Capitulum .II.
muento collega. Si ſit iuſtus extollitur ꝑ aliquacrīa inductus de ſe magna putare. Scd̓o tal̓cōitatem eccleſie ledit. Non .n. oēs audientes vituperant ſolum eū qui peccauit: ſꝫ ritui chriſtiano contumelias īnectunt. Tertio dei gloriamhlaſphemare facit. Sicut .n. nobis recta agētibꝰnomen dei glorificat̉: ſic nobis peccātibus blaſphemat̉ ¶ Quarto cū qui audiuit obprobria cōfundit imprudentiorem ⁊ aduerſarium faciensQuinto ſtatuit ſe pene obnoxium rebꝰ ꝓlatisque ſibi non conueniūt: ꝑtinet ergo ad ſuꝑbiamſe alijs p̄ponere ⁊ alios deſpicere: vn̄ ⁊ Amb. ī li.de officijs īquit. Si ꝗs vero non obediat ep̄o ſeſe extollere atqꝫ exaltare deſiderās querēs ēt obumbrare merita ep̄i ſimulata affectione doctrīeaut humilitatis aūt mīe: is a vero deuiat ſuꝑbusqꝛ veritatis ea rl̓a ē: vt nihil faciat quis cōmēdādi ſui gratia quo minor alius fiat: ne ſi ꝗd honipis hēas id ad deformationem alterius ⁊ vituationem exerceas. xi. q. iij. ſi ꝗs. Exemplum ponit Gre. ī dia. Tales ſuꝑbi nll̓m timent ſil̓es diabolo: de quo dicit̉ Iob. xli. Factus ē vt null̓m timeret. Oē ſublime videt. De hac etiā Gre. xxxiiij. mora. circa fi. ſic ait. Quaſi tyrānꝰ quidā obſeſſam ciuitatem ītercipit cu mentem ſuꝑbia irrumpit. Et quo ditiorem quenqꝫ ceꝑit eo in dn̄io durior exurgit: qꝛ quo ampliores virtutes ſine hūilitate agunt̉ eo latius iſta dn̄atur. Quiſꝗs verotyr ānide captiua mente ſuſceꝑit hoc priimpatit qd̓ clauſo cordis oculo iudicijꝑdit. Nā cuncta q̄ ab alijs bn̄ gerunt̉ di⁊ ſola ei que ipſe vel praue egerit placet.Su ꝑ aliea opera deſpicit ſꝑ miratur qd̓ facit: qꝛgerit egiſſe ſe ſingulariter credit: ⁊ cumſe in cunctis trāſcendere ceteros eſtimat per latatitationum ſpaciā ſecū deābulās laudes ſuasitus clamat. Nō nunqͣꝫ ad tantā elatōeꝫ mēsducit̉ vt in eo qd̓ tumet et ꝑ on̄tationem locutionis effrenet̉. hec ille: ſicut fecit phariſeꝰ ille ⁊cͣ. Sꝫmirabil̓r eos deꝰ humiliat: vn̄ dicit̉ Eccl̓. x. Sedes ducum ſuꝑboꝝ euertit ⁊ ſedere fecit mitesꝓ eis. Un̄ legitur de quodā tyranno ſuperbo ꝙpl̓ies audiſſet decatari ī eccleſia illud. Diſꝑſitbos mēte cordis ſui. Depoſuit potētes d̓ ſedaltauit humiles: vocauit clericos ⁊ mādauiteis vt deberent radere d̓ libris ſuis illos verſusqꝛ falſi erant dicens de ſede ſui dn̄ij a nullo poſſe deponi: cui cū econtra diceret̉ non acꝗeſcebat.lꝫ ſic humiliatus fuit. Accidit vt quadam dieiret ad balneandū ſe cū magna cōmitiua: cumq̄dimiſſis veſtibus ſolus fuiſſet balneuꝫ īgreſſusin ad modicum angl̓s dn̄i apparuit ī effigie illiusdn̄i quaſi exiens de balneis nudus. Cumqꝫ oēseſtimarent illum dn̄m eē ſuum reindutū aſſociātes oēs cū eo redeunt ad ciuitatem ⁊ ad domuꝫvero dn̄o remanente ī balneis: tranſactaqꝫ aliq̄morula: exiens d̓ balneis nudus nemine inucitnec et ſuos pannos ſꝫ quoſdā miſeros ⁊ conciſ-
