Capitulum. XXIIII.

pertinet vt̓ non ſolum velimus ei bonum: ſꝫ etiāopemur ad hec ẜm illud. i. Iohā. iij. Nō diligamqbo neqꝫ lingua: ſꝫ oꝑe ⁊ veritate. Ad hoc aūt ꝗvelimus ⁊ oꝑemur bonum alicui reꝗͥrit̉ ꝙ eiusneceſſitati ſubueniamus. Un̄. i. Iohā. iij. dicitur.Qui viderit frēm ſuum neceſſe habere ⁊ clauſerit viſcera ſua ab eo: quō charitas dei manet inllor Et iō el̓yaꝝ largitio ē in precepto. Sꝫ qꝛ preaꝑantur de actibus virtutum neceſſe eſt ꝙbonum elemoſyne cadat ſub precepto ſcd̓mn eſt actus virtutis .i. ẜm ꝙ recta rō requirit ẜmuid eſt ꝯſiderandum ex parte dantismn ⁊ aliꝗd ex parte recipientis. Ex ꝑtetꝯſiderandum ꝙ illud qd̓ eſt inel̓ yasum ſit ei ſuꝑſluum: non ſolum reſpectuſui ioſiꝰ qd̓ ē vltra illud qd̓ eſt neceſſarium nat̉ereſpectu alioꝝ quoꝝ cura ſilhil̓indrtira ſibiicabitr poſea dereſiduoortet ꝙ vnuſꝗſqꝫ ſibi ꝓuidebueniat neceſſitatibus rōne quoriꝑſone ẜm ꝙ ꝑſona dignitattura pͥmo accipit ſibi ad ſuſteꝓprij corporis qd̓ eſt neceſſariuꝫ miniitiue. Suꝑfluuꝫ aūt erogat adterius ꝑ v̓tutem generatiuam.qd̓ dicit chriſtus. Lucꝭ. xi. Qd̓ ſunoſynam: et ecce om̄ia mūda ſunts. i. nullam īmunditiam auaricie ex tꝑalibꝰhetis ſic diſpenſando. Et Hiero. Aliena rapeuuincitur ꝗ ſibi vltra neceſſaria retinere prodiſ. xlij. §. i. Ex parte aūt recipiētis requirit̉eſſitateꝫ habeat alioꝗn non eſt rō quare etnoſyna detur. Sed cuꝫ non poſſit ab aliquovno oībus neceſſitatem habentibus ſubuenirinon om̄is neceſſitas obligat ad p̄ceptum: ſꝫ ſolūine qua quis ſuſtentari non poteſt. Et in hiꝰcum qd̓ ait Amb. Paſce fame morientem: ſinō pauiſti occidiſti: diſ. lxxxvi. c. Paſce fame. Sicergo dare elemoſynam de ſuꝑfluo eſt de precepto. Et ſimiliter dare elemoſyna ei qui eſt in extrea neceſſitate: alijs dare elemoſynam eſt de conio. Sicut de quolibet meliori bono dantur cōiutem ſuꝑflua nature ⁊ perſone d̓ neerogāda: qꝛ licet ſint iſtius qͣꝫtūtamen ſunt et aliorum habetuꝫitem qui inde ſuſtentari poſſent quātuꝫ. Un̄ Amh. diſ. xlvij. Sicut hi: īquit. Neprium dicat qd̓ cōe eſt .i. alijs cōicandumre neceſſitatis ſecundum glo. ⁊ ſeꝗtur. Eplus qͣꝫ ſufficeret ad ſumptum violenter obtētiūirientiuꝫ eſt panis qd̓ tu detines. Nudorentū qd̓ tu recludis. Miſeroruꝫ ſeu captrum redemptio eſt ⁊ abſolutio pecunia quā īrra deſodis. Lantorum ergo te ſcias inuadereona quātis poſſis p̄ſtare qd̓ velis .i. debes vellehec ibi. Item nota qd̓ dictuꝫ eſt: ꝙ neceſſitate nature ⁊ perſone hoc iudicandum eſt ſecundum ꝙprobabiliter eſtimari poteſt. Nec oportet cōſide-

