Capitulum. VI.

Septimo non per viā conuenientie ⁊ diſcretōislicitad hec has rōnes que non vident̉ mulſine multa difficultate ſolui poſſūtient ꝙ abſqꝫ actuali reſtitutione pōtligatio male ablatorum ab eo cui obligauēlibet horum modoꝝ dummō nil fiatem vel mētum vel per deſperationemabendi: ſꝫ libere ſponte gratis ⁊ ſcīētenim fraudulenter vel coacte fieret talis detio locum hꝫ qd̓ dicit: ⁊ non aliter. Qd̓ nōtalis obligatio per viam remiſſionisꝓbat ſic. Nullus remiſſionis ē caccato pͥus deſiſtat: ſed hn̄s rem manqͣꝫliu remanet obligatus ad reddennnon dicitur deſiſtere a peccato: ergo non ē3: ⁊ per ꝯn̄s obligatio talis tolin remiſſionis. Ad qd̓ facit reccatū: d̓ re. iu. li. vi. Reſtitutio .n. ꝑ quāpiit et preuia remiſſioni: vnjno videfieri niſi per reſtitutionem pͥus tollao. Sꝫ ad hoc Rn̄det̉. Maior dupl̓riō vt intelligatur de remiſſio⁊ ſic videt̉ falſa. Nam poteſtſi vult creditor libere ⁊ ſpōion ītendat dare: ⁊ non ſibibit̉ ẜm Egidiū. ¶ Secūdo mō vt īlligat̉ de remiſſione peccati: ⁊ tunc eſt v̓a: ſꝫ mirfalſa. Nam hn̄s male ablata ſi non pōt reſtiremanet obligatꝰ ad reſtituenduꝫtexͣ de ſolū. c. odoardus. Et tn̄ deſi penitet ⁊ ꝓponit reſtituere in fureſtituere ſed male: ⁊ hoc ītenduin remittat: talis etiā remanetlgcbenduꝫ: ⁊ tn̄ deſiſtit a peccatodit ex regula Augu. Pctm̄penitendo. Et qͥe re. iui. li. vi. qꝛ reſtitutio eſt pͥ̄uia remiſſioni: veū eſt non ſolū de reſtitutione actuali: ſꝫ etiā mē⁊ ī propoſito ⁊ īequalenti. Ꝙ aūt non tollat̉lam ſatiſfactionis probat ſic. Satiſfacere ēexcidere: ⁊ eoꝝ ſuggeſtionibꝰ aditūde pe. di. iij. c. ſatiffactio. Cuꝫ ergolatio ⁊ detentio rei aliene ſit cā peccati niſi ip̄accati excidat̉ qd̓ fit per oppoſitū ſuum .ſ. renem: ergo niſi reſtituat̉ non videtur poſſeere quātuncunqꝫ accipiet creditor. Inſuatiſfactionē non ſolum reꝑaretur amicias iuſticie que ablata erat ꝑ vtentionē ⁊ alienationē alienorat cā iniuſticie ⁊ īequalitatis que ſit ꝑ reſtitionē ſubtractorū dum creditori reddit̉ quodſinus hēbat qͣꝫ d̓bebat ab eo vſurpatōe ꝗ plusat qͣꝫ debebat non reparabitur iuſticie equaſic non fiet ſatiſfactio niſi reddat ablata.actio .n. fieri dꝫ ꝑ ip̄m debitorem ꝗ violuiit iuſticiā vſurpando aliena: non per creditoAd hoc pōt rn̄deri ꝙ vtiqꝫ pctī cā excidi nō pōtniſi per reſtōem: ſꝫ reſtitutio fieri pōt non ſolumactū ſꝫ ēt mente ⁊ propoſito: al̓s ꝗ non pōt reſti-

tuere cum nil hēat ſequeret̉ ꝙ non poſſet ſatiſſacere pro pctīs qd̓ eſt falſum. Similiter etiā equalitas iuſticie reparari pōt non ſolum ꝑ actualemreſtōem ſed ēt per alium modū per quem creditor vel īiuriaꝫ paſſus reputat ſibi ſatiſfactuꝫ. Fitquoqꝫ in hiꝰ remiſſione ſatiſfactio ꝑ debitorē ꝙviolauit iuſticiam dum hꝫ aīuꝫ paratū ⁊ ſe offertad reſtituendū ſi nō remittit. Tertio probat ꝙnon tollatur ꝑ viam liberationis ſic. Chryſo. dicit exͣ de re. iu. Oīs res per quaſcunqꝫ cās naſcitꝑ eaſdem diſſoluitur: ſꝫ obligatio talis īiuſti detentoris naſcit̉ ꝑ eius ſolam deprauatā ītentōeꝫ⁊ voluntatem .ſ. rapiendo vel retinendo alienaꝫrem: ergo diſſolui non poterit niſi ꝑ voluntatē ſꝫrectificataꝫ .ſ. ī reſtituendo ablata. Et ſic videturꝙ non ſufficiat voluntas eius cui fieri dꝫ reſtitutio ad tollendā obligationē: cū non fuerit cā ipſiᵍAd qd̓ rn̄deri pōt ꝙ voluntas deprauata vſurpatoris rectificari pōt non ſolū ꝑ actualem reſtōnem: ſꝫ ꝑ ītentionem voluntaria reſtituendi ſi ille ſponte noluerit remittere. Et ſic nō ſolū volūtas creditoris ſꝫ debitoris voluntas que cā fuitobligationis concurrit ad liberandum obligatorē dum ſe offert ad ſatiſfaciēdū creditori ad placitū. ¶ Quantū ad quartum .ſ. ꝑ viā tranſlatōis⁊ acꝗſitionis dn̄ij probat ꝙ non poſſit tolli obligatio ſic p̄ſuppoſito ꝙ ī vſura non tranſferaturdn̄ium ẜm quoſdā: tūc aſſumit̉ talis regula. Nl̓lus pōt ī re detinenda iuſtus titulus aduenire niſi pͥus iniuſtus titulus auferatur. Nā iniuſtus titulus auferri non pōt abſqꝫ hoc ꝙ iuſtus titulꝰacꝗratur: ⁊ econuerſo. Et iccirco erit alia actio ꝑquā īiuſtus titulus tollitur ⁊ ꝑ quā iniuſtus titulus acꝗritur: nulli ergo aduenire poterit iuſtꝰ tilus per aliam actionē. Sꝫ illi ꝗ acꝗrit dn̄ium ī redetinenda aduenit iuſtus titulus ꝑ dn̄ij acꝗſitionem: ergo ſi prius hūit īiuſtum titulum ꝑ rei aliene vſurpatione ⁊ detentionem oꝫ ꝙ dictus titulus īiuſtus auferatur ꝑ eiuſdē rei reſtōeꝫ an̄ dn̄ijacꝗſitionem: ⁊ ſic non eſt capax dn̄ij an̄ reſtōneꝫ.Et multo fortius ī furtis ⁊ rapinis ī quibus ẜmoēs non tranſfertur dn̄ium. Sꝫ ad hoc rn̄deturꝙ vt diciū ē reſtitutio ꝑ quā aufert̉ īiuſtꝰ titulꝰ īforo cōſcīe fieri pōt nō ſolū manualiter: ſꝫ etiammētaliter dū .ſ. eſt paratꝰ realit̓ᶠ reddere ſi n̄ vultdimittere: ⁊ ſic ablato īiuſto titulo ꝑ ſpontaueam⁊ liberā remiſſionē creditorꝭ acꝗrit̉ dn̄iū. Quito ꝙ n̄ poſſit tolli ꝑ viā donationis ꝓbat ſic perhas ꝓpoſitiones. Ille cui reſtitutō fieri dꝫ donare n̄ pōt pͥuſqͣꝫ ſit reſtitutꝰ: ⁊ ip̄e iniuſte detinensaliena an̄qͣꝫ reſtituat ablata certificari nō pōt detali donatione vtrū ſit vera donatio: pͥmā ſic probat. Donatio niſi ſit libera non eſt donatio veravt. ff. de adimen. le. l. rem legatam. Iſte auteꝫ quitaliter donat ſcilicet anteqͣꝫ ſit reſtitutus non libere donat: quia non libere illud habet cum nōactualiter illud habeat. Et ſi dicatur ꝙ reſtituendus libere poteſt habere ⁊ per conſequens ⁊ do