Capitulum .I.

paſceretur ab āgelo lapſus in ſuperbiam ita fuitdeuictꝰ ſtimulo carnis ꝙ derelicto heremo ibatad ſeculum ad īplendum concupiſcentiam ſuāſed in via hoſpitatus apud duos germanos relinioſos: dum ad eorum inſtātiam eos inſtruereſe reuerſꝰ pn̄īaꝫ egit. ¶ Quarto ꝓbat̉ idē roē faioris vitationis ſic. Peccatum tanto ē grauito facilius pōt vitari ⁊ n̄ vitat̉. Sed peccatuꝫſupbie facilius pōt vitari alijs peccatis .ſ. ip̄o coenito gͦ ſin̄ vitet̉ grauiꝰ erit. Signant̉ aūt dictūcip̄o cognito. Na motꝰ ſuꝑbie occulte ſubrepēsanteqͣꝫ dep̄hendat̉ ꝑ iudiciū rōnis n̄ habet maximā grauitatē: ⁊ difficult̓ tales motꝰ vitant̉ ꝓptereoulatētiā: vnde in p̄s. In via hac qua ambulahā .ſ. bonoꝝ operū abſconderunt ſuꝑbi laqueuꝫmihi: ſꝫ dep̄henſi ꝑ rōnem facil̓r vitant̉: ⁊ hoc exrriplici conſideratōne. ¶ Primo ex conſideratione infirmitatis ꝓprie ẜm illud Ecc. x. Quid ſuꝑterra ⁊ cinis. ¶ Secundo ex conſiderationeqnitudinis diuine Iob. xv. Quid tumet .i. ſuit contra deū ſpus tuus. ¶ Tertio ex conſideione ꝑuitatis bonorū noſtrorum. Nā quo adbona nature vel fortūe dicit̉ Iſa. xl. Oīs caro fenū ⁊ oīs gloria eiꝰ quaſi flos feni. Quo ad ſpuar̄ Iſa. lxiiij. Oēs iuſticie veſtre qͣſi pannꝰ mēte. Cum ergo ex hiꝰ conſideratione ſuꝑbiampta de facili poſſit vitari ſi non fit erit grauiſnum. Tho. vbi ſupra. Quinto ꝓbat̉ ideꝫ rōeoppoſitionis ſic. Illud ē grauiſſimū ⁊ maximitm̄ quod maxime opponit ſe deo: ſꝫ ſuꝑbia eſtergo ⁊cͣ. Nā boe. dicit ꝙ cuꝫ oīa vicia fugiāta deo ſola ſuꝑbia opponit ſe deo: ſicut fecerūt des ex Noe neroth cum ſuis: cum voluecare turrim ꝑtingentem vſqꝫ ad celuꝫvt ſi forte inundaret diluuiuꝫ poſſent ſe a deo deſendere in illa turri ⁊ non ſubmergi: ſꝫ deus confudit ſuperbiā eoꝝ: qꝛ commoniti ꝑ angelos noerunt deſiſtere: confuſe ſunt ibi ⁊ diuerſificateorū vt non poſſent ſe mutuo intelligerertuit eos dimittere īchoata: vn̄ ⁊ ip̄a Saentia ait. Suꝑborum ⁊ ſublimiuꝫ colla ꝓprialcaui: confundendo ⁊ conculcādo eosmultipliciter. ¶ Sexto ꝓbat̉ rōne firmioris adheſionis ſic. Quanto pctm̄ firmius ē ⁊ minus ſeparabile tanto eſt grauius: ſꝫ ſuꝑbia eſt hiꝰ ergo⁊c̄. Quod ꝓbat̉ multipliciter. Nam fi ſeꝑet̉ aniī ſenſibilis ab hoīe nunquid erit cōcupīa ocuum in hoīe: certe non: ⁊ tn̄ eēt ſuperbia. Itemqͣꝫtum ad pctm̄ ire. Nā ⁊ tollat̉ vt non fiat alicuiiniuria: nunꝗd iſtud erit appetibile quod ē vīdicta: conſtat ꝙ non: ⁊ per ablationeꝫ iniurie remoit vindicta: ⁊ tn̄ erit ſuꝑbia .i. appetitus inoratus excellentie. Item cum motiuum īuidieſit odiū aliene felicitatis: ſi ſit vnus hō ſolus inmundo: nunꝗd erit triſticia aliene felicitatis? cerſon: ⁊ tn̄ poterit eē ſuꝑbia. Suꝑbia igitur ꝗaius ſeꝑabile rōne iam dicta: iō grauiſſimumSeptimo rōne aſſil̓ationis ſic. Sicut maior