rare ad omnes caſus qui poſſunt contingere infuturum: hoc enim eſſet de craſtino cogitare: qd̓dominus prohibet. Sed debꝫ iudicari ſuperflium ⁊ neceſſarium ſecundum ea que probabilit̓⁊ vt in pluribus occurrunt. Idem ipſe Tho. ī. iiij.diſ. xv. vbi dicit ⁊ addit ꝙ caſus extreme neceſſitatis iudicandus eſt quando apparent ſigna probabilia future neceſſitatis extreme niſi eis ſubueniatur: vt cum quis videt pauperem indigentem cibo vel potū vl̓ alijs neceſſarijs ⁊ hominesimpotentes vel pigros ad ſubuenienduꝫ illi necpauperem poſſe ſibi prouidere. Nec enim expectanda eſt vltima ⁊ extrema neceſſitas: quia tuncforte non poſſet natura iuuari iam defecta. Dicitetiam. b. Tho. ꝙ non tenetur quis querere quishabeat neceſſitatem: ſed ſufficit vt his qui veniunt ad noticiam ſuam ſubueniat. Item ꝙ tenet̉indigentibus ſubuenire: vt dictum eſt quilibetde arte ſua medicus ī medendo infirmis pauperibus et procurando medicinas: aduocatus inaduocando: iuriſconſultus in conſulendo ⁊ ſic d̓.§. IIII.Pro maiori declaratōehuius materie. Nota que breuiter dicit Duran.in. iiij. diſ. xv. Dicit enim ꝙ cum vſus bonorumexteriorum ſit ordinatus ad ſubueniendum neceſſitatibus vite preſentis ſubuenientia iſta debet eſſe ordinata ſecundum charitatem qua ꝗstenetur: primo ſibi: ſecundo proximo .i. coniunctis: tertio extraneis. Neceſſitas autem quaꝫ ꝗspatitur ī neceſſitatibus ⁊ bonis exterioribus pōteſſe duplex: abſoluta ⁊ cōditionata. Abſoluta qn̄omnia bona temporalia que quis habet ei ſuntadeo neceſſaria ꝙ ſine eis non poteſt viuere. Ethec vocatur neceſſitas nature. Conditionata v̓oqn̄ ſunt ei neceſſaria ad ſui ſtatus dicentiam ⁊ cōſeruationem: ⁊ hec dicitur neceſſitas perſone inquantum perſona nominat dignitatem ⁊ ſtatuꝫ.Dicendum gͦ ꝙ illud quod eſt neceſſarium nature neceſſitate abſoluta non eſt preceptū dare īmaillicitum: qꝛ plus tenetur ſibi qͣꝫ alij. Illud auteꝫquod eſt neceſſarium ad dicentiam ſtatus ſoluꝫex p̄cepto dari debet per reuelationem ſtatus alterius: qꝛ nullus tenetur verecunde viuere ī ſtatu ſuo vt releuet alium ad decentem ſtatum. Qd̓autem eſt ſuꝑfluum vtriqꝫ neceſſitati nature .ſ. ⁊ſtatus debet dari ex p̄cepto ẜꝫ illud Lucꝭ. xi. Qd̓ſuꝑeſt date el̓yam. Nec eſt dubium quin ſit p̄cptum reſpectu illoꝝ qui ſunt in extrema necītatqꝛ ſi illud ex precepto dandum eſt quod eſt neceſariuꝫ proprio ſtatui: a fortiori ⁊ om̄e illud quodſuperfluit. De illis autē qui non ſunt in extremaneceſſitate: lꝫ ſint in magna verecundia non audeo plene diffinire nec condēnare maiorem ꝑtēdiuitum: ſed ẜm aucͣteꝫ Io ſupra allegatam q̄ nōſolum loquitur de neceſſitate extrema ſꝫ notabili ⁊ verecunda videtur ſonare hoc.k 4