Capitulum.XV.

gratia ſiue ipſius rei ſiue vſus poſſeſſionis verevt. ff. eo. l. i. Contrectatio ponitur in p̄dicta diffininone: qꝛ ſine ea non eſt furtum: etiam ſi interueniat voluntas vel v̓bum: tamen ꝑ ſolam volūtateꝫ erit quis tranſgreſſor alterius p̄cepti .ſ. illiusNon ꝯcupiſces rem proximi tui. Rei aliene ponitur in diffinitione: qꝛ in re propͥa non ꝯmittiturfurtum: intellige niſi alius haberet in re illa aliod ius: puta cui res erat pignorata vel cōmoa quam dn̄s frauduloſe capiendo furtū coniteret. ff. eo. l. ſi res. §. ſi is qui re. ī pͥncipio. Id22ͤ. q. lxiij. Mobilis ⁊ corporal̓ dicit̉: quiapus īmobilibus vt in agro vel ī corꝑoralibꝰet ſunt actiones ⁊ ſeruitutes non ꝯmittit furtueo ꝙ talia non voſſint ꝯtrectari. Frauduloſa dicitur: qꝛ cū aliquis credebat rem eſſe ſuam queerat: vel ſi non erat ſua credebat ꝙ etiam ab eo ꝙhabebat ibi ius poſſet accipere: non ꝯmittit furtum licet al̓s teneatur: inſti. vi bo. rap. §. qꝛ tamē2 § ſe. Inuito dn̄o dicitur: qꝛ ſi credit dn̄ꝫ ꝑmiſſurum ⁊ ſubeſt iuſta cā credendi non tenet̉. Secusſi non ſubeſt. ff. eo. l. ſi is qui. Et dicitur dn̄s inuitus etiam ſi videat rem auferri qͣꝫuis non ꝯͣdicat.ff. eo. l. penultꝭ. Si aūt putat facere inuito dn̄o ettn̄ dn̄s vult: ſurtum ꝗdem facit qͣꝫtuꝫ ad intentionem: ſed non tenetur ad reſtitutionem: nec dominus poteſt petere obſtante ſibi ſua voluntate. ff.eo. l. inter omnes. §. penul. Lucrifactendi gr̄a dicitur: qꝛ ſi quis alienam ancillam rapuerit non cālucri: ſed libidinis non ꝯmittit furtum. ff. eo. l. verum. Ipſius rei vel vſus poſſeſſionis vere dicit̉:ion ſolum ꝯmittit furtum qui rei dn̄iuꝫ vultrari: ſed etiam qui vult in re ipſa lucrari vſuꝫ⁊ poſſeſſionem di. xv. qui ſaccū. ff. eo. l. qui inuēt.Quot ſunt ſpecies furti? Rn̄deo due. Nam alid̓eſt manifeſtū .ſ. illud cū quo fur dep̄henditur pͥuꝰqͣꝫ veniat ad locū deſtinatum. Aliud non maniſfeſtuꝫ cū quo non dep̄henditur. ff. eo. l. ij. ⁊. iij. Itēnota ꝙ quedam remanēt in nomine generali: q̄dam ſub ſpeciali: veluti ſacrilegium quod furtūeſt rei ſacre. Peculatus qd̓ eſt furtuꝫ de republica. xxiij. q. iiij. ꝗd gͦ. Abigeatus qd̓ eſt furtū qn̄ ꝗsiſpergit gregem et īde furatur. Plagium qd̓ diitur furtum hoīs .ſ. qn̄ quis liberum hominemſcienter vendit vel emit. ff. de pla. l. i. ⁊. iiij. Et eod̓o fi ſeruum alienum ſollicitauerit vel aſpor197¶ NotāDe furto ingeno. C. duꝫ ēꝙ furtum ꝯmittit quis qn̄ abſtulit rem alienamlenter et ſciens non eſſe ſuam occulte: ettale niſi eſſet quid minimū vt fructus orum in paruo valore ⁊ hiꝰ: qꝛ tunc veniale niſimodicum abſtuliſſet ⁊ intentione ⁊ notabiaccipiendi vel damnificandi ſi potuiſſet: ꝗtunc eſt mortale ſecūdum. b. Tho. 2ª 2ᵉ. q. lxvi. arvl. 2. xiiij. q. vi. c. fi. Et tenetur etiam reſtituere rēſuratam qͣꝫ citius poteſt niſi ille a quo abſtulit ta

