Titulus I

enim ꝙ ſit bonus. Et eſt aliquis eo ip̄o bonus ꝙnon eſt malus: exͣ de p̄ſump. Dudum. Alij tamendicūt ſemper meliorem eſſe preferendum. lxi. di.Nec ē meritꝭ. ⁊. lxxv. di. c. fi. Et qͣꝫuis Io. adhereat opiniōi Hugꝭ. tn̄. b. tho. 2ª 2ᵉ. q. lxiij. ar. ij. tꝫ aliāopinionem dicēs ꝙ qͣꝫtum ad ꝯſcientiam neceſſeeſt eligere ſemꝑ meliorem vel ſimpl̓r: vel in ꝯꝑatione ad bonū cōe: qꝛ alius hr̄i nō pōt magis idoneus: veꝝ qͣꝫtum ad hoc ꝙ electio non poſſit īpugnari in foro iudiciali ſufficit eligere bonū: nec tenetur eligere meliorem: qꝛ ſic oīs electio poſſit īpugnari. Ꝙ etiā aliꝗs debeat eligi de gremio eccleſie d̓ iure cōi: ꝓpterea ſtatutū eſt: qꝛ p̄ſumit̉ ꝙtalis debeat eſſe vtilior qͣꝫtum ad bonū cōe: quia.ſ. magis diliget eccl̓iam in qua eſt nutritus ſcd̓ꝫ.b. Tho. Nō tn̄ ꝑ hoc tollit̉ qn̄ de alia eccl̓ia poſſitaſſumi ſi vtilior habeatur.529aritur ſecundo.eccl̓ie poſſit ꝯmittere ꝯſanguineo ſuo curam ſueeccl̓ie poſtpoſito meliori. Et videt̉ ꝙ nō. Nā dic̄Hiero. loquēs de Moīſe ꝗ inſtituit ſucceſſoremſibi in regimine ih̓m naue: nō filios ſuos: vel conſanguineos. Nulla ꝯſanguinitatis rō: nulla hītaeſt ꝯtemplatio ꝓpinquītatis ꝓpinquis agroꝝ ⁊ p̄dioꝝ relinquat hereditas. Gubernatio ppl̓i illitradat̉ que deus eligit: ꝗ .ſ. hēat ſpm̄ dei. viij. q. i.Si gͦ. Et ſic videt̉ ꝙ ꝓpinꝗs non ſunt danda bn̄ficiā eccl̓iaſtica. Rn̄det. b. Lho. in quadā. q. de qͦlibet ꝙ aliter dicendū eſt de ꝯſanguineo eque idoneo al̓r de ꝯſanguineo minus idoneo. Si. n. conſanguineus ſit eque idoneꝰ pōt p̄latus p̄ferre cōſanguineum niſi forte ex hoc ſcandalū oriat̉: velaliꝗ exinde malū exemplū accipiant: vt qn̄ ꝓbabꝰliter timet̉ ꝙ alij p̄lati inducent̉ hoc exemplo addāduꝫ ſuis ꝯſanguineis minus dignis. Rō huiꝰeſt: qꝛ in hoc ꝙ det ꝯſanguineo eque digno nil d̓perit vtilitatis eccl̓ie. vn̄ ī hoc lꝫ ſatiſfacere amori naturali: ꝗ charitati ꝯͣrius nō eſt: ſꝫ magis charitate īformat̉. Et hͦ figurat̉ Gen̄. xlvij. vbi Pharao dixit Ioſeph de fratribus ſuis. Si noſti ī eisviros induſtrioſos inſtitue eos mgr̄os pecoꝝ meorum. Si v̓o ſit minus idoneus ꝯſanguineus p̄lati: nō dꝫ eū p̄ficere ad curā eccl̓ie: poſtpoſito meliori: ⁊ hͦ duplici rōne. pͥmo qꝛ infidelit̓ agit diſpeſator ꝗ negociū dn̄i ſui gerens rē eius nō meliorat cū poſſit. Scd̓o qꝛ h̓ videt̉ ꝑtinere ad acceptionem ꝑſonaꝝ: qꝛ ꝯditio ꝯſanguinitatis nō eſt cōditio ꝑtinens ad curā eccl̓ie q̄ nō obtinetur iureſanguinis: ſꝫ diuino munere. Eſſet aūt ꝯditio faciens ad negociū circa diſpenſatōes patrimonialiū bonoꝝ. vn̄ ſi ep̄s de patrimonialibꝰ bonis magis ꝓuideat ſuo ꝯſanguineo minus idoneo: noneſt acceptio ꝑſonaꝝ: ſꝫ ſi rōne ꝯſanguinitatis magis ꝓuideat de patrimonio crucifixi: nō caret vitio acceptōis ꝑſonaꝝ. Cōcordat ideꝫ Tho. 2ª 2ᵉ. q.lxiij. arti. ij. Idem Lho. dicit. q. ea. ar. i. ꝙ pertinetad acceptōem ꝑſonaꝝ ſi ꝗs ꝓmoueat ad p̄latiōem

