Druckschrift 
2 (1481)
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Capitulum .III.

turgenti vento: puncto forate exiguo que ſi ſtrin.§. VII.gitur crepitat ⁊c̄.Quartus gradus eſt.Aactantia .ſ. laudare ſeip̄m ſupra debitum modidiuerſis rebus vel de pulchritudine vel de fortitudine vel nobilitate generis: aut de diuitijs: potentia: gl̓ia: de induſtria artis ſue: ītellectꝰ acumine: ſcia: ſapīa: eloquentia: virtutibus gratiaSꝫ vt dicit̉ ꝓuer. Laus ī ꝓpͥo ore ſordeſcit. Un̄cato. Necte collaudes: ſeꝗtur. Hoc faciunt ſtiti quos gl̓ia vexatīanis. Ad iactantiā ēt ſuperꝑtinet portare ſuperfluas veſtes alios ornaſupra ſtatum ſuū: pōpas ī ꝯuiuijs: edificijstaturis: ī alijs apparatibus que oīa demuꝫad īferos educunt: vn̄ dicunt ipſi ſuperbi ī inferno poſiti. Quid ꝓfuit nobis ſuꝑbia noſtra iactātia diuitiarū: ecce oīa trāſierūt velut vmbraic Simon magus iactabat ſe poſſeutare naturas reꝝ mortuos ſuſcitare: ī celūcendere: cadēs ī terrā dimiſſus a demonū ml̓udine ferebant aerē: oratione Petri colis ꝯfractꝰ ī ꝓfundū deſcēdit. Ber. aūt ſic aitcgradu: ibi ex p̄cedenti gradu ſic orit̉. Poſtitas ī veſica creſcere groſſeſcere īcepit neceſſe eſt vt ampliori foramīe laſſato ſinu ventoſitas eructet̉ alioꝗn rūpet̉. Dep̄hendit̉ aūt hic grashis īdicijs. Eſurit ſitit ꝗbꝰ qd̓ ſentit on̄p̄uenit īterrogantē: querēti rn̄det: ipſe querit ipſe diſſoluit: v̓ba collocutoris p̄ſcidit īꝑfectade religione agit̉ ſtatī viſiones ſōnia ꝓferūlunia: cōmēdat vigilias ſuꝑ oīa oracaltat: ſi ad ludicra ſermo cōuertit̉ ī hisqͣꝫto aſſuetior tāto loquacior ita vt ſeueros aīos graues ī leuitatē cōcitent in riſū. .§. VIII.Quintus gradus ſupereſt Sigularitas: facere .ſ. aliquid vltra cōia etueta vt ceteris reputet̉ honoretur. circaveſtituꝫ īuenire nouitatem veſtiū magis apparētiuꝫ: noua ornamenta ī ẜmonibus: vti v̓bis pereinis obſcuris: in diſputationibus ſeꝗ nouasnes vltra cōes: ī tractatibꝰ alijs de aliateria diſcrepare a cōi iudicio aliorum vtvideatur magis ītelligere factū: in ꝓuiſionibusgrauamībus: ꝓmotionibus vult ſingul̓r ceteris melius tractari de quo pōt exponi illud p̄sSingularis ferus depaſtus ē .ſ. vineam dei eccleſie. Ferini .n. hoīes ſunt hiꝰ qui volunt ſingulares. īqͣꝫtum ē aīal̓ ſociale ſingulare: hi conſumunt vineam eccleſiaꝝ ciuitatūtum ſe querentes de alijs non curantes. Iritu vero ſpirituali recedere in cōi vita regule acōibus cōſtitutionibus patrū: a cōibus cerimonijs obſeruantijs ſine cauſa vrgente vel ſpeciali reuelationē ad ſingularitatem pertīet ē vald̓periculoſū. Contra hos inuehit Ber. ī ſermōe dicēs Quid dicis tu amator ſingularitatis cōia

