Capitulum .II.

tat excellentiam vltra ſibi prefixam a deo: quiaad maiorem excellentiā pertinet alicuiꝰ ꝙ bonūzra ſe hēat non ab alio: vel ſi ab alio habeatoris excellentie ē ꝙ meritis ſuis illud acꝗſiegratia ſine ſufficienti merito: iō ſuperbꝰeſtimat habere bona a ſe vel meritis ſuis a deoẜm Cho. Sꝫ merita noſtra ſunt inſufficientia acad ea que ꝓ meritꝭ reddunt̉. Et ipſoꝝ meritorūnon ſola ca nos ſumꝰ: ſed pͥncipalis cā eſt gratiaque eſt tm̄ a deo:: vn̄ apo. Nō ex oꝑibus iuſticieque fecimꝰ nos ſꝫ ẜm ſuam mīam ſaluos nos fead Zitum. Non ex oꝑibus inqͣꝫ p̄teritisilla erant: qꝛ vt dicit̉. Cū nondū nati eētaut aliꝗd boni vel mali egiſſent dixit deus Iacob dilexi. Eſau aūt odio hūi: non tn̄ in ꝑciendomaliciā odiſſe dicit̉ Eſau ſꝫ non dando gratiamſicut Iacob. neqꝫ ex oꝑibus pn̄tibus a nobis fa: qꝛ non ſunt condigne paſſiones huiꝰ tꝑis ēunt ī tribulationibus ⁊ oꝑbus bonis ī ꝗbushō patit̉ laboreꝫ ad futurā gl̓iaꝫ. Ro. viij. Neqꝫex futuris: qꝛ ſi deus p̄uideret aliquem bonumjuturū ⁊ bn̄ vſurū gratia: iō ſibi dedit: qꝛ tūc tꝑale vt eſt oꝑatio humana eēt cā eterni .ſ. p̄deſtinationis que eſt ab eterno: cōtra qd̓ ait apl̓s ad epe.i. Elegit nos an̄ conſtitutioneꝫ mundi vt ſimusſancti ⁊ īmaculati: non qꝛ eramus futuri ſꝫ ſimꝰpeius electōem. Scd̓m ergo ſuaꝫ mīam ſaluosnos fecit principl̓r non ex meritis: niſi ſcd̓ario.Sꝫ in naturalibꝰ quoqꝫ cū deꝰ ſit actor pͥmꝰ oīum actionū ⁊ motor oīum motionū nec ītelligere nec velle nec ſentire nec viuere nec oꝑari poſſumus ſine eius influxu. Et in li. de cāis dicit ꝙoīs pͥma cā plus īfluit ī cātū ſcd̓e cāe quaꝫ ip̄a cāIſa. xxvi. Oīa oꝑa noſtra operatꝰ es ī no⁊ apl̓s. ij. ad Co. iij. Non ſumus ſufficiētes cogitare a nobis aliꝗd quaſi ex nobis .ſ. pͥncipali virtute noſtra. Quanuis .n. deus ꝓpter bōaꝗs facit ml̓tiplicꝫ ei ſpualia: conſeruet natuugmentet tꝑalia: non tn̄ dꝫ exiſtimare qoc faciat quaſi ex debito tanqͣꝫ ſua operī pͥncipalis hiꝰ conceſſionis ſꝫ ſua liberalisēt videmus magꝭ īduſtrios ⁊ laboctius viuentes: ⁊ tn̄ non ſunt ita abitꝑalibus. Figurat̉ iſta ſpes ſuꝑbie pertralem ꝗ eſt calidus ⁊ venit a regionealida: qꝛ de meritis .ſ. eximie bonitatꝭ niconfidit: de quo vento dicit̉ Danie. vij. Huſuperbie ventus fuit ꝑcuſſus Nabuchodonoſor qn̄ dixit in palacio ſuo confiſtens. Nonnehec Babylon magna quā ego edificaui ⁊ amplimeo ⁊cͣ. .i. virtute mea: ⁊ ſic ex ſupertvirtuti ſue n̄ dei liberalitati dn̄iumillud. Sꝫ punitus eſt īmediate ſicut fuerat ſibi pͥus pannum ī viſione ſub figura altiſſime arboionſtratū. Nam ī beſtiam mutatꝰ eſt: quetio ẜm epiphaniū fuit ẜm fantaſiaꝫ ip̄iusrū aſpicientiū non ẜm nature ſp̄em vel ſublā: iō Aug. xvij. q. iiij. miror. vbi dicit ſi d̓ po

