Titulus
prouocare ad deuotioneꝫ monaſterij propt̓ tꝑaliabn̄ficia: vt ex hoc inclinet̉ ad monaſterij ingreſſū:licet non ſit licitū ex pacto aliquid dare vl̓ acciꝑpro ingreſſu monaſterij: vt habetur. i. q. ij. qͣꝫ piohec Tho. qd̓ eſt intelligenduꝫ: ita tn̄: ꝙ illud tꝑalqd̓ datur non ſit principale motiuum: propter qd̓ꝯcedat̉ vel querat̉ religionis ingreſſus: qꝛ tūc eētſimonia ẜꝫ Ul. qn̄ per tꝑalia traderentur ſpūalia.Sꝫ ſi monaſteriū eſt tenue: ita ꝙ nō ſufficiat ſuisan poſſit haberi intentio a religioſis illis recipiendi tꝑalia: vel etiam paciſci: ſuꝑ hoc ſunt varie opiniones. Quidā .n. dicūt: vt Ul. ꝙ in tali caſu oblatis ſpūalibus gratis pn̄t hr̄e intentiōem recipiēditꝑalia ab ingrediente pro ſuſtentatione vite ipſiꝰ⁊ pn̄t etiam expͥmere ⁊ paciſci de terminata ſūmatꝑaliū. Et qd̓ videtur ꝯͣrium: exͣ eo. c. qm̄ ſimoniaca: ibi: ſub paupertatis p̄textu: intelligit ẜm Raicum hͦ dicebāt in fraudem: vel ẜm Hoſti. qn̄ nongratis ofſerunt̉ ſpūalia: ſed recipientes faciūt pactum de ſpūalibus ad tꝑalia. Iſti .n. ponunt duplexius ex ingreſſu monaſterij ꝯpetere ingreſſo. Unū.ſ. ſpūale: ⁊ hoc eſt vox in capitulo: ⁊ p̄ti cipatio bonoꝝ: que ibi fiunt: ⁊ hiꝰ. Aliud eſt ꝙ ſuſtentet̉ proportional̓r de bonis monaſterij: et de iſto vidēturiſti ſentire: ꝙ poſſit fieri pactio: non de pͥmo. Sediſta opinio nō videt̉ multū tuta: cū dicatur ſimpl̓r⁊ ſine diſtinctiōe .i. q. ij. qͣꝫ pio. Ceſſet oīs pactio: ceſſet oīs ꝯuentio. Et ſic̄ dicitur de p̄benda: ꝙ qͣꝫuisꝗd tꝑale ſit: tn̄ qꝛ annexa ſpūali .ſ. canonie: vēdi n̄poteſt: alias ipſa vendita venditum intelligit̉ illd̓ius ſpūale: cui ānexum eſt: vt dr̄. i. q. iij. ſi ꝗs obiecerit. Ita videtur de iſto iure accipiendi tꝑalia .i.victum ⁊ veſtituꝫ rōne monachatus .ſ. ꝙ lꝫ tꝑaleſit: vn̄ ⁊ ab eo qui non eſt monachus emī pōt ſcd̓ꝫUl. puta cū ꝗs latius dat tm̄ monaſterio: vt īde recipiat ſuſtentatōem vite: tn̄ in monacho ſepararinon pōt a iure ſpāli: tenet̉ enim ei monaſteriū prouidere in tꝑalibus: ẜm poſſibilitatem: cū ipſe deẜuiat in ſpūalibus. Inno. etiā dicit: ꝙ indiſtincte: ētpretextu pauꝑtatis: non valet receptio cū pacto d̓pecunia: qꝛ nō excuſat pauꝑtas a ſimonia: per decretalem qm̄. Et qꝛ pactum: ꝙ non petat̉: quodde iure cōi ꝯpetit: inducit ſimoniā: ar. eo. ti. ꝑ tuasEt de iure cōi eſt: ꝙ canonicus: vel monachus viuat de cōi. exͣ de ꝯſti. c. cū oēs. In li. āt ꝗ dr̄ directoriū iurꝭ. li. iij. ti. xvi. vbi tractat de iſta maͣ: ⁊ queritur. An cū monaſteriū eſt tenue ⁊ nimia paupetate depreſſum poſſit pecunia dari ⁊ recipi ſine ſimonia: ponit duplicem opinionē: et cōcordat eas.Dic ergo ꝙ ẜm Uincen. Tan. Ray. Io. ⁊ Hoſti. pn̄thec v̓ba dicere illi ꝗ ſunt de ꝯuentu volenti ītrareNos libenter ⁊ gratis recipimꝰ te ad ꝯſortiū ſpūale: ſed cū bona nr̄a nō ſufficiant nobis ⁊ tibi: porta tecū vn̄ poſſis viuere: vel ſic ꝓuideas tibi vndeviuas. Tūc enim ſi ingrediēs monaſteriuꝫ aliquaſua bona ꝯferat non ꝯmittitur ſimonia dūmodopure fiat: ⁊ hoc ī fraudem nō dicat̉: ⁊ ſine aliquopacto: ar. i. q. ij. §. i. Nec ob. d̓cre. qm̄. vbi dic̄ ꝙ vo
