Capitulum .II.

pprie reputationis ſtimulati: terruit eos exemplo ſathane dicens. Uidebam ſathanaꝫ ſicut ſugur de celo cadentem .ſ. ſuperbiam. Et iterū: cuꝫſeceritis oīa que precepta ſunt vobis dicite ſerin inutiles ſumus: ⁊ qd̓ debuimus facere fecimuc. xvij. Ipſe ēt ait ad patrem Confitebor tibidn̄e pater celi ⁊ terre quia abſcōdiſti hec a ſapiētibus ⁊ prudentibus ⁊c̄. i. ſuperbis. Matt. xi. etſubdit. Diſcite a me qꝛ mitis ſum ⁊ humilis corde. Eſt ergo primū remedium contra ventū ſuꝑhie exēplum vite chriſti. Scd̓m doctrina eius ipſam deteſtans ⁊ ad contrariū exhortans: ⁊ hoc ēchriſtū ſecum habere ī naui mentis. Tertiū eſt lahorare ī exercitijs vilibus ſe occupando. Un̄ dicitur de pe. di. ij. Si quis ſemel notatꝰ fuerit īuidie vel contentionis vicio ⁊ rurſum ī hoc idemīiderit ſciat ſe primam cām ex qua inuidia vl̓ cōntio naſcitur īterioribus medullis habere reconditā: oportet ergo eū per contraria atꝫ aduerſa curari .i. per humilitatis exercitium. Exercitiavero humilitatis ſūt ſi ſe vilioribus officijs ſubdat ⁊ mīſterijs indignioribus tradat. Ita .n. arrogantia que eſt humane glorie vicium curari poterit: vt in conſuetudine humilitatis affectus vl̓tra iā non incidat in arrogātie ⁊ vane glorie delctū: ſꝫ ī ſingul̓ huiuſcemōi vicijs ſimilis adhibet̉⁊cͣ. ¶ Quartum remedium eſt conſideratio vilitatis ꝓprie atqꝫ miſerie aīe ⁊ corporis. Iob. xiiij.Repletur hō multis miſerijs natus de mulierebreui viuens tēpore: qui quaſi flos egreditur etritur ⁊c̄. Quid .n. eſt hō niſi ſperma fetiduꝫncipio ſui: vas ſtercorū in medio: eſca vermium in fine quo ad corpus: quo ad aīam ī peccatis natus ſine peccatis non viuens: tenebrisīuolutus: ignorans finem ſuum: a ſuperno iudice de oībus iudicandus ⁊ puniendus: ⁊ p̄cipuede ſuperbia. Iuxta illd̓ pſal. Retribuet dn̄s abūer .ſ. penam facientibus ſuperbiam: ⁊ hoc reſuperbi directe pugnant contra deū. Iſa.ij Dies dn̄i ſuper omnem ſuperbum ⁊ arrogant.firmi ſumus aīmo vt nec leui cogitationus per nos reſiſtere: nec leue verbumerre: nec leuem flatum tentationis ſuſtinere.poris infirmitas tanta vt paruus vermis vtxp̄io ⁊ aranea ipſum ꝓſternat: ip̄um moleſtet.Quid inflaris inquit Aug. ſaniēs fetida? ad tēdeꝫ morticina? Quintum ē conſideratios vite Greg. Sicut incentiuū elationis ēconſideratio deterioris: ita cautela humilitatiseſt conſideratio melioris. Conſiderata .n. vita ſāctorum quot ⁊ quanta fecerunt ⁊ ſuſtinuerūt ꝓdeo: miſerrima on̄ditur vita noſtra. Sextumremedium eſt conſideratio iudiciorum dei: ⁊ precipue contra ſuperbos pſal. Tu humiliaſti ſicutlilneratum ſuperbum: ⁊ illud oculos ſuperboim humiliabis..§. VII.Exempla habes plura

