Titulus. III.

ꝯtrarias ſeꝑat donec nauigātes ī naui ſuperbieſubmergat. Matth. xiiij. Nauiculo ī medio maris iactabatur fluctibus .ſ. a vento: ꝓuer. xiij. Inter ſuperbos ſꝑ ſunt iurgia Tertio ventus eſtin terra montium concuſſiuus: domorum ſubuerſiuus: ⁊ arborū eradicatiuꝰ: qꝛ .ſ. ſuꝑbia ēt viros ſpuales ſpū eminentes tēptādo pulſat ⁊ ſubuertit aſſentiendo. iij. Reg. xix. Sp̄s grandis etfortis .i. ventus ſubuertens montes: non in ſpudn̄s domos diruit ⁊ collegia diuidendo. Math.vij. Flauerunt venti ⁊ irruerunt in domum illā⁊ cecidit: ꝓuer. xv. Homos ſuꝑboꝝ d̓moliet̉ dn̄sarbores .i. hoīes fructuoſos ⁊ gratijs multis dotatos aliqn̄ eradicat deſtruendo vt Saulē. Sap̄iiij. Animietate ventorū eradicabunt̉ .ſ. arboresConfrīgentur .n. rami inconſumati ⁊ fructus illorum inutiles. eccl̓. xxi. Subſtantia ſuperbi eradicabitur. ¶ Quarto ventus ē ſpume in aqua gneratiuus veſice inflatiuus ⁊ extēſiuus: palea.⁊ puluerum eleuatiuus: qꝛ ſuperbiā quē aduerſitate nō deijcit in ſpumam vanitatis ſi pōt adducit: ⁊ per vanam gl̓iam īflando ⁊ eleuādo ſubmergit. Sap̄. v. Spes impij quaſi lanugo queavento tollitur: ⁊ tanqͣꝫ ſpūmā gracilis que a ꝓcella diſpargitur. Apl̓s. ij. ad Corꝭ. xij. Timeo .n. neforte cū venero non quales vos volo inueniamvos ⁊ ego inueniar a vobis qualem non vultisne forte contentiones ⁊ emulationes ne inflationes ⁊ ſeditiones ⁊cͣ. ſint īter vos. deū. i. Tumētesſuperbia aſcendiſtis ⁊cͣ. Iob. xxi. Erunt ſicut palee an̄ faciem venti. Sic ſuperbi querētes honores ⁊ ſic ſe eleuantes deijciunt̉ in miſeriam ſicutſuperbus Antiochꝰ de quo. ij. Macha. x. ¶ Quīto ventus ē in corpore humano multarū egritudinū cātiuus: qn̄ .ſ. ī corpore generat̉ vel ibi clauditur: vt infirmitas ilionum: torſiones ventris.colica: ⁊ hiꝰ. Sic ꝑ ſuperbiam multe īfirmitatesſp̄uales. Ecc. iij. Synagoge ſuꝑborū non erit ſāitas. Et que infirmitates pctōrū oriantur ex ſuꝑbia on̄dit Gre. in. xxxiiij. li. mora. ī fi. Cunctis naqꝫ ſuperbia apud ſe cogitatione tumentibꝰ ineſtclamor in locutione: amaritudo ī ſilentio: diſſolutio ī hilaritate: furor in triſticia: inhoneſtas ī action: hōeſtas in imagine: erectio ī inceſſu: rancorin rn̄ſione. horū mens ſꝑ eſt ad irrogandas contumelias valida: ad tolerandas īfirma: ad obediendū pigra: ad laceſcendū alios īportuna: adea que facere ⁊ dꝫ ⁊ p̄ualet ignaua: ad ea aūt quefacere nec dꝫ nec p̄ualet ꝑata: hec in eo qd̓ ſpōtenon appetit nullis exhortationibus fiectitur: adhoc aūt qd̓ latenter deſiderat querit vt cogatur:qꝛ dum metuit ex deſiderio ſuo vileſcere optatviꝫ ī ipſa ſua voluntate tolerare: hoc ille. Sexto ventus ē lumīs ⁊ ignis extinctiuus: vt pꝫ ad ſēſum: ſic ſuꝑbia extinguit lumen gratie ⁊ ignē charitatis ⁊ oīum virtutum Ecc. xxi. Domus que nimis .i. valde locuples ē .ſ. virtutibꝰ anihilat̉ ſuꝑbia: vn̄ Gre. Sicut oīa vicia eneruat humilitas

