcedit ex ſuꝑbia ⁊ ex cōcupīa ſeu cupiditate. Sꝫ ſuꝑbia ⁊ cupiditas ſunt pctā et patet ſupra: ergo et