Capitulum .III.

ſuperbus appetit ſuꝑ alios p̄eſſe vel reputari ethonorari: ⁊ iō cum iſta cōia eē non pn̄t: cuꝫ videtaliū ſuꝑbum iſta querere:t tanqͣꝫ īpedientē ſuumconſeq̄ deſideriū eū d̓teſtatur. Uerbis et ſuꝑbismoleſtat ꝓximū multipl̓r: ⁊ ſe iactando ⁊ cū eo lirigando ⁊ contumelias īferendo. Un̄ Amos. vi.Nunꝗd in fortitudine noſtra aſſūpſimus nobiscornua .ſ. faciendo magnifica oꝑa ⁊ apparentia: ⁊Ecc. xi. Sic̄ eructant p̄cordia fatētiū: ita ⁊ cor ſuphorū ad litterā: ſtomachꝰ ventoſitate inflatꝰ eruqd̓ abhoīabile eſt audiētibꝰ. Sic ſuꝑbꝰ v̓baitoſa ⁊ diſplicibilia ꝓfert. ⁊ illud ꝓuer. xi. Ubifuerit ſuperbia ibi ⁊ contumelia. Factis ēt moleſtat eū affligendo ⁊ bonis ſpoliando ẜꝫ illud prouer. xxij. Arma ⁊ gladij ī via ſuperbi: cuſtos autue longe recedit ab eis: ⁊ Eccl̓. xxv. Effuſiouinis ī rixa ſuperboꝝ. Qn̄ .n. non pn̄t obtineqd̓ volunt non curant ꝑ ſe vel alios ſanguineidere vt poſſint ad dn̄ia aſcendere. Et qꝛ moi ſunt alijs ſuꝑbi: iō cōiter egre ferunt̉: vn̄ Ecle.xxv. Lres ſpecies odiuit aīa mea ⁊ aggrauorIIde aīe illorū: pauperē ſuperbum: diuite mencē ⁊ ſenem fatuum ⁊ inſenſatū: ad litteraꝫ hociō eſt: qꝛ talibus tollitur occaſio illoꝝ malorum.Superbiam .n. inducit opulentia vel magna alia excellentia quam non hꝫ pauper. Ex pauꝑe vt prouideat neceſſitati ſue quis aliquandodicit mendacia. Et experientia longa debuit ſen ſapientem efficere. Moraliter totum implede ſuperbo quolibet. Ex parte ſiquidē corris eſt hō valde pauper īmo pauperrimꝰ adeovt mendicare eum oporteat victum ⁊ veſtitū acbis vt pannū lineum: ⁊ aīalibus brutis vt la. diues mendacioſus eſt qui bona que habꝫagna dicit a ſe habere: vel ſe non poſſe continere vel vicia vincere cum tamen poſſit cū adiutorio gratie. Senex ſatuus eſt qui cum pluriesfuerit expertus ſuas fragilitates ⁊ caſus potentium tn̄ confidit in ſe exponens ſe periculis ⁊ regimina querens. Demuꝫ ſuperhia ꝓprio ſubiectonocet. Nam bona de ſe conuertit in mala inquāonis ſuperbit operibus ⁊ ſic maluꝫ culit: vn̄ de vita moritur: de ſanitate egrode medicina interficitur: a mortuo occiditurut in figuram Eleazar occidens elephanteꝫſub eo occubuit. i. Macha. vi. Item ſuperbia inprem inducit. Un̄ ſuper illud Iere. xlix. Arroitia tua decepit te ⁊ ſuperbia cordis tui: dicitlo. ꝙ oīs hereticus arrogans: qꝛ ſuperbia hereticum facit ⁊ vere ignorantem. Iteꝫ ſuperbia mētem inebriat vt ſe non cognoſcat. Abacuch. xx.Quō vinum potantem decipit: ſic erit vir ſuperbus. Uinum hoc mō decipit potantem: qꝛ ingreditur blande ſua ſuauitate: poſtqͣꝫ vero receptuꝫeſt incōmenſurate: ipſum dn̄atur in hoīe: ⁊ faciteum fatue credere ⁊ fatue loqui: ⁊ operari nociua. Sic poſtqͣꝫ ſuperbus recepit ſuperbiā in affectū tunc de facili recipit eā in intellectū vt alta de

ſe credat: alta loquatur ⁊ eſt ſicut ebrius: ⁊ que dſe dicuntur bona que in ſe non eſſe videt credit.Un̄ accidit ei ſicut cuidam ruſtico qui cum portaret agnum ad vendendum: quidaꝫ trufatorescondixerunt ſibi vt quilibet interrogaret per ſequid vellet de illo cane dicentes: cane̓ eē agnumillum. Cum ergo pͥmus quereret a ruſtico quidprecij vellet de cane illo? Rn̄dit ruſticus agnuseſt iſte non canis: cui ille irridendo īquit. Arrasqꝛ canis eſt non agnus. Interrogat ſcd̓s quantip̄cij eēt ille canis. Cui econtra ille dixit: agnus ēnon canis ⁊ ſic ſucceſſiue plures fecerunt: ꝓpterquod demum īmutatus a vera credulitate ſua:īmo ſcientia: verbis illorum canem eſtimauit etꝓ cane vili precio vendidit: ſic ſuperbus ⁊cͣ. Itēſuperbia inducit infirmitatem que de facili īcurrit̉ ⁊ difficulter curat̉: ⁊ ſepe in ea recidiuat̉ curata: triplici aūt ratiōe incurritur faciliter. Prima rō eſt: qꝛ non putatur tanta infirmitas? quanta eſt ⁊ iō non vitatur ſicut vitanda eſt: vn̄ GregCum nimis turpis ſuperbia creditur minus vitatur. Luxuriam eo magis erubeſcunt homīesquia omnes turpem nouerunt. Secunda eſtquia māifeſtiora reperiuntur exempla ſuperbieqͣꝫ aliorum peccatorum. Fornicatores eniꝫ ⁊ alijvicioſi occultant peccata ſua: ſed ſuperbia manifeſte committitur. Ꝙ aūt quis glorietur de laſciuijs ⁊ alijs ſceleribus iam procedit ex ſuperbia:alias occultat Tertia ratio eſt ꝓpter multiplicem materiam: qꝛ de quocunqꝫ malo. Item dedifficili curatur: vn̄ Iob. xv. Cunctis diēbus ſuis ſuperbit impius. Quando enim aliquis infirmatur aliquo alio peccato odij homīcidij vel fornicationis cognoſcens confitetur cōteritur ⁊ dimittit illud. Sed ſuperbus nec vult ſubire hūilitate contritionis nec erubeſcentiam confeſſionis vitans miſerias ſuas ſciri. Ut .n. dicit Grati.de peni. di. i. c. qui domum. circa fi. Taciturnitasconfeſſionis ex fonte ſuperbie naſcitur dū quisnon vult cognoſci qualis ſit. Ex ſil̓itudine .n. aparet non de facili curabilis. Nam aſſimulatuluciferi peccato: qd̓ ſuperbia fuit ⁊ inſanabilis:Ad hoc ēt facit hiꝰ rō: qꝛ infirmitas que ignoratur non pōt curari. Hiero. Difficile ad ſanitatemvenimus: qꝛ nos egrotare neſcimꝰ: qd̓ maximeaccidit ex ſuperbia.Secundo malū inſuperabile notatur cū dicit̉. Qui te oderūt. Odiū aūthoīs ad deū ē maximū pctm̄ qd̓ ſuperat oīa alia⁊ ad hoc demū ꝑducit ſuꝑbia. Sciendū tn̄ ẜꝫ. b.tho. 2ª. 2ᵉ. q. clxij. ꝙ deus in natura ſua non ſolūnon pōt odiri. Eſt .n. ipſa eēntia bonitatis: bōitasaut in ſe inquantū bonitas odiri non pōt: qꝛ bonum ē quod oīa appetūt inꝗt philoſophꝰ ī .i. ethicorū. Sꝫ etiam in quantum creator vl̓ bn̄factornon poteſt odiri. Nullus enim odit eum qui ſibi benefacit inquantum apprehendit illud: vt