oēſqꝫ virtutes colligit ⁊ roborat: ſic ſuperbia oēsvirtutes deſtruit ⁊ eneruat. Idem Grego. pauloſupra inquit. Alia vicia eas ſolas virtutes imptunt quibus ipſa deſtruunt̉: vt vꝫ ira patientia:caſtrimargia abſtinentia: libido continentiampugnat. Superbia aūt nequaqͣꝫ ē vnius virextinctione contenta: ſꝫ contra contracta aīebra ſe erigit: ⁊ quaſi generalis ac peſtifer mocorpus oē corrumpit. Ampedit quoqꝫ ſiinfuſioneꝫ gratie ⁊ virtutū. Sicut .n. conreceptiuū non connexum vt montes: ita ſuique facit mentes elenatas vltra cōem conditīpedit receptionem gratie. Un̄ in figuꝫ.ij. Re. i. Montes gelboe qui ſignificaam nec ros nec pluuia .ſ. gratie veniant ſuꝑ voc⁊cͣ. Lumen etiam vere cognitionis īpedit. Undeapoſtolus dicit Ro. i. de philoſophis ſuꝑbis cdicētes ſe eē ſapiētes ſtulti facti ſt̓ ⁊ tradidideus in reprobū ſenſū .i. tradi ꝑmiſit. .§. VITertio ſuperbie remediabilitas inſinuatur ibi eis .ſ. diſcipulis contiriabatur ventus: qui laborando contra vin nauigando ⁊ demum chriſto ad eos veliberati ſunt a vento ⁊ facta eſt tranquiportet ergo ad remediandum ſuperbienetur: chriſti diſcipulum eius vitam ⁊ doctrinſequi ⁊ laborare diuerſis conſideratſe ſiquideꝫ chriſtus humillimus fuita ſua ⁊ conuerſatione humiliter cōiſimplicibus ⁊ pauperibus non cum doc⁊ mundi ſapientibus ⁊ diuitibus qui cſuperbi: humiliter indutus eſt non pocuit non ꝓfunda ⁊ curioſa ſꝫ vtilia ⁊ hungiens honores vt cum vellent eum turbe facereregem. Io. vi. aliqn̄ precipiens occultari eiꝰracula: vt Math. vij. de muto ⁊ ſurdo: ī hisagebat gratias deo referens ⁊ nō ſibi attribuvt Io. vij. A me ipſo facio nihil. Et illud mea. doctrina non eſt mea ſed eius qui miſit me in ſeendo diſcipulis ⁊ abluendo pedes eorum. Ixiij. Ut dimittamus humillimum eius adſcenſum: de lumine celi ad tenebras munoſede regali ad officinaꝫ peccati: de cōſeſſu patpatris ad profundum laci: formam ſerui accens ⁊ ſimilitudinem carnis peccati videlicetepus ſubditum penis peccati: vt famem: ſitimgus: ⁊ alia: etiaꝫ ipſam mortem non tn̄ hapeccatum: vnde Aug. Erubeſcat homo fieri ſibus poſtqͣꝫ humiliatus eſt dominus quiperbiam reprehēdens humilitatem doceillud Math. xxiij. Nolite vocari rabbi. Erecūhe ī nouiſſimo loco. Lucꝭ. xiij. diſcipucontenderēt de primatu ſuperbia tētatos rehendens dicendo: quia niſi conuerſi fueritisefficiamī ſic̄ ꝑuuli nō ītrabitis ī re. ce. Mathiij. Et cum apoſtoli reuerſi ſunt a predicatōe galderent ꝙ demones expulſiſſent aliquali ſuꝑbi