Capitulum. IIII.

ꝟe humili exterior ſuꝑbia n̄ procedit. Ex fructuīquit ſaluator cognoſcit̉ arbor. Math. vij. p̄terean̄ videt̉ ſufficere cl̓icis vel alias hūilitas ſola īt̓ior ext̓iori omiſſa. Philip. iiij. apl̓s. Modeſtia veſtra nota ſit oībus hoībus. Rep̄hendit idē apl̓comedentē idolotitū: ⁊ ſi n̄ ī veneratōe idoli corēīfirmis mēte i. ad Co. viij. ⁊ ad ro. xiiij. ex eo vidiꝙ ſcandalizat infirmū cum ille eſtimet ſapientē hoc facere ī veneratōem idoli: vn̄ ad ſil̓ia t̓rahit̉ ꝑ exemplū. Sic ppl̓s vidēs cl̓icos deferre pōpoſas veſtes cogitat eos ex ſuperbia ⁊ inani gl̓iaagere vel in hiꝰ n̄eē pctm̄. Preterea xp̄s non ſoin hūilitatē hūit īterius: ſꝫ ēt exterioreꝫ exhibuitvt ī ablutōe pedū diſcipuloꝝ ⁊ alijs multis ī exēplū. Ex eo aūt ꝙ dixit. Diſcite a me ⁊cͣ. voluit on̄dere humilitateꝫ cordis necͣiaꝫ: qꝛ ſine ea nil valeret exterior: quā p̄tendunt hypocrite: non perhoc excludendo exterioreꝫ. Itꝭ ab oī ſpē mali abſtinete vos ait apl̓s: qd̓ ꝑmaxime debent ẜuareclerici: vt exͣ de vi. ⁊ ho. cle. cum ab oī. Sꝫ portare veſtes pōpoſas hꝫ ſp̄em mali ſuꝑbie: ergo abſtinere debent ab hiꝰ. ¶Ad ſcd̓m rn̄detur ꝙ ꝗꝫdꝫ conformare ſe moribus eoꝝ cum ꝗbus viuitqn̄ tales mores ſunt .i. actus morigerati ⁊ hōeſti⁊ hi ꝓprie dicunt̉ mores: non aūt qn̄ ſūt abuſiones: vn̄ ⁊ Aug. dicit. Qd̓ nec ꝯtra fidem nec contra bonos mores eē ꝯuincit̉: indiſſerēt̉ hn̄dum ē⁊ ꝓ eorū īter quos viuitur ſocietate ẜuandū eſtdi. xij. illa. Non dicit ſimpl̓r mores: ſꝫ bonos mores. Sꝫ quō pn̄t dici boni mores ꝗ a iure reprobantur: ⁊ a ſctīs v̓bo ⁊ exemplo dicitur .n. di. xli.Cl̓icus ꝓfeſſionem in hītu ⁊ īceſſu ꝓbet. Et ideonec ī veſtibus nec ī calceamentis decorem q̄rat.Inſuꝑ ꝯcluſio totiꝰ. iij. q. xxi. cāe hec eſt: ꝙ clerici nec fulgidis nec claris veſtibus debent ornari⁊ in pl̓ibus. c. d. qōnis dicit̉: ꝙ priſcis tꝑibꝰ ōnisſacratus vir cū mediocri aūt vili veſte ꝯuerſabar. Audierāt .n. qꝛ qui mollibus veſtiuntur inegū ſt̓. Math. xi. Glo. tn̄ ſūmaria dicitdit iactantiā ⁊ abuſū ⁊ voluptatē ī hiꝰ. n̄ip̄ꝫ vſū p̄cioſaꝝ veſtiū ꝗ p̄t fieri ẜꝫ ꝯſuetudineꝫ regiōis. veꝝ qꝛ ī his cōiter reꝑit̉ ⁊ iactātia: ⁊ voluptas ⁊ ſuꝑbia ⁊ ꝓdigalitas: ⁊ ſcandalū ꝓximoruꝫvidet̉ ſimpl̓r inherendū lr̄e cū ſctī hoc dixerint:auerint. Nec ꝑ hiꝰ apꝑatū honorat̉ eccleſiangebat̉ ī tertiā excuſatōe: ſꝫ potius dehonoerus .n. eius honor ꝓcurat̉ ꝑ v̓tuteꝫ mīoꝝ: ⁊ p̄cipue ꝑ actū humilitatis ⁊ modeſtie: qd̓ ītelligentes ſctī egerunt: vt Aug. Mart. ⁊alij. Un̄ Gre. Nihil ī ep̄ali ceruice ſplendidiꝰ fulget qͣꝫ hūilitas: di. 100. c. ꝯtra morē. ¶ Secundoſuꝑbiunt ⁊ gl̓iant̉ cl̓ici ſeculares ⁊ regulares: ſꝫvani in amplitudine eccleſiarū ſuarum ⁊ multtudine mīſtrorū in picturis ⁊ ſculpturis: ⁊ marmoribus ⁊ in ornamentis multiplicatis ꝑamen⁊ deauratis variatis vel polimitis: ⁊ in vaſiteis ⁊ cortinis. Superbia exterior ⁊ laical̓hec eſt ⁊ vana. Sꝫ oīa iſta lꝫ ad dei honorē fiant:

⁊ dīno cultui applicent̉ cui ꝯuēit oē decus ⁊ emīnens: tn̄ qͦ ad ſuꝑfluitates multas q̄ ibi ꝯcurrūtmelius ⁊ gratius deo: vt ī paupuꝫ alimonias cōuerterentur: quod ⁊ ſctī fecerunt: vt Aug. ⁊ Ambro. ꝗ ait ī li. de of. Nonne dicturus eſt dn̄s. Curpaſſus es tot īopes fame mori; ⁊ certe hēbas aurum: vn̄ mīſtrares alimoniā .ſ. ſacrorū vaſoꝝ: melius fuiſſet vt vaſa viuentiū ſeruares qͣꝫ metallorū. Quid .n. diceres: Timui ne tēplo dei ornatusdeeſſet. Rn̄det: aurū ſacra non q̄runt: nec placētauro que auro non emuntur. Ornatꝰ ſacrorumē redemptio captiuorū. Aug. xij. q. ij. aurū. Necaliꝗs mihi opponat inꝗt Piero. diues fuiſſe ī hieroſolymīs tēplū: mēſā: lucernā: patenas: ciphos:mortariola ⁊c̄. ex auro fabricata: tūc hic ꝓbabantur a dn̄o qn̄ ſacerdotes hoſtias īmolabant: qͣꝫqͣhec oīa in figurā p̄ceſſerint. Nunc v̓o cum pauꝑtatē domus ſue dn̄s dedicauerit: portemus crucē: ⁊ delitias lutū putemꝰ. xij. q. ij. c. gloria. ¶ ¶Tertio ſuꝑbiunt clerici tā ſcl̓ares qͣꝫ regulares de audientiā confeſſionū: cū hn̄t magnū concurſū: etp̄cipue de nobilibus ⁊ potentibus eſtimantes adeos ꝑſonas accedere ex bonitate ſua: ⁊ ſcīa et doctrina ſua cū tn̄ aliqn̄ tales ſunt īpitiſſimi: nec ceteris meliores ⁊ ſi loquaciores: ſꝫ ſi hr̄ent zelumaīarū non ꝑſonarū: non ſe extollerent ꝓpter qd̓aliqn̄ emulant̉ ꝓhibentes ne ad alios accedant:⁊ ſine cā rōabili non ſe extollerent cū reꝗͥrat magnam prudentiā ⁊ non modicam ſcīaꝫ ⁊ caſtimoniam v̓am qͣ in ſe cognoſcere p̄ſumptuoſū videt̉multum hn̄t timere ne cecus ceco ducatū p̄ſtansambo ī foueam cadant. Caueat ſpualisⁱ iudex inꝗt Aug. de confeſſore: vt ſicut non cōmiſit crimēneꝗtie: ita non careat munere ſcīe: de pe. di. vi. ꝗvult. Cognoſcat ſe igr̄ ait ideꝫ in eodem capl̓o: etpurget in ſe quod videt alios ſibi offerre .i.Ꝙ ſi ab elatione non cauerit de ſe p̄ſumēspuritate ⁊ zelo ſine timore confidens ſi nimiamfamiliaritatem cū mulieribꝰ ēt ſpualibus ſumpſerit: ⁊ cupiditati intenderit: vel curioſitati q̄resque non oꝫ deus humiliabit eū ⁊ in magnos incidet laqueos diaboli cū ſcandalo ⁊ ꝑditiōe plurimorū: quas ruinas frequenter auribus nr̄isvbiqꝫ audiuimus. ¶ Quarto ſuꝑbiūt clerici magis regulares qͣꝫ ſeculares: qꝛ magis eis officiuꝫexercent deactu p̄dicationis cum vident eccl̓amimpleri: ⁊ p̄cipue cum non ſolum autes demulcent ppl̓orum ſꝫ mouent ⁊ flectunt̉ vſqꝫ ad ꝯuerſionem morū quaſi meritis ſuis hoc aſcribētesaut ingenio ⁊ eloquentie: ex hoc ſuꝑ ceteros teneri cupientes ⁊ honorari: ⁊ dictis ſuis non contradici: patientes in his ēt que minus bn̄ vel falſo dicta ſunt. Neſciunt hi conſiderare ꝙ gratiaẜmonis ēt cum fructu cōis ē bonis vl̓ malis qd̓on̄dit apl̓s. i. ad Co. xiij. Si linguis hoīum .ſ. placendo loquar: ⁊ angelorū intus .ſ. mouendo vl̓ illuminando inꝗt: charitatem non habeā: factꝰ ſuꝫſicut es ſonans me conſumens ⁊ alios ad bonū