Capitulum. XX.

perſonam. Ab hoc vitio chriſtum fuiſſe īmunemteſtati ſunt diſcipuli ph̓iſeoꝝ cum herodianisⁱ dicentes. Nō reſpicis perſonā hominum. Math̓.xxij. Et poſſet ſic deſcribi ꝙ acceptio ꝑſonarū eſtvitium quo id qd̓ exdebito iuſticie eſt alteri ꝯferendum exhibetur ꝑſone nō ob merituꝫ eius adipſam rem: ſꝫ ob cōditionem ipſius non ꝯgruētēad ipſaꝫ rem. Propterea aūt dicit̉ ex debito iuſticie ꝯferendū: qꝛ in his que dantur mere ex libiralitate non ex debito nō hꝫ locū acceptio ꝑſonarum ſi datur magis vni ꝑſone qͣꝫ alt̓i: puta donatquis de bonis ſuis centum amico vel ꝯſanguineo rōe amicitie vl̓ parentele ꝗ nō donat exneoqͣuis ſit melior vl̓ magis egeat: hic non eſt acceptio ꝑſonaꝝ ſi datur magis vni ꝑſone: qꝛ ſuuꝫ eſt:pat ⁊ nemini dꝫ: ⁊ in re ſua vnuſꝗſqꝫ eſt modeidex: ⁊ ex hoc ꝓbat. b. Tho. ſuꝑ epl̓aꝫ acit apl̓s. ij. c. Non eſt ꝑſonaꝝ acceptō apd̓n̄ eo videlicet ꝙ peccatoꝝ quoſdam relinſuis peccatis: quoſdam ad ſe vocat dādogr̄am ſuam quā non dat reprobis. Nam acoꝑſonarum vt dictuꝫ eſt opponitur iuſticievnde locum habet in his quedantur ex debitoattendit iuſticia. Deus aūt non ex debito: ſedgr̄a vocat peccatores ad penitentiam. Un̄ adxi. Si ex oꝑibus iam non ex gr̄a. Et ad Titūon̄ ex operibus iuſticie que fecimus nos: ſꝫmiſericordiaꝫ ſaluos nos fecit. In tan̄ficijs gratis datis libeꝝ eſt non ſolūetiam homini dare cui voluerit. Iuxͣ illd̓h̓.xx. Ante non lꝫ mihi qd̓ volo facere. Sinanter aūt ſubditur. Nō ob meritum perſoneā ad eum ꝗ hꝫ diſtribuere vel dare aliquaebito diſtribuenda ꝑtinet ꝙ det illa ſecūduꝫmeritum ſeu aptitudineꝫ in ꝑſonis cōle datur. Nā ſcd̓m. b. Tho. 2ª 2ᵉ. q.in diſtributiuam ſpectat diuerſislis diuerſa tribuere ſcd̓m ꝓportionem ad diites ꝑſonaꝝ vt .ſ. vnicuiqꝫ det̉ ſcd̓m ꝙ eſt ī eoprietas digna ad id qd̓ datur. Si igit̉ ꝗs ī dādo ꝯſideret ꝓprietatem illā ꝑſone ꝓpter quā idei ꝯfertur eſt ei debitum nō eſt acceptio perſerum. Sed ſi ꝗs ꝯſideret in eo cui ꝯfertur: nonillud qd̓ datur ſit ei ꝓportionatum vel debituꝫ:olum hoc qd̓ eſt iſte homo. Petrus vel Mars: puta amicus vel ꝯſanguineus: vel ſibi vtihec erit acceptio ꝑſonaꝝ. Sꝫ ob ꝯditionē nōgruentem ad ipſam rem: hoc dicitur qꝛ ẜm. b.Tho. vbi ſupra ꝯtingit aliquā cōditionem ꝑſonere eam dignā reſpectu vnius rei ⁊ nō reſpecilterius: ſicut hec ꝯditio .ſ. conſanguinitas acſonam facit eā dignaꝫ vt ſibi vlus dimipatrimonialibus bonis qͣꝫ exͣnee ꝑſonepſa ꝯditio non facit eam dignam vt ꝑ hocatur ſibi ob eam de bonis eccl̓iaſticis ſeuijs ⁊ bn̄ficijs qͣꝫtum alij ꝑſone aptiori vl̓ pl̓s: qꝛ non eſt parentela ꝯditio ꝯgruens ad taſem rem .ſ. bn̄ficia vel officia eccl̓iaſtica. Et perpe