virtus eſt illa que nos magis aſſil̓at chriſto: ita ⁊maius ē viciū illud quod magis nos aſſil̓at diabolo: ſꝫ ſuꝑbia eſt hiꝰ: vn̄ dicit Iob. xli. de diabolo. Ipſe ē rex ſuꝑ oēs filios ſuꝑbie ergo ⁊cͣ. Octauo rōne iniuriationis ſic. Illud eſt grauiſſimū⁊ maximuꝫ pctm̄ quod maxime iuiuriat̉ deo ēauertit ⁊ derogat deo ſed ſuꝑbia eſt hiꝰ ergo ⁊c̄.quod pꝫ ꝑaliam diſcurrendo. Nam per blaſphemiam hō iniuriat̉ bonitati diuine: qꝛ eſt pctm̄ inſp̄m ſanctum: ꝑ mendaciū īiuriat̉ homo veritatidiuine: ſed ꝑ ſuꝑbiā iniuriat̉ excellentiſſime maieſtati diuine: quod pꝫ qꝛ ſuperbire eſt quaſi ſuꝑſtatum hoīs ire hoc eſt quaſi quandā equalitatedei appetere: ⁊ ſic iniuriari maieſtati diuine. hecAlexan. 2ª. ꝑte. q. xxxviij. rainerius. Cuꝫ ergo ſuperbia ſit maximū iō deteſtanda ⁊ euitanda: ⁊ remedium ad hoc notatur in ſe. §..§. III.Quantum ad tertiumprīcipale .ſ. de medio. hoc eſt quod ait p̄s. A legeaut tua non declīaui. q. d. Superbi iō iniqͥ agūtſuꝑbiendo: qꝛ declinant a lege tua nolentes ſubijci ei. Ego auteꝫ non declinaui ab ea ſed ſubijciome ei ſeruans eam: ⁊ ſic vito ſuꝑbiam. Sic ergoqui vult vitare ſuperbiam non declinet: ⁊ nō recedat a lege dei eterna per affectum: que eſt volūtas ſua ordinans cuncta ad fines ſuos ſubijciēsſe voluntati ſue. Qui eniꝫ ſe vult vt deus ait Augu. ſuꝑ pſal. viij .ſ. facere voluntateꝫ ſuā non dei:peruerſe vult ſimilis eſſe deo: ſicut diabolus ⁊ pͥmus hō qui noluit diuino teneri precepto. Iteꝫnon declinet a lege naturali per effectuꝫ que docet inferiorem ſubijci ſuperiori permaxime ⁊ etnon velle equari: vn̄ dicit Anthiochus ⁊ ſi peſſimus tn̄ inſtinctu naturali ductus. Iuſtum eſt hominem ſubditum eē deo: ⁊ nō paria ſentire de eoij. Machab. viiij. Decet etiam hominem vileꝫ ſereputare cum clare videat ſe eſſe vermem ⁊ cinerem. Unde Michee. vi. Humiliatio tua ī mediotui. Item nō declinet a lege diuinali ſcripture ꝑintellectum frequenter meditando ruinas ſuꝑborū q̄ ibi referunt̉: vn̄ ab ea ſibi caueat ne ſimilia patiat̉. Hinc virgo beatiſſima in cāticꝭ. Luc. idiſꝑſit ſuꝑbos mēte cordis ſui .i. eos ꝗ ſūt ſuꝑbinō pͥmo motū ſꝫ mēte .i. deliberatione cordis ſui.i. volūtate ip̄oꝝ ſuꝑboꝝ ſic exponit dn̄s. Io. dn̄ici ſuper Magnificat: vl̓ ſic vt referat̉ illd̓ ſui addeū: ⁊ ē ſenſus deꝰ diſꝑſit ſuꝑbos: nō ſn̄ia cominatoria: vel ad tēpꝰ ſicut aliquos peccatores: ſedmente cordis ſui .i. deliberatōe ſue volūtatꝭ īmutabilis. vel ſic: diſperſit ſuperbos ī mēte ⁊ volūtate: vt vbi prius erāt vniti cū deo ⁊ ꝓximis et in ſeip̄is ſint ꝑ ſuperbiā in ꝑtes diuiſi ⁊ ſeꝑati a deo ⁊angelis ſuis bonis: ⁊ in ſe in diuerſa vicia diſtracti: ſicut patet de ſuꝑbia luciferi hominis primi:⁊ Nabuchodonoſor ꝗ fuerūt diſꝑſi. Lucifer decelo in infernū ⁊ hincinde ꝑ aera: homo de ꝑadiſo in mūdum ꝑ diuerſos ritus idiomata ⁊ loca