tūdem habuiſſet de ſuo ⁊ nolebat reddere: quiain tali caſu non tenetur ad reſtitutionem ſecūdūHoſti. niſi ꝑ hoc fieret alteri grauamen: peccauittn̄ talis grauiter ſic auferēdo ſi poterat in iudiciorem ſuaꝫ recuperare: qꝛ non debebat ſibi facereiuſticiam: ſed iudex. Si aūt in iudicio nō poteratrehabere ſuum vel propter defectum probatōisvel propter tyrannidem vel potentiaꝫ ipſius: tūcetiam nec accipiendo peccauit: niſi inde alijsīdalum pararetur ſecūdum Tho. 2ª 2ᵉ. Idem.de pal̓. in. 4º. ⁊ Henricus de Gan. Ad qd̓ etiā facit dictum Aug. xiiij. q. v. non ſane. quicꝗd ab inuito ſumitur iniurioſe aufertur. Nā pleriqꝫ necmedico volunt impendere honorem ſuuꝫ ⁊c̄. Etquod dictum eſt de furto .ſ. ꝙ cū ſine ſcandalo aliorum rem ſibi furatam: vel aliud tāti valoris poteſt accipere ab eo qui abſtulit quando ī iudiciorecuperare non poſſet tenetur reſtituere. Idemvidetur dicendum de rapina vſura: ⁊ fraudulentia ⁊ alijs dānifacationibus iniuſtis. Et qꝛ bonafides non patitur vt idem bis exigatur: tutuꝫ eētheredibus ſuis declarare ꝙ ille non tenetur ſibiꝑ aliquem modum honeſtuꝫ: vel donare ei ſi ꝗddebeat ille fur vel raptor vel alias damnificans.Et hoc dico ne ille ꝗ alienum detinebat ꝯſcīa ductus reſtituat illud male ablatū eī ex quo hēbatius ſuum ⁊ ſic habebit bis ſuum. Pro maiori declaratione p̄dictorum: no ꝙ in. vij. caſibus nemoſibi ſatiſfacere pōt. ¶ Primo qn̄ iuridice vel alit̓poteſt ſuum rehabere .i. petendo ab eo qui ē ſibidebitor: vel ip̄m in iudicio cōueniendo ꝑ ꝓbationes ſufficientes quas hꝫ: ⁊ ſibi fieri ſperat iuſticifacit .n. tunc ꝯͣ ius exp̄ſſum: ar. di. ix. §. ꝗcūqꝫ erglegibus. ¶ Scd̓o in iudicio ordinario ⁊ cōmuniNemo .n. poteſt eſſe iudex in propͥa cā: vt habet̉.C. ne quis in propͥa cau. l. i. quod inſtitutum ē iuſte: tum ne fur vel raptor dephenſus ſe excuſarepoſſꝫ dicens ſe debere hr̄e ab alio cui furatus ē.tum qꝛ inde orirent̉ ſcandala ⁊ diſcordie ſi exͣ ordinarium iudicium quilibet̉ ſibi ſatiſfaceret. tuꝫqꝛ plus poſſet accipere qͣꝫ qd̓ debet habere dicēdo rem ſuam maioris p̄cij qͣꝫ ſit: ⁊ eam quā abſtulit minoris qͣꝫ ſit. Tertio in dubio: tūc enim eſt ſuperioris ſnīa reꝗrenda: al̓s accipiendo cū ſe exponat periculo furti ex quo dubitat peccaret grauiter: ar. diſt. xxxiij. habuiſſe. Indecens eſt et ſatisabhominabile dedecus vt in re dubia certa det̉ſnīa. ¶ Quarto cū veriſimile eſt inde ſcandalumproximoꝝ generari et grauamen: puta qꝛ vel capiet̉ vel credetur ꝙ qui innocēs eſt illud furtumfeciſſet. Nemo .n. cū alterius iactura debet locupletari: de re. iurꝭ. li. vi. ¶ Quinto qn̄ ex hͦ īmineret ꝑiculum ꝓpͥe fame: puta qꝛ veriſil̓r eſtimaripōt ꝙ ſcietur ⁊ vt fur diuulgabitur cū nō poſſitprobare illum ſibi eſſe debitoreꝫ cui abſtulit: ar.xij. q. i. nolo ibi. qui fidēs ꝯſcientie ſue negligit famam ſuam nimis crudelis eſt. ¶ Sexto ſi īminetei periculuꝫ propͥe ꝑſone vel vite: puta qꝛ poſſet