vel miniſterium aliquē: qꝛ diues eſt: vel qꝛ ꝯſanguineus vel amicus eſt: qꝛ diuitie vel parent.nō eſt ꝯditio faciens ad cām ꝓpter qua ille dicſit tali dono .ſ. p̄lationis vel miniſterij: ſꝫ ſufficiesſcīam cū bonitate ꝑtinet ad acceptōem ꝑſonariſcd̓m Io. Neapol̓. in quolibet. Diſpenſare ꝯͣ iucoīa vel ꝑticularia ſine cā rōabili magꝭ circa vnꝑſonam qͣꝫ aliam: puta qꝛ eſt amicus vel ꝯſanguineus vel diues ⁊ huiuſmōi vt ſi diſpenſet an̄ legitimā etatem vel ꝓmoueat̉ vel habeat curā aīavel dignitatem aliꝗs: qꝛ amicus vel cōſanguvel diues vel potens ⁊ huiuſmōi: nō aūt pau⁊ extraneus etiam ſi ſit priori aptior vel ſi abbavel pͥor diſpenſat cū ſubditis aliꝗbus in eſu carnium in ieiunijs ⁊ vigilijs ⁊ laboribus: nō qꝛ magis indigeant: vl̓ alia rōnabili cā: ſꝫ qꝛ magiscum eo eo aſtricti. Si quis etiam habens diſtbuere aliquā elemoſynā collegij vel cōitatisteſtatoris nō dat illis quos credit magis īdigliter in ꝯferendis officijs ſecularibus ꝑ viā ſcrutinij: vel aliter ſi ꝗs admittat p̄bendo fabaꝫ ſeuſenſuꝫ non his quos idoneos iudicat: ſꝫ eisſunt amici vel cōſanguinei: vel vt ẜuiat amicohiꝰ ad acceptōem ꝑſonaꝝ videt̉ ꝑtinere: et greccat ar. diſ. lxvi. Miramur.In honoribus etiā hocvitium reꝑitur: cū .ſ. aliꝗs honorat̉ non rōne v̓ttis: quā in ſe hꝫ vel ſaltem repn̄tat: ſꝫ rōne diurum vel alicuius vanitatis. Pro cuius declaon dicit. b. Tho. 2º 2ᵉ. q. lxiij. ar. iij. ꝙ cū honoquoddam teſtimoniuꝫ de v̓tute eius ꝗ honoſola virtus eſt debita cā honoris. Sꝫ ſciendialiquis pōt honorari nō ſolum ꝓpter v̓tutemam: ſꝫ etiam propter v̓tutem alteriꝰ: ſicut pͥn⁊ p̄lati honorant̉ etiam ſiʳ ſint mali in qͣꝫtū gͦꝑſonam dei ⁊ cōitatis cui p̄ficiunt̉: ſcd̓m illd̓ ꝓxxvi. Sicut ꝗ mittit lapidem in aceruū mercuita et ꝗ tribuit honorem inſipienti. Quia .n. geles rōem vel rōcinationē attribuebāt mercurieAceruus mercurij dicitur tumulus rōcinij inmercator mittit aliqn̄ vnum lapillum loco cētmercarum. Ita etiam honorat̉ inſipiens ꝗpeloco dei ⁊ loco totius cōitatis. Et eadem ratparentes ⁊ dn̄i ſunt honorandi ꝓpter ꝑticipadiuine ꝯditionis: qꝛ deus eſt oīum pater eteſt ſenectus. Sed hoc ſignū qn̄qꝫ deficit. Diaūt honorandi ſunt: qꝛ maioreꝫ locū in cōitaobtinēt ⁊ non propter diuitias ſuas. Un̄ idTho. in. xi. quolibet vbi ponit ⁊ querit. Utꝝrari diuites magis qͣꝫ alios ꝑtineat ad accepꝑſonaꝝ. Rn̄det dicens ꝙ duplex eſt honor. Pmus .ſ. ꝗ debet̉ alicui rōne ſui ipſius ꝓptervirtutem ſicut eſt ꝯmendatio: reuerentia ⁊ hiꝰ adhūc honorem diuitie nihil faciunt: vnde ſi talis