tratur hoc vitium in officijs ⁊ beneficijs ꝯferendis ī iudicijs exercendis: ⁊ ī honoribus exhibenEt quantum ad collationem beneficioꝝ queritur vtꝝ p̄latus peccet ī cōferendo beneficium bono: p̄termiſſo meliori: vl̓etiam vtrum peccent eligentes aliquem in p̄latum minus bonum: p̄termiſſo meliori. Et videt̉ꝙ ſic: qꝛ dicit Hiero. ꝙ ꝗ p̄ſtantior eſt ex omni populo: ꝗ doctior: ꝗ ſanctior: ꝗ ī omni virtute eminentior: ille eligat̉ ad ſacerdotium. viij. q. i. LicetTūc tꝑis cōiter ſacerdotes habebāt curam aīaꝝ:ergo non eligendo taleꝫ peccat̉. Et rn̄det. b. Tho.in quadam queſtione de quolibet: ꝙ ꝗs pōt dicimelior dupl̓r. Uno mō ſimpliciter. Alio mō ẜmꝗd. Simpl̓r aūt dicitur melior ꝗ ē ſanctior ⁊ pl̓shn̄s de charitate. Scd̓m ꝗd dicitur melior qui ēmelior ẜm aliquem reſpectum. Contingit aūt aliquē eſſe melioreꝫ ſimpl̓r .i. maioris ſanctitatis qnon eſt melior qͣꝫtum ad hoc ꝙ p̄ficiatur ī eccl̓iaſed alius minoris ſanctitatis erit melior eo in regimine: qꝛ forte magis eccleſiam iuuare poteritvel ꝑ ꝯſilium ſapientie: vel ꝑ auxilium potentie:vel qꝛ deſeruit in eccl̓ia. Non ergo tenet̉ p̄latꝰ dare bn̄ficium vel officium meliori ſimpl̓r: ſꝫ meliori quo ad hoc non poteſt eſſe ꝙ p̄feratur vnumalteri niſi ꝓpter aliquam cauſam: que ſi ꝑtineatad honorem dei ⁊ vtilitatem eccl̓ie iam qͣꝫtuꝫ adhoc iſte eſt melior. Si aūt illa cā nō ꝑtineat aderit acceptio ꝑſonaꝝ: que tanto eſt grauior qͣꝫtorebus diuinis ꝯmittit: hͦ Tho. Et qꝛ eſt directe ꝯͣiuſticiam eſt mortale: ⁊ acceptio ꝑſonaꝝ directe ēꝯͣ iuſticiam diſtributiuaꝫ: ideo eſt mortale. Notādum etiam ꝙ qͣꝫuis minus bonus ſimpl̓r poſſip̄ferri magis bono in regimine eccl̓ie qꝛ vtilior:non tn̄ ſi ſciat̉ malū eē qͣꝫuis poſſit iuuare eccl̓iaꝫꝑ ſcientiam vel potentiam: qꝛ in hiꝰ ꝑmaxime requiritur bonitas vite: al̓s ſine peccato cura execeri non pōt: hoc .n. non eſſꝫ p̄ferre minus bonūſꝫ ſimpl̓r malum: ⁊ ꝑ ꝯn̄s ꝗ nō eſt idoneus nō dꝫpreferri ei ꝗ ē ī aliquo mō idoneus. vn̄ ⁊ Albertus magnus dicit exp̄ſſe ꝙ ꝓmouēs ad ordineꝫvel curam paſtoralem: vel aliqd̓ bn̄ficiū eccleſiaſticum ſcienter indignū abſqꝫ dubio peccat mortaliter. Nec notabilitas excuſari pōt vt ꝓmoueatur malus: qꝛ qͣꝫto nobilior tanto nociuior. Et ſidicat̉ ꝙ alius non ſit ita vtilis oīo: iſta rō non valet: qꝛ v̓tilitas ſpūalis tꝑali imponēda eſt: nec excuſat paucitas miniſtroꝝ eccl̓ie: hͨ Albertus. Adargumenta rn̄detur: ꝙ vtiqꝫ ceteris paribus dꝫeligi ⁊ aſſumi ad p̄laturam doctior ⁊ ſanctior: cū.ſ. ſit alius ita v̓tilis eccl̓ie ſicut ceteri. Sꝫ vbi aliꝰeſſet vtilior in gubernatiōe: licet minus doctus⁊ ſanctus tn̄ bonus: cū in hiꝰ debeat attendi vtilitas eccl̓ie: ille potius dꝫ p̄fici. Glo. tn̄ ſuꝑ dicto. c.dicit ꝙ Hugꝭ. temperat dicta ꝯꝑatiua que ponitHiero. viij. q. i. ꝙ dꝫ eſſe ſanctus doctus: ſuffic̄