Titulus. III.
qͣſi nullam reputando quaſi cum nil ꝑfecte ⁊ cōplete ſciatur ēt naͣ vnius muſce: multo magis degratia ⁊ virtutibus dꝫ ꝗs de ſe infima eſtimare.Nā de ſcīa vel ſapīa ſua pōt aliquaꝫ certitudinēhabere: ſꝫ de gratia ⁊ virtutibus infuſis nullamEt iō apl̓s poſtqͣꝫ dixerat. Nihil mihi conſciꝰ ſuꝫ.i. ad Cor. iiij. ſubdit: ſꝫ non in hoc iuſtificatus ſūPericuloſa eſt talis ſuperba eſtimatio ⁊ vanamconfidentiā inducit de bonitate ſua: vnde poſteade facili ruit. Hac videtur fuiſſe pulſatus Petrꝰapl̓s qn̄ chriſto ſibi dicente de ſcandalo ſui ⁊ aliorum poſtea de ſui negatione trina: ipſe eſtimansſe habere illaꝫ ꝯſtantiam ꝑfectam .ſ. ꝓ eo tolerandi mortem quā nondū hēbat: dixit etiam ſi oportuerit me mori tecū non te negabo. Lu. xxij. ſuꝑquo verbo Amb. ait. Hec iō dicta ſūt vt ſciamnemineꝫ ſe iactare debere. Nā ſi Petrus lapſuseſt ꝗ dixerat. Et ſi alij ſcandalizati fuerint ī te: ſꝫnon ego: ꝗs alius de ſe iure p̄ſumat: deniqꝫ Dauid qui dixerat. Ego dixi in abundantia mea .ſ.deuotionis ⁊ feruoris: nō mouebor ī eternū: eāſibi iactantiam obfuiſſe teſtatur dicit. Auertiſtifaciē tuam a me ⁊ factus ſum cōturbatꝰ: hoc ille.vi. q. i. imitare. Talis de ſe ſuꝑba eſtimatio excecat ītellectū: vt nec ſe nec agenda nec deuꝫ bn̄ cōgnoſcat. Uude figurat̉ ꝑ albuginem oculi que īpedit viſū. Un̄ Gre. in paſtorali. Pupilla nanqꝫoculi nigra videt albugineꝫ tolerās nihil videtqꝛ videlꝫ ſenſus humane cogitatōis ſi ſtultuꝫ ſepeccatorēqꝫ intelligit cognitionem intime claritatis app̄hendit. Si aūt candore ſapīe ſeu iuſticieapp̄hendiſſe exiſtimat: a luce ſe ſuꝑne cognitiōisexcludit: ⁊ eo claritatem veri lumīs non app̄hendit quo ſe apud ſe ꝑ arrogantiā exaltat: di. xlix.Hic etenim. mirabl̓r hoīes pene oēs decipiūturde ſe eſtimantes maiora qͣꝫ hēant. Hac ſuꝑbia ſꝫocculta videt̉ fuiſſe ductꝰ Ioſias optimus rex iuda qn̄ bellū mouit ſine cā ꝯtra regem egypti: vtdicit Io. caſſi. ī tractatu de octo vicijs: ſꝫ in punitionem ī bello occiſus eſt: vt hētur. iiij. Re. xxiij.Sꝫ iſta eſt differētia int̓ electos ⁊ reprobos: qꝛ ſielecti aliqn̄ ſuꝑbiunt cito redeunt ad hūilitatē ſꝫreprobi nunqͣꝫ: vn̄ Iob. xv. dicit̉ cunctis diebꝰ ſuis īpius ſuꝑbit. Gre. in. xij. mora. inꝗt. Solent etiam electi ī ꝗbuſdam ſuis cogitationibꝰ ⁊ actibusſuꝑbire: ſꝫ qꝛ electi ſunt cunctis diebus ſuꝑbirnon pn̄t: qꝛ priuſqͣꝫ vitam finiant ab elatione adhumilitateꝫ corda cōmutant. Impius vero cunctis diebus ſuꝑbit: qꝛ ſic vitaꝫ terminat vt tn̄ abelatione non recedat. Circunſpicit ꝙ tꝑal̓r floretin vita: carnis fiduciam ponit: eāqꝫ diu permanere eſtimat quā ad pn̄s tꝫ. Solidatur ī elatiōe animus: ī deſpectu adducit̉ oīs ꝓpinquus qͣꝫ repentina mors ſurripiat nunqͣꝫ conſiderat. Et ſubditIob. Et numerꝰ annoꝝ incertꝰ ē tyrānidis eiusvbi Gre. Tyrānus ꝓprie dicit̉ ꝗ in cōi republicanon iure pͥncipat̉: bn̄ ergo ſuperbiā tyrannidemvocat: qꝛ qd̓ nō nunqͣꝫ alius ī republica ad hoc