lentes p̄textu pauꝑtatis hiꝰ vicium palliare. Namillud intelligendū eſt qn̄ non ſic caute ꝓceditur ſecundum Hoſti. ⁊ Goſ. Sed ſi recipientes pactufaciūt: ⁊ certū foꝝ: ⁊ poſtqͣꝫ ꝯmiſerint nitunt ſe prtextu pauꝑtatis excuſare: ſed hͦ p̄textu nō ꝑciturdelinquēti. Nā eſſet ſatius fame mori. xxij. q. iiij.ſicut. Sed Ber̄. Bar. bri. Inn. ⁊ Archi. dicunt ꝙnec an̄ nec poſt p̄t aliꝗd peti. i. q. i. eos. ⁊. q. iij. ſi ꝗsprebendam. Et ſic dicentes ſimoniā ꝯmittūt: tā recipiētes: qͣꝫ recepti: etiā ſi ignorēt .i. q. ij. §. i. ⁊ exͣ. e.qm̄. Et hec opinio videt̉ quātum ad mulieres approbata: exͣ de ſta. re. c. ꝑiculoſe. li. vi. ibi. Diſtrictiꝰinhibemus: ne in monaſterio ordinū non mendicantiū mulieꝝ de cetero aliq̄ recipiant̉ in ſororesniſi quot poterūt de ipſoꝝ monaſterioꝝ bonis vl̓prouentibus abſqꝫ penuria ſuſtentari: ſi ſecus factū fuerit irrituꝫ decernentes. Ubi dicūt Io. an̄. etArchi. ꝙ ex hoc multa mala ſequunt̉ in monaſterijs talibus monialibus: qꝛ ꝓpter hec ſimonia cōmittit̉: exͣ eo. qm̄. Et noͣ ꝙ non dicit ꝯmode: ſꝫ abqꝫ penuria. Nā poſſet ſubſtentari ꝗs ꝯmode d̓ cētum florenis: ⁊ cū. xxx. abſqꝫ penuria. Secunduꝫenim Pap̄. Penuria dr̄ indigentia ⁊ rei familiaris neceſſitas: ⁊ vbi eſſet talis neceſſitas: poſſentrecipientes dicere: non poſſumꝰ te reciꝑe: qꝛ ſumꝰita pauꝑes: ꝙ ſine penuria non poſſumus viuere⁊ ſi te reciꝑemus: non teneret receptio: ſꝫ ſi hēresvn̄ viueres ⁊ apportares tecum: libēter te reciperemus: dūmodo non plus dicant. Nec dicant nōſufficere tibi: alias nō reciperemꝰ te: qꝛ eſſet pctm̄⁊ ſequeretur ſimonia: ſi ꝓpter hoc mouerent̉ adreceptionem pͥncipaliter: exͣ eo. tua nos. ⁊ in hͦ cāuvera eſt pͥma opinio. Si autem non poſſet ſubſtētari ꝯmode: ſꝫ tamen abſqꝫ penuria forte non poſſent iſta dicere: extra eo. qm̄ ⁊. c. non ſatis. ⁊ ſic ītelligitur 2ª opinio: hec oīa in dicto li. Anto. vero debū. ſuꝑ dicto. c. qm̄ ſimoniaca. recitat aliā opinionam: ⁊ ſic ꝯcludit. Dic ſi recipitur allegata pauꝑtate: ⁊ non in fraudem: ſed ex pacto p̄cedente ē ſimonia. Si pacto non p̄cedente: ſed ꝓteſtatione p̄miſſa tꝑe receptionis: tunc ſi conditionant receptionem ad dationem bonorum: eſt ſimonia: vt ī. c.tua nos. Si receptio eſt ſimplex. ſꝫ de pecunia ſoluenda vt viuit ꝓteſtantis receptio nō eſt ſimoniaca. Idem ⁊ multo fortius ſi nil dicitur in receptione ⁊ pecunia gratis offertur: hec ille. Ex his om̄ibus due pn̄t cōcluſiones elici. ¶ Prima: ꝙ nullapactio de temporalibus debet interuenire pro ingreſſu monaſterij: etiaꝫ ſi monaſteriū ſit tenue: ſꝫcōiorem ⁊ tutiorem opinionem: ⁊ bene ſcd̓m oēs.¶ Scd̓a eſt: ꝙ ſi monaſterium ſit abūdans nullusdꝫ ibi eſſe tractatus de tꝑalibus in receptione: ⁊ hͦeſt ꝯͣ cōem abuſionem: qꝛ qͣꝫto monaſteriuꝫ ē abūdantius: tanto volūt maiores dotes: ſponte tamēoblata pn̄t recipere: ⁊ ſiquidē hr̄ent intentionemad tꝑalia pͥncipaliter: nulla tn̄ interueniente pactione: vel ꝯuentione: ſeu exactione erit ẜm Rai.ſimonia mētalis: que per ſolam pnīam aboletur: