Titulus. III.
herode ꝗ decollauit Iacobū: qꝛ cū ppl̓s ei acclamaret laudes dei ⁊ non hoīs .i. laudaret eum vtdeū indutū veſte aurea reuerberante ſuꝑ eū radio ſolis ⁊ ex hoc ſuꝑbientē ⁊ ſupra hoīem de ſeeſtimantem percuſſit eū angelus dn̄i: vt hēt̉ act.xij. ſed diffuſiꝰ in hiſtoria ſcholaſtica. xi. de ppl̓oiudeorū ꝗ cum fuerit a dn̄o mirabil̓r adiutus ⁊exaltatus: qꝛ ſuꝑbe egit contra dn̄m nolens eūreciꝑe ⁊ doctrina eius humiliatꝰ eſt ⁊ diſperſusꝑ orbē in ſeruitutē ⁊ opprobrium. ¶ Undecimoī vitis patrū de quodā anachorita ꝗ ad magnuꝫapicem cōtēplationis aſcenderat: ſꝫ ſuꝑbiā elathumiliatꝰ eſt. Nā diabolus aſſumens ſpem mulieris: oberrantis ī deſerto venit ad cellam eiusrogās recipi de nocte ne a feris deuoraret̉: quofacto ⁊ accenſo ei igne ad calefaciendum aſpiciens ī eā ⁊ ſtimulatus libidine cū opus nephariūattentaret: illa vt fumꝰ euanuit in aerē clāitās. Oanachorita ꝗ te vſqꝫ in celū exaltabas ecce qꝛ ininfernuꝫ demerſus es īducens eū ad deſꝑatōeꝫ¶ Capl̓m tertiū de gradibus ſuꝑbie. xij.E gradibus ſu ꝑexij. de ꝗbus. b. Ber. ī quodam libello: ⁊. b. Cho. 2ª. 2ᵉ. q. clxij. d̓ his poteſtexponi illud p̄s. Superbia eorum qui te oderūtaſcendit ſꝑ. Ubi ſciendum ꝙ eſt duplex aſcēſusmētalis. Unus eſt virtualis .ſ. de bono oꝑe ī melius: ⁊ de actu vnius virtutis in alium de quoIſai. ij. Uenite aſcendamus ad montem dn̄i. i.chriſtuꝫ vel celum .ſ. ꝑ humilitatem ⁊ bona? oꝑaAlt̓ crīalis .ſ. de vno actu peccati ad aliū: ⁊ precipue qꝛ ſuperbia īportat aſcenſum quendā falſeeſtimationis ⁊ inordinate affectionis ad magnaaſcenditur crīal̓r cum ꝗs de vno gradu ſuꝑbieaſcendit ad alium: de quo pōt intelligi illud Exodi. xij. Non aſcēdes .ſ. per gradus ſuperbie adaltare meū .i. chriſtum ſeu diuine maieſtatis ſꝫhumilitatē oporteret aſcendere: qꝛ vt dicit Iob.xx. Si aſcenderit in celū .ſ. per meritoruꝫ eſtimationem ſuꝑbia eius: ⁊ caput eius nubes tetigeritquaſi ſterꝗliniū in fine ꝑdet̉. De hoc ergo aſcerſu ſuperbie dicit̉ pͣs. lxxiij. Superbia eoꝝ ⁊cͣ. vbitria poſſumꝰ notare.Primo vicium deteſtabile: ibi Suꝑbia.Scd̓o malū inſuꝑabile: ibi ꝗ te oderunt.Tertio ꝓgreſſū execrabile: ibi aſcēdit ſꝑ. .§. l.Quantum ad primumita eſt deteſtabilis ſuꝑbia ꝓut dicit̉ Eccl̓. ix. Odbilis coram deo ſuperbia eſt ⁊ hoībus. Superbia .n. deo aduerſatur ⁊ proximo ac ꝓprio ſubiecto. Aduerſatur ꝗppe deo quaſi volēs ab eo auferre quod ſuū eſt. Dicit .n. dn̄s Apoc. i. Ego ſumalpha ⁊ o principium ⁊ finis .ſ. oīs creature. Sꝫſuꝑbus cuꝫ eſtimet bona ſua que hꝫ a ſe habere
