Capitulum. IIII.

Aſſuero monarcha legitur Heſter .i. ꝙ hēbat ſeptē ſapientiſſimos ſcientes leges ⁊ iura maiorūquoꝝ conſilio cūcta agebat. Quarto rectoresſuꝑbia detinentur: cū non patiuntur ab alijs rep̄hendi ī his q̄ minꝰ bn̄ faciunt. Ut .n. dicit̉ Eccl̓.vij. Non eſt hō ſuper terrā qui faciat bonum ⁊ ſi napeccet: ⁊ ꝑmaxīe cura rei fāliaris ſine peccato exxceri non pōt ēt ab his qui nouerunt vitare pecatum ẜm Gre. Ocl̓s qͣꝫ ꝓpius qͣꝫtuncunqꝫ acutꝰ⁊ ſi oīa alia videt ſeip̄m non videt. Non ſic egitPetrus pͥnceps apl̓oꝝ ſed rep̄henſus a Paulodenimia ꝯdeſcentione erga iudeos ī obſeruatione legaliū eū audiuit: vt dicit̉ ad Gal̓. ij. ⁊ di. viij.veritate. Dauid ēt rex rep̄hēſus a Nathan ꝓpheta de adulterio ⁊ homīcidio occulto ſubito acꝗeſcens penituit. Theodoſius imꝑator rep̄henſusab Ambro. de occiſione plurium ꝓcurata ī vīdictam vnius ſui militis īterfecti ⁊ ꝓhibitus ab eoeccleſiā ingredi ante publicā pn̄iam: acꝗeuit: ⁊ patienter tulit. Econtra Ieroboā ꝗ manu extenditꝯtra ꝓph̓am qui eum rep̄hendebat de idolatriainuens vt caꝑetur aruit brachiū. iij. Re. xiij. Ioas rex luda: qꝛ lapidare fecit Zachariā filiuꝫ Ioiadē ex eo ꝙ vicia eius rep̄hendebat: ī mala muta īcidit. Cū humilitate tn̄ ⁊ reuerentia ⁊ prudentia: vt fecit Nathan erga Dauid debent ſuꝑioresargui. Sꝫ ⁊ ſi iniuſtę arguerent̉ cū manſuetudine: non cū indignatione ⁊ vindicatiōe debent on̄dere īnocentiā ſuam: ſicut fecit Chriſtus dicensiudeis eū ī multis calūniātibus. Quis ex vobisarguet me de peccato. Io. viij. ⁊ hētur. ij. q. vij. c.teſtes. §. Ecce on̄ſum ē.religioſis quadruplex īuenitur ſuꝑbia. ¶ Prima eſt eorū qui deſpiciunt ſeculares ēt peccatores credentes ſe inonari ex ꝯſorcio eoꝝ. Similes hi ſunt iudeis ꝗ vtdicit̉ Io. xviij. nolebant introire in p̄toriū Pilati ne ꝯtamīarent̉: timentes coinꝗnari a cohītatione infidelium nec ſibi ꝯſcīam facientes de ꝓcuratione mortis Chriſti innocentis. Cōtra quosdicit dn̄s Deutro. xxiij. Non abhoīaberis egyp⁊ ipſe aduena fuiſti ī terra eius. Egyptiꝰtur tenebre: ⁊ ſignificat ſclarem. Ad qd̓ etiam facit illud Hiero. Diſcedite inꝗunt .ſ. illi ꝗ p̄ſumunt d̓ ſua bonitate ad peccatores: polluti recedite a nobis: nolite nos tangere: nolite nobiscōicare. Hec locutio non illuminat cecū: non ſarotu non curat īfirmū: ſꝫ magis occidit: ⁊ ītionē deijcit di. xlv. recedite. Debēt quoqꝫreligioſi conſiderare ꝙ aliqn̄ in ſeculo ſunt aliohn̄tes meritū ⁊ ꝑfectionem religioſorū: ⁊ ecōtrareligione aliꝗ deſides ⁊ mali tenentes vitā⁊ mundanorū. In cuius figuram legituIoſue. iiij. ꝙ dn̄s tranſito iordane voluit ꝙ. xij.lapides de ipſo fluuio ſumerent̉: ⁊ ponerentur īterra ſicca in medio caſtroꝝ: ⁊ econtra. xij. alij deterra exͣ fluuiū ſumpti ponerētur ī medio fluuij