loca: coēm vitam: cōeꝫ regulam: cōes obſeruantias ꝗd ſaſtidis. Thomas non vidit xp̄m cuꝫceteris: qꝛ non erat eis qn̄ venit Ieſus. ſitpericuloſū on̄dit Io. caſſianꝰ ī prima colla. quo qui dicebat̉ Herro. eēt ſingularis: in auſteritate vite admoneret̉ in contrariū ex ſuperbia permanens ī illa ſingularitate: appareretei diabolus ī ſp̄e angeli lucꝭ eius verbis acꝗeſceret: demū ex ſuaſione diaboli ꝓiecit ſe in puteum. Non tn̄ pertinet ad ſingularitatē hoc ſꝫ animi firmitatē vt declinātibꝰ alijs quaſi oībꝰ adatis debitis regulis qͣſi ſolus vel pauciſſimis mandata regulam ſeruet: ſicut ī laudē dicitur de Thobia oēs ex filijs iſrl̓ iret ad adorandū idola que fecerat Ieroboā rex iſrl̓: iſteſolus ibat ī Hieruſalem ad tēplū ad adoranduꝫ.iij. Re. xij. deo offerendū ſacrificia decimas duceretur adᵗ captiuitatē in Niniuē alijscontribulibus ſuis: oēs alij de ppl̓o ſuo contaminarent̉ ī eſcis gentilium .ſ. comedendo ciboseis ꝓhibitos: ī lege ip̄e ſolus non ē cōtaminatusī eſcis eorū abſtines .ſ. ab eſu illorū ciborū. Thobie. i. c. Ber. ſic ait. Singularitas a p̄cedenti grdu ſic orit̉. Turpe ē ei qui ſe ſupra ceteros iacͣtiſi non plus ceteris agat aliquid vt vltra ceterosappareat. Perpendit aūt his īdicijs gradus iſteplus talis ſibi blandit̉ de vno ieiunio qd̓ ceterisprandentibꝰ facit qͣꝫ ſi ceteri ſeptē dies ieiunauerint: cōmodior ſibi videt̉ vna oraciuncula peculiaris: qͣꝫ tota pſalmodia totius noctis: dolet aliquem ſe pallidiorem minꝰ comedentē: ad oīaſua ſtrenuus ad cōia piger: vigilat in lecto dormit in choro.§. IX.Sextus gradus ſuperbie eſt Arrogantia .ſ. quis attribuit ſibi illamſn̄iam virtuteꝫ quā non hꝫ: ex hoc querens aliis poſſe preeſſe: ſubee renuens: equari ceterꝭſufferens: adulationibus acꝗeſcens. ſi aliꝗs euꝫnon veneratur īpatiens. Iere. xlviij. Sublimitatem arrogantiā ſuꝑbia altitudinē cordis illius ego ſcio dicit dn̄s .ſ. ad puniendū. Hac arrogantia ductus Marius ciuis romanus contētus ſexies fuerat conſul romanoꝝ voluit tyrānice violentia eſſe ſeptimo: ꝓpter qd̓ interfectio facta eſt multorū ciuiuꝫ bello inteſtino factointer Marium Syllam qui voluit impedidire ī hoc: vt narrat Titus liuius. Sic Iuliusceſar reuerſus victor de Gallia voluit fieri conſul: vn̄ ſecuta ſunt ml̓ta mala. ēt quis credatpoſſe vl̓ velit malos quoſcūqꝫ ſeꝑari a bonistinere ad arrogantiā on̄dit Aug. dicens. Quātꝰ arrogantie timor ē: qͣꝫta humilitatis lenitatisobliuio arrogantie qͣꝫta erectio: vt quis ſe poſſe facere credat qd̓ nec apl̓is conceſſit deꝰ. zizāiavꝫ a frumento putet ſe poſſe diſcernere. xxiij. q.iiij. c. quantus. Pertinet ēt ad arrogantiam īꝑioſe deſpectiue docere vel regere ſubditos ꝯtra