ſos: cumqꝫ alios non haberet ī ꝓmptu illos īdutus furore repletꝰ cōtra familiam ſuā: qꝛ euꝫ dimiſerāt: reuertit̉ ad ciuitatē ⁊ incipit īterrogarelanitores de familia ſua noīando nunc vnū nūcaliū ꝯquerendo quō eū fuerant auſi ita dimittere ſolū. Illi vero ꝗ viderant angl̓m in forma eiꝰreuerſū domū cum comitiua quē dn̄ꝫ credebātvidentes hunc male īdutum reputant eū vnumfatuū ꝗ faceret ſe dn̄m ex fatuitate: ⁊ ſic deridēdoloquebant̉ cū eo ſicut ſit cū fatuis. Turbatur iſtemagis ⁊ miratur: vadit ad palacium ⁊ multi cuꝫeo deridendo. Cūqꝫ ab aliꝗbus maturioribusdiceret̉ ꝙ dn̄s ciuitatis erat in palacio: ⁊ ꝙ ipſeerrabat: ⁊ iō non diceret talia: ille attonitus ⁊ p̄admiratione quaſi alienatꝰ dicit: ꝗd eſt qd̓ dicitꝭnon cognoſcitis me dn̄m veſtruꝫ ꝗ egreſſus paulo ante deciuitate iui ad balnea: quō ergo dicitisdn̄m eē in palacio: quis eſt iſte dn̄s alius qͣꝫ ego.Fiunt hic nota angelo qui dn̄s putabatur. Quiad ſui humiliationem maiore fecit euꝫ vocari vtſic loquēdo corā alijs irrideatur. Et ille dn̄s male īdutus videns angl̓m ab oībus haberi vt dn̄ꝫ⁊ ſe contemni: dicit quō ipſe eſt dn̄s ciuitatis: etquō dimiſſus fuerat in balneis nec etiam ſuasveſtes īuenerat: ⁊ ꝙ miratur quomō ipſe teneatdn̄ium ciuitatis qd̓ ſuum erat: oēſqꝫ in riſuꝫ cōuertebat. Demum angelus vocauit eum ſolumin cameram ⁊ reduxit ſibi ad mentem ſuperbiaꝫſuam qua vſus pluries fuit in verbis dicens ſenon poſſe de ſede deponi: ⁊ ideo illos verſus debere abradi: on̄dens ſibi manifeſte per exꝑientiam quō in breui imꝑceptibiliter fuerat ſede nonſolum priuatus ſꝫ fatuus a cūctis reputatus: etideo diſceret humiliari ⁊ non ſuperbire. Qui recognoſcens peccatuꝫ ſuū īdutus ab angelo veſtibꝰ ſuis ipſo diſparēte egreſſus de camera receptꝰeſt a ſuis vt dn̄s narrās geſta ꝑ angelū. .§. V.Dicitur autem vetuscontrarius qͣꝫtum ad ſcd̓am partem: qꝛ nociuuseſt. Sicut eniꝫ a vento materiali multa nocumēta ꝓcedunt: ita ē vento ſuperbie multa nocumēta ſpiritualia. Sicut .n. ventus vt patet ad ſenſuꝫeſt aeris obſcuratiuus ſeu ſpiſſatiuus: concitatiuus: ⁊ turbatiuus: ita ſuperbia intelligentiā obſcurat: prouer. xi. Ubi fuerit ſuperbia ⁊ contumelia cor ad malum incitat: vn̄ Gre. Obſtacl̓m veritatis eſt ſuꝑbia ⁊ hoīum pacem perturbat. Ezechi. i. Uentus turbinis veniebat ab aquilone .i.perbia perturbans venit ⁊ orta eſt a demoneSecundo ventus eſt in mari tempeſtatis generatiuus: ⁊ hoc qꝛ vndarum eleuatiuꝰ ⁊ per cōſequens maris inflatiuus ⁊ in partes contrarias extenſiuus: vnde ⁊ nauigantium ſubmerſiuus. Sic ſuperbia in mundo bella ⁊ rixas cōci: dum quiſqꝫ vult eſſe maior ⁊ alteri dominavndas .i. affectiones humanas eleuat extollēdo ſe ⁊ iactando: mare cordis inflat: ⁊ in partes