Capitulum. III.
⁊ manifeſtatus de aliquo exceſſu cum vidꝫ locūnon eē excuſationis: fatetur ⁊ on̄dit ſigna magnehumilitatis ⁊ emendationis qd̓ ficte agit vt reputetur vere cōpunctus ⁊ correctus: ad qd̓ ſacitait Chryſo. Quis aliqn̄ vidit cl̓icū cito pn̄iamentē: ⁊ ſi deprehenſusʸ hūiliauerit ſe .ſ. cōfitendo culpā: non dolet qꝛ peccauit ſꝫ confundit̉: qꝛperdidit gloriā ſuam: de peni. di. i. menſuram. §quis aliqn̄. Ad ſil̓ataꝫ ēt confeſſionē ꝑtinet ꝙ ꝗsconfeſſione ſacramētali reticeat aliquod morſe p̄ verecundia qd̓ menti occurrit in quo mortr peccat ꝓpter irreuerētiā ſacramenti: ⁊ ex ſipia ꝑcedit dum vult videri iuſtus ī eo qd̓ tacemalo: qꝛ peccator ē vt dicit Gra. de pe. di. i. §. tac̄rurnias. De quadam muliere legit que erat maqne ſapientie conſilij ⁊ ſanctitatis: hec lapſa ī peccatum carnis qͣꝫuis hoc toto tempore vite ſue defleret ⁊ penitentiam ageret aſperrimam: tamenqꝛ noluit confiteri defuncta apparuit cuidam ſibi nocte reuelans ſe ꝓpter hoc damnatam ad gen. Ber. vero ait on̄dens quō ex precedenriatur. Nōnulli cum a peritioribus argintur conſiderantes ꝙ ſi ſe deſenderent non crederetur eis: ſubtilius inueniunt argumentuꝫ defenſionis: verba rn̄dentes doloſe cōfeſſiōis vultus demittitur: ꝓſternit̉ corpus: aliquas lachrymas ſi pn̄t ſibi extorqueant: voceꝫ ſuſpirijs: v̓bagemitibus interrumpunt. Nec ſolum talis obiecta non excuſat: ſed ipſe culpam quoqꝫ exaggerat. Hec autem ſimulatio ſic perpenditur inquitBer. Uaſa figuli ꝓbat fornax ⁊ tribl̓atio vere penitentes diſcernit. Qui veraciter penitēt laborespn̄ie non abhorrent. Cuius ſimulata eſt cōfeſſiovel leui contumelia aut exigua pena īterroim:iam humilitatem ſimulare non pōt: muimurat frendit iraſcitur..§. XIII.Decimus gradus ſubie ē rebellio noli obedire ſuꝑioribus vt p̄laparentibus ⁊ alijs: contēnereqꝫ mādata ſuꝑiorum: ꝓuer. xviij. Impius cū in ꝓfundum venerit peccatorū contenit. Ubi ſciendum ꝙ non ſolum in maioribus ordinationibꝰ ſꝫ ēt mīmis ꝗbuſcunqꝫ contēptus mortale eſt: vn̄ Ber̄. in li. d̓diſpenſatione ⁊ p̄ceptione dicit. Neglectus vbiqꝫ culpabilis: neglectꝰ vbiqꝫ dānabilis. Et Anterius papa ait. In lege veteri hētur ꝙ ꝗcunqꝫ ſacerdotibus non obtēꝑaſſet: aut extra caſtra poſitus a ppl̓o lapidabat̉: aut de gladio ſubiecto ceruice conceptu expiabat cruore. Nunc v̓o inobediens ſpuali aīaduerſione truncat̉ .i. pena dānatiōis eterne: aut eiectꝰ de eccl̓ia rabido demonūore d̓cerpit̉. xi. q. iij. abſit. Pharao rex egypti: qꝛcontēpſit mandatū dn̄i ꝑmanens ī ſua ꝑtinacia⁊ duricia demū ſubmerſus eſt in mari rubro:hetur Exo. xiiij. Ber. de hoc ſic ait. Qui pͥus arrogans factus ſocios contepſerat: iam patenterīobediens magiſtrū ēt cōtenit. Sciendū tn̄ ꝙ gra