in ſcriptura quō deus humiliat ſuperbos. Primum exemplum luciferi ⁊ primorū parentū deeorum ſuperbia humiliata: de quibus ſupra.¶ Habetur Gen̄. xi. de edificare volentibus turrim pertingentem vſqꝫ ad celum: vt ſic ſe defenderent a deo ſi amplius aquas diluuij induceret ſuper terram: vbi confuſis linguis eoꝝ conpulſi ſunt opus dimittere īperfectu¶ Scd̓o dephazaone qui ex magna ſuperbia nolens parere dn̄i iuſſionibus ſibi per Moyſen ⁊ Iaron factis de dimiſſione populi: demuꝫ poſt multa flagella humiliatū demerſit in ꝓfundū Exo. xiiij.Tertio de Datan̄ ⁊ Abirō ꝗ rebellantes Moyſi ⁊ ex ſuperbia contemnentes principatuꝫ eiusaperta eſt terra ⁊ deglutiuit eos viuos. Nume.xvi 4º. de Saule rege quo n̄ erat melior ī iſrl̓cui dn̄s dixit. i. Reg. xv. Cum eſſes paruulus īoculis tuis caput in tribubus conſtitui te in iſrl̓nunc aūt qꝛ eleuaris abieci te. ¶ Quinto de roboam filio Salomonis de cuius ſuperbia legit̉.iij. Reg. xij. cū dixit ppl̓o iſrael. Mīmus digitusmeus groſſior eſt dorſo patris mei ⁊cͣ. Sꝫ humiliatus eſt: qꝛ occiſo aduram qui erat ſuꝑ tributadecē tribus receſſerunt ab eo ⁊ fecerunt ſibi alium regem .ſ. Ieroboā. 6º. de Senacherib de cꝰſuperbia dicit dn̄s Iſa. xxxvij. Superbia tua aſcendit in aures meas: ponā igitur circl̓m in naribus tuis ⁊ frenū in labijs tuis: ⁊ reducam te perviam qua veniſti: de eius humiliatione ſubdit̉:qꝛ angelus dn̄i in vna nocte occidit. clxxxv. milia exercitus ſui: ſicqꝫ ipſe rerū aſſyriorum Senacherib euadēs reuerſus ī terrrā ſuā a filijs ſuis occiſus ē ī tēplo dei ſui: de Nabuchodonoſorde quo Dani. iiij. dictū eſt ſupra.¶ Septimo deholoferne ⁊ exercitu eius cui p̄erat ī numerabiliꝗ ex ſuperbia dixit poſtqͣꝫ Achior locutꝰ ē collaudās illū ppl̓m ⁊ deū ſuū vt on̄dat̉: qꝛ n̄ ē aliꝰ d̓usniſi Nabuchodonoſor poſtqͣꝫ ꝑcuſſerimꝰ eos qͣſivnū hoīeꝫ tu ēt cū eis gladio īteribis. Iudith. vi.Sꝫ humiliatus eſt qꝛ amputatoⁱ capite eiꝰ a Iudith exercitꝰ fugit ⁊ rebellatus ē. Iudith. xv. 8ºde Aman ꝗ ꝓpter ſuperbiā ſuā pati n̄ poterat ꝙMardocheus cū nō adoraret ſicut ceteri hoīesqd̓ ille non faciebat: qꝛ cognoſcebat illum abutihonore: ſꝫ hūiliatus ē: qꝛ demū ſuſpenſus ē in ligno illo qd̓ parauerat Mardocheo ꝓ patibulo:⁊ oēs inimici ppl̓i iudeorū occiſi ſunt illa die a iudeis data ln̄ia ſuꝑ hoc a rege Aſſuero qua ipſidebebant occidi: vt hētur Heſter. ꝑ totū 9º. deAntiocho rege. ij. Macha. ix. de quo dicit̉ ꝙ locutus eſt ſuperbe Antiochus audito ꝙ exercitꝰeius fuerat deuictus a iudeis dicens ſe venturūHieroſolymam ⁊ congeriem ſepulchri eaꝫ facturuꝫ. Sꝫ īmediate humiliatꝰ fuit: qꝛ app̄hendit eūdolor viſceꝝ ⁊ tātus fetor de corpore eius ſcaturiēte vermibus exibat ꝙ non poterat eū exercitᵏtolerare: ibi vide de eius humiliatione. ¶Xº de