per acceptam dignitatis potentiā alius ī ꝑuīciaalius ī ciuitate: alius ī domo ꝓpria: alius potentem neꝗtiā hoc exercet apud ſe ī ſua cogine. Nec intuet̉ deus qͣꝫtum quiſqꝫ valeaſꝫ quantū velit ſꝫ cum ſit īcertus termucur extollitur quaſi de certo? q. d. de hoeum humiliare incertitudo vite. Adſuperbie pertinet excuſare ſuos defehoc ẜm Tho. vbi ſupra hō ſibi arrogquā n̄ hꝫ: ad quā ſuꝑbiā etiam multimines labuntur vt merito poſſit dic.viij. c. Nll̓s eſt ꝗ agat pn̄iā de peccato ſuꝗd feci? omnes .n. ſe excuſant. Sꝫ vt dSi te excuſas deus accuſat. Si te aciexcuſat .i. parcit. Un̄ ⁊ primi parentes reotranſgreſſione: qꝛ non ſe accuſaueruntuerunt: vir retorquendo in ſociam vel ind̓ꝗ dederat ſibi talem ſocietatem: ⁊ n̄tem: qꝛ deceperat: iō ſubito de paraoſunt: vn̄ ⁊ Grati. dicit ꝙ ſpecies ſupervideri iuſtum ꝗ peccator eſt: atꝫ hypocrita cōucitur: qui ad imitationē pͥmorum parentū vl̓giuerſatione verborum peccata ſua leuigaretendunt: vel ſicut Cayꝫ pctm̄ reticendo peītꝰpͥmere querūt: vbi ſuperbia regnat humilitas lecum non hꝫ: ſine qua non pōt eē ſalus: de pe dl.§. taciturnitas. c. qui domū. circa fi. Ad hoc aū.ſ. ad excuſandos ſuos defectus inducunt̉ muti ex hoc .ſ. ꝙ ꝯſiderant defectꝰ aliorū: ⁊ ſic maires reputantes ſuos ꝑuipendunt. Signaturhec ſuperbia per ventū occidentaleꝫ. in occite enim occidit lux ſicut homo ſuperbit de lque non hꝫ.uarta ſpecies ſuperbie eſt qua quis eſtimans ſe meliorē vel ſapienorē ceteris alios deſpicit ⁊ contēnit affectansis dn̄ari: de hoc pōt intelligi illd̓ Iob. xi. Uir.nus erigitur ī ſuperbiā: ⁊ quaſi pullū hōagrirum ſe natum eſtimat. Uere vanus ē talis:leuis ⁊ nullo pondere timoris: firmatus erigitſuper alios querens dn̄ari: ⁊ leges īponere ſieſt honagro .i. aſino ſilueſtri qui per ſiluā ſuarprauarum voluptatum diſcurrens nullis obus vel vinculis mādatorū reputat ſe ſubdiſꝫ liberū ad nocendū cuicūqꝫ deſpiciendū ⁊ conuiciandū. Talis fuit phariſeus ille qui aſcēdetcū publicano ad adorandū in templum diceſtans .ſ. rigidꝰ in ſuꝑbia: deꝰ gratias ago tibusſum ſicut ceteri hoīum: adulteri: raptores: īutvelut etiam hic publicanus: ieiuno bis in ſalto: decimas do oīuꝫ q̄ poſſideo Lucꝭ. xviij.ex ſuperbia ſe exaltando ⁊ proximum publideſpiciendo fuit reprobatus. Qui auteꝫ phaexemplo ꝓximo cōuiciatur: quod accidit frecter ex ſuperbia ſibi ⁊ alijs plura mala facit ſecutdum Chryſo. Primo quideꝫ audientem reddupeiorem: quia ſi ſit peccator fit letior criminis