dus. xij. in tres tm̄ colligi pn̄t: vt ī ſex pͥmis ſit cōtēptus fratrum: in quatuor ſequentibꝰ contēptꝰmagiſtri: ⁊ ī duobus qui reſtant contēptꝰ dei. Deniqꝫ vbi fratrum concordiā: aut magiſtri ſn̄iamſꝑ monachus ſꝑnit: ꝗd vltra ī mōaſterio niſi ſcād. lum facit..§. XIIII.Undecimus gradusbie ē libertas peccandi: talis vult eē ſil̓is deo: vt.ſ. libeat ei facere qd̓ vult: vn̄ dicit Anſel. in li. deſil̓itudinibus: ꝙ qui vult eē liber ſui ⁊ nulli legſubijci: vult auferre coronā de capite dei: qꝛ ſoluei eſt hoc ꝓpriuꝫ vt nulli ſubijciat̉: ⁊ ſi impeditura deo aliꝗbus tribulationibꝰ vel obſtaculis vt n̄poſſit libere īplere voluntatem ſuaꝫ malā: iraſcitur contra deū: blaſphemat ⁊ īiuriatur. Huic ātaccidit qd̓ legitur ꝑabolice de ꝓdigo filio Luce.xv. ꝗ petita a patre portione ſubſtantie ſue: ⁊ accepta .i. libertate ſue voluntatis abijt ī regionemlongīquam: in ſtatū ſ. ruens malicie: remotum adeo vbi diſſipat totā ſubſtantiā .ſ. virtutis ⁊ gratie a deo hīte: ⁊ bona ēt naturalia debilitat viuendo laſciue ⁊ ſeruiendo demonijs. Ber. de hoc ꝑhanc libertateꝫ monachus: cū iā monachus necmagiſtrū videt quē timeat: nec fratres quos reuereat̉: quanto ſecurius tanto liberius ſua deſideria īplere delectat̉: a ꝗbus ī monaſterio taꝫ pudore qͣꝫ timore ꝓhibeant̉. Sꝫ ⁊ ſi fratres ⁊ abbatem non iam timet: nondum tamen penitus deiformidine carebit..§.XV.Duodecimus gradusſuꝑbie ē. Cōſuetudo peccādi ⁊ hͦ ē valde ꝑicl̓oſūqꝛ conſuetudo vt dicit ſapiens ē quaſi altera natura: vn̄ ſicut naturalia tolli non pn̄t: ita ⁊ conſuetudo valde difficulter tollit̉: veꝝ qꝛ natura non ēſꝫ quaſi: iō reijci pōt: ⁊ ſi cū difficultate: induc̄ enīhītum ꝗ eſt diſpoſitio de difficili mobilis a ſubiecto: tn̄ remoueri pōt: vn̄ ⁊ Lazarus mortuus ⁊ ſepultus cū difficultate fuit ſuſcitatus .i. concurrētibus pluribus actibus qͣꝫ ī reſuſcitatione aliomortuorū a chriſto. Nam ⁊ fleuerunt ſorores etorauerunt ꝓ ipſo: ⁊ turba ⁊ chriſtus fieuit ac clamauit. Significat aūt Lazarus mortuus ⁊ ſepl̓tus peccantē ex conſuetudine ẜm Aug. dū .ſ. male conſuetudinis quaſi mole p̄mitur aīus: de pedi. ij. ſicut tribus. Nec tn̄ talis conſuetudo excuſat vel minuit peccatum ſꝫ potius aggrauat: vn̄Gre. Tanto ſunt grauiora peccata qͣꝫto diutiusaīam īfeliceꝫ detiuent alligatam: exͣ de conſue. c.cum tanto. Ber. v̓o ſic ait. Poſtqͣꝫ terribili dei iudicio pͥma flagicia īpunita ſequit: experta voluptas libenter repetū: repetita blanditur: concupīareuiuiſcente ſopit̉ rō: ligat conſuetudo: trahiturmiſer ī ꝓfunduꝫ malorū: trahitur captiuus tyrānidi viciorū: ita vt carnalium voragine deſideriorū abſorptus: ſue rōis diuiniqꝫ timoris oblitꝰdicat īſipiens ī corde ſuo. Non eſt deus.