⁊ eſſe pͥncipium eorū: ⁊ ad hunc fineꝫ faciat opſua vt honoretur ⁊ magnificetur ſic facit ſe prircipium ⁊ finem qd̓ dei eſt: vn̄ dicit Boe. ꝙ cetera vicia fugiunt deum: ſed ſuꝑbia reſiſtit deo:luxuriam .n. homo ad creaturā conuertitur querens inordinatā delectatiōem ꝑ auariciā adcuniam: ⁊ ſic de alijs: ſꝫ ꝑ ſuꝑbiā contradicitquaſi volens dn̄ium eius. Sꝫ ſi videris inquiSeneca murem velle dn̄ari alijs muribꝰ: nuocriſum teneas? ⁊ iō ſpal̓r dicit̉ de ſuperbia Ia. iij.Deus ſuꝗbis reſiſtit ⁊ merito. nā non ſolum ſubus vult ſe deo equari: ſꝫ ſuꝑior eē: vn̄ de ſubo An̄chriſto dicit apl̓s. ij. ad Theſa. ij. Exto⁊ aduerſat̉ ſuꝑ oē qd̓ dicit̉ deus aūt qd̓ colitivbi Ber. horret humanus ītellectus verbū: vtnam horreat ſil̓ cogitatum malignū piter ⁊ afctum. dico .n. vobis ꝙ non ille tm̄: ſꝫ ēt oīs ſupbextollitur ſupra deū. Uult .n. deus fieri volutem ſuā: vult ⁊ ſuꝑbus fieri ſuam. Iarequalitas. Sꝫ vide male congruā ꝓpous .n. ī his que rōne approbat vult fieri voluntem ſuā: ſuꝑbus vero cū rōne ⁊ contra rōnem.bus ſꝫ ſuꝑbia tunc magis exercet̉ in pōpoſis voſtibus ⁊ ornatibus: vn̄ hoīes ſuꝑbiunt ī conuiuis: in ſermonibus ⁊ hiꝰ. Peccata carnis guleefraudulentie ⁊ hiꝰ: raro cōmittunt̉ in locis ſacrſꝫ ſuperbia ibi ꝑmaxime. Multe ēt ſunt ꝑſordedignant̉ fornicari: fraudare: mendacque tn̄ non ſibi cauent a ſuperbia. Sꝫam bonis operibus inſidiat̉ vt ꝑeantQuinīmo nulla contumelia ſeu offenſivbi non ſit aliquo mō ſuꝑbia: ꝓpterx. Initiū oīs pctī ſuperbia ex eo vꝫ: oqd̓ fuit luciferi fuit ſuperbia. Sꝫ vt dici.ix. Superbi non tibi dn̄e placuerunt a pͥrUel dicit̉ initiū oīs pctī: qꝛ ſuperbia pͥmotum ē cā in nobis originalis pctī: vn̄ ī nobclinatio ī oē pctm̄: vel qꝛ ī oī pctō ē aliquo mō ſuperbia dū ꝗs ſe rebellat mandatis dei. Un̄tus xp̄i ī carne fuit: ⁊ ad iudiciū contra ſuplerit. Sꝫ primus ad medendū: 2ꝰ ad puniendivn̄ Aug. ꝓpter magnū pctm̄ ſuperbie deꝰ huvenit. Iſte īgens morbus aīarū oīpotenteꝫ mcum de celo deduxit: vſꝫ ad formā ſerui humauit contumelijs: eū ligno ſuſpendit vt ſate medicīe curet̉ hic timor. Scd̓s aduencontra ſuperbiam puniendā. vn̄ Iſa. ij. Diesexercituum ſuꝑ oēm ſuperbum ⁊ excelſū ⁊ arrogantē ⁊ humiliabit̉. Eſt ēt ſuperbia ꝓximorioſa. Superbus .n. ꝓximuꝫ corde contēnitbis contumeliat̉: factis moleſtat. Corde .n. contenit ẜm illud Ecc. xiij. Sicut abhominatio eſt ſiperbo humilitas: ſic execrabilis ē diuiti paupeEt nō ſolū humiles: ſꝫ ⁊ ſuꝑbos ſuꝑbus cōtēnu⁊ eis cōtrariat̉. Non .n. in eo verificat̉ illud. Deaīal diligit ſibi ſil̓e ⁊ īclinat̉ ad illud. Et rō eſt qꝫ