teſtate p̄ſumit̉ Nabuchodonoſor regeꝫ intēdeꝗ cā ſuperbie ex hoīe mutatus eſt ī boueꝫ: ⁊ vt dicit̉ in hyſtorijs ſcholaſticis: videbat̉ ex parte capitis vſqꝫ ad medium corporis bos ex reſiduoſicut leo: qꝛ .ſ. tyrāni ī principio dn̄ij ſunt laſciui⁊ ſeruicoſi ⁊ poſtea fiunt rapaces vt leo ppl̓os deuorantes: ſicqꝫ amiſit regnū per ſeptem tꝑa. .i. arnos ꝗbus ſapientes cū filio ſuo regebant: ⁊ ipcū feris in deſerto hītabat deo ſic diſponentenon lederet̉ a feris. Et vt dicit magiſter ī hyſtoriis: ſeptē anni mutati ſunt in ſeptem menſes quibus paſſus eſt iſtā alienatiōem mentis: ⁊ ī capite.xl. dierū reuertebat̉ ad ſenſum ꝓprium ⁊ flebatpeccatum ſuum per alios. xl. dies: ⁊ exin̄ reuertebatur ad illam alienationem. vij. tn̄ annis ſtetit ſine vſu regni. Uide hyſtoriā que pulchra ē Pani.iiij. Sic ⁊ ꝓpheta ſanctus qui fuit miſſus a deode iudea in Samariam: vt hētur. iij. Re. xiij. adrep̄hendendū Ieroboaꝫ de idolatria: ⁊ fuit ſibip̄ceptuꝫ ne ibi māducaret vel biberet poſtqͣꝫ hocfecit .ſ. reprehendendo Ieroboam regem ⁊ nontimendo minas eius ac etiam brachiū regis ipſius arefactū ſanauit ⁊ munera eius contepſit vtdicit Gre. in mora. quedam occulta ſuꝑbia mente eius apprehendit: meritis ſuis illa magna oꝑaeius aſcribens ī mentis obſcuritatem īcidit tantaꝫ vt inuitatus ab alio ꝓpheta: ſꝫ falſo ad comedendum ſecum ex parte dei contra mandatū d̓iaſſenſit: credens a deo illi fuiſſe p̄ceptum: ſed abeo rep̄henſus ī via poſtea ſtrangulatus ē a leoneSed ⁊ Paulo apl̓o datus fuit ſtimulus carnisſue ſiue tēptatio carnalis ẜm Gre. in mora. ſiue īfirmitas corporalis ẜm Aug. ne īcideret ī hāc ſuꝑbiā vt meritis ſuis aſcriberet illas magnificasdei reuelationes: ꝓut ipſemet fatet̉ dicens. Nemagnitudo reuelationū extollat me datus ē mihi ſtimulus carnis ⁊cͣ..§. III.Tertia ſpecies exaltationis ſuperbie eſt cū ſe iactat habere apud aliosloquendo: vel apud ſe exiſtimando habere qd̓ n̄hꝫ: vt cum ꝗs reputat ſe habere acutuꝫ ītellectūvel magnam memoriā: vel magnam induſtriamī agendis: vel peritiā in arte: vel prudentiaꝫ in regimine: vel pulchritudineꝫ in perſona: vel ſcīamē mente: vel ꝑfectionem ī vita ſpuali: ⁊ de hoc inſe gloriatur cū tn̄ re vera iſta non habeat: vel nōtm̄ ſicut eſtimat: vn̄ Iſa. xiij. dicitur. Audiuimusſuperbiam Moab ſuperbus eſt enī valde. Superbia ⁊ arrogantia eius pluſqͣꝫ virtus eius. Bierony. Nos pulices ⁊ vermiculi noſtraꝫ debemꝰſcīam in ſcīam ꝓfiteri: ⁊ ex hoc perfectus eſt hō:vnde ꝓuerbi. pe. dixit. Uix cui locutus eſt deusper intimam cognitioneꝫ ⁊ gratiam ſtultiſſimusſum viroruꝫ: ſapientia non eſt mecū. Sen̄. Sciome aliquid ꝓfeciſſe: qꝛ hoc ſcio quod neſcio. Etſi de ſcīa ſua debet ꝗs humilia ſentire: paruam ⁊