iordanis. Iordanis fiuuius ſignificat ſtatū ſluid̓ſecularem ⁊ terra arida ſtatū religioſū: ſꝫ in examine recti iudicij Chriſti mutat merita ordinumqualitas actionū. Quidā in ſeculo faciūt oꝑa religioſorū: ⁊ econtra exēpluꝫ ī vitis patrū quo adpͥmum de Pānutio: ꝗ cū oraret ſibi reuelari: cuiaſſociaretur ī celis: audiuit a dn̄o ꝙ cuidam ſimphoniaco ꝗ querebat ſibi victū ex arte cantādi:quē cū queſiſſet Pannutiꝰ ⁊ īueniſſet īterrogauit ꝗd boni egiſſet ī mundo iſto. Rn̄dit ꝙ ſemelcū eēt latro: ⁊ quedā mulier fuiſſet rapta quā ſocij eius volebat oppͥmere: ipſe defendit eā ⁊ liberauit eā de manibꝰ eorū. Et alia vice cū inueniſſet ꝑ heremum diſcurrentē: ⁊ lamentantē qͣꝫdaꝫmulierē eo ꝙ maritus eiꝰ ⁊ filij tenerent̉ ex debitꝭ captiui ipſe errantē reddit ⁊ refectōeꝫ dedit: ⁊.xxx. ſolidos ꝗbꝰ redimeret maritū ⁊ filios. Cuꝫaut pannutiꝰ hortaret̉ eū ad deſerendū mundūacꝗeuit ⁊ factꝰ religioſus ſancte vixit ⁊ obijt. Itēpoſt hoc rogauit pannutiꝰ cui ſil̓is hr̄etur ſanctorū: ⁊ fuit ei dictū ꝙ ſil̓is erat pͥmario cuiuſdā vici ꝗ erat ī ꝓximo: ⁊ cū veniſſet pannutius ad eū⁊ diligenter inꝗſiuiſſet de vita eius dixit ſe eē cōlugatū ⁊ vxore non cognoſcere niſi cā ꝓlis: nonraptorē: n̄ ledentē ꝑ famulos ſuos: greges vl̓ fruges aliorū: lites ſedantē: ⁊ hoſpitale: ꝗ demū hortatu pannutij ītrauit heremū: ⁊ ſācte vitā finiuit.Iterū tertio orauit pannutius cui aſſil̓aret̉ ī ſanctis. Et rn̄ſū fuit: ꝙ cuidā mercatori qui iuſte lucrans pauꝑibus ſubueniebat: ⁊ hortatū eiꝰ oībꝰpauꝑibus elargitis ītrans heremū ſancte deceſſit: poſtmodū reuelatū ē ei ꝙ aſſumendꝰ eēt in celo. Et ne ī ſuꝑbiam eleuaret: ꝓpterea pͥus illa ſibi on̄ſa ſūt. Econtra legit̉ ī vitis patrū de quodāreligioſo ſolitario ꝗ erat tante opīonis ī ppl̓o: vteſtimaret̉ patria illa conẜuari meritis ſuis: ⁊ tn̄ īmortē fuit aīa eius violenter a demonibꝰ de corpore educta: ⁊ ad infernū delata: qꝛ fuerat hypocrita ⁊ ſuꝑbus. Quanuis aūt religioſus n̄ debeat deſpicere ſcl̓arem vitā vel abhorrere ꝯſortiuꝫcū expedit: non tn̄ dꝫ exͣ neceſſitatem multū ſecūlaribꝰ fāiliaris exiſte̓ vl̓ ꝯuerſari: qꝛ nimia fāiliaritas ꝯtēptū ꝑit ait Sene. ⁊ ꝗes ēt mētis reſoluitur ex hoc vt dixit Anto. ¶ Scd̓o ſuꝑbiunt religioſi aliqn̄ ex ſua religione ⁊ patribus ſe iactantes: alijs oībus p̄ferētes ſtatu ſuū: ꝗnīmo ⁊ aliosdeſpicientes ⁊ multa mendacia fingentes ad exaltandū ſuam religionē: ⁊ alias dep̄mendum. Etmonachi quidem gloriant̉ ſe habere patrem benedictū patrem oīum religioſoꝝ ī occidente: ml̓toſqꝫ ſāctos ac ſūmos pontifices ex mōachis extitiſſe: vt Gre. magnū Euge. Urba. ⁊ multos alioſqꝫ doctores optimāqꝫ ꝑtem elegiſſe: vt .ſ. cumMaria ſedeant ſecus pedes dn̄i ad audiendumv̓bum illius: ⁊ ꝯtemplandū: ſꝫ vtinā tales vt bona Martha ſatagerent circa frequēs mīſteriumdn̄i: ⁊ n̄ ocio torꝑent ⁊ ignauia: neqꝫ .n. ꝗs valeteē bonus iſrahelita .i. videns deū ꝑ ꝯtemplatōeꝫ