Capitulū. V.
ꝓuidere: ar. exͣ d̓ coha. cle. ⁊ mu. c. i. Hec ī directo.iurꝭ. Tho. aūt ī. iiij. dic̄. ꝙ qn̄ ꝗs dat aliꝗd ſpūale ꝓaude acꝗrenda: vel ꝓ fauore quē expectat ab es p̄cibus ſatiſfacit. non eſt dubiū ꝗn ſimoniātat: ⁊ ſil̓r ſi hoc facit ad euitādū aliqd̓ ꝑiculūnalū qd̓ pōt īferre: p̄ces porrigens: ſi nō exaur:puta aliꝗs potens: ⁊ he dicunt̉ p̄ces armae. Quando ergo p̄ces fiunt pro indigno: ſatis aparet ꝙ nihil aliud mouerit: niſi fauor ⁊ auxiliuꝫeuitandū: ⁊ dr̄ fauor ẜm Catholicon⁊ aſſenſus. Et ideo manifeſte ſimoit̉: ſi ꝓpter hoc bn̄ficium eccl̓iaſticuꝫ deīdigno fiant ꝑces: qͣꝫtum ad iudiciū hobabile videt̉ .ſ. ꝙ dans magis moueadignitatis perſone: qͣꝫ fauore p̄cum: etſimonia. Si tn̄ pͥncipal̓r moueat̉ltimore rogantis: qͣꝫtum ad diuioniā cōmittit: ⁊ rogatus ⁊ rogās:xſiue aliꝗs roget pro ſe: ſiue pro alioautē in directorio iurꝭ. li. iij. ꝙ ſiue pro alio rotores: ſiue quoſcūqꝫ alios: ēt pro indidignitate: ſiue pro bn̄ficio: non dr̄ beīmoniace: licet iniuſtas p̄ces funde̓t.ītendens obligari collatori bn̄ficij exxonerare ip̄m que rogat ab aliqͦ ẜuiei fecerat ꝑ exauditiōem pcum. Idē .n.ttere qd̓ dare. .i. q. i. ſi ꝗ ſunt. Et pōt eē raqꝛ ad hoc ꝙ ſit ſimoniacus oportet ꝙ interueat munus. i. q. i. ſunt nō nulli. Hec aūt non proIancre. ⁊ Guil. naſo. Si a ſe vl̓rigant̉: ſi p̄latus ſolū deū in promotione: ⁊ nō potentiā attendat: vel diuitias ſeculares: tūc licet ſimoniacus ſit ꝗ ita male rogat:eo. ti. c. tua. Nō tn̄ qui rogatur ē ſimoniacus: niſans bn̄ficium ſeu dignitatem p̄ces ſecutus ſit: etpropter p̄ces dederit: vt colligit̉ a ꝯͣrio ſenſu: exͣ d̓eta. ⁊ qua. or. c. tuā. Sed ⁊ ſi p̄ces pro indigno cōſecutus eſſet: nō tn̄ renūciare tenet̉: niſi exp̄ſſiſſeypropter p̄ces feciſſet: exͣ eo. c. fi. Ꝙ ſi dedit pealteri: vel p̄ces porrexit alij ex pacto: ꝙ preatā pecuniam: vl̓ p̄ces porrectas det operā:ꝙ hēat bn̄ficium: idem eſt ac ſi dediſſet collatorij. i. q. v. c. pn̄tium. Nec diſtinguit̉: ꝙ fiant p̄o digno: aut carnaliter: aut ſpūal̓r: cuꝫ ex fpſo ſit indignus: ⁊ ſint p̄ces carnales ꝙ ex pactoult hr̄e bn̄ficium. Si v̓o adulationē faciat: vt beneficiū hēat pōt dici munus ab obſeꝗo: ⁊ reputādus eſt ſimoniacus .i. q. i. ordinationes. Nō tn̄ tenet̉ illud bn̄ficiū reſignare: ar exͣ. e. c. fi. Hec notatBer. Inno. ⁊ Hoſti. ex de eta ⁊ qua. or. c. tuā. hocibi. Et ſic videt̉ cōcluſiue iſte dicere: ꝙ p̄cesīducūt ſimoniā: n̄ tn̄ punit̉ in iudicio eccl̓ie:ccl̓iaſtica iurꝭ: niſi fiat pactio vel aliqua con. Propter hͦ etiā Anto. de bu. ſuꝑ. c. tua nosex eo. ſic dic̄ īter cetera. ¶ Noͣ ꝙ datio tꝑalis relatiue ad cauſandā dationem iurꝭ ſpūalis expreſſcauſat ſimoniam mētalem: de qua deus iudicatnon eccl̓ia. Et ſic ꝙ operat̉ pactū exp̄ſſuꝫ quo ad
eccl̓iam ſola ⁊ ſimplex: mēs etiam verbis non exp̄ſſa apd̓ deū oꝑatur. ¶ Noͣ ēt ꝙ ſimplex rogatioſine promiſſione tꝑalis: ⁊ ſic ſimplices p̄ces ſimoniā non inducūt: de quo exͣ de eta. ⁊ qua. or. c. tuāhec ille. qd̓ videt̉ intelligendū: vt ſupra. Un̄ ī finedicte decre. querens: vtꝝ ſola datio ſine pactionecorrelatiua ad īducendū dationē iurꝭ ſpūalis inducat ſimoniam: recitatis pluribus opinionibusſic cōcludit. Io. an. dic̄ tenendū: ꝙ in oībus ſola ītentio nō inducit ſimoniā: niſi mētalem: hͦ āt ſolapnīa purgat̉: exͣ eo. mādato. Idē ſentire vr̄ Rīc. in4º. in ſil̓i caſu: vt ī. §. ſe. Preces aūt ſpūales iuſteſunt: et iō in eis non committitur ſimoniā .i. q. i. la.§. V.torem.De munere ab obſeta diſtinctionem doctoꝝ. Aut enim obſeꝗuꝫ ē corporale ⁊ illicitū: aut corporale: ⁊ de ſe licitum: autſpūale. Si obſequiū eſt inhoneſtū: vt qꝛ ẜuit prelato in faciendis vſuris: mercantijs: vel lenocinijspro eo aut etiā ad carnalia deputatū: vt qꝛ ſeruitad vtilitatem ꝯſanguineoꝝ ſuoꝝ: vel pr̄imonij ſuitunc ſeruiens in hiꝰ pro hn̄do ordine: vel bn̄ficio:vel alio ſpūali: ſimoniaꝫ ꝯmittit: ⁊ ꝯferens propt̓hoc obſequꝫ aliqd̓ ſpūale .i. q. iij. c. ſaluator. Tho.2ª 2ᵉ. ⁊ Duran. et Ricar. Si aūt obſeꝗum de ſe ſithoneſtū: vel ad ſpūalia ordinatū: puta laborat proeccl̓ie vtilitate: eūdo Romaꝫ: vel alias laborat inſeruiendo p̄lato in officio aduocandi: vl̓ alias. Dicit Ricar. in. 4º. ꝙ ſi ſine pacto aliquo ſeruit: illequi ſeruitium recipit: ſi eū remunerat: aliqd̓ bn̄ficium eccl̓iaſticū cōferendo: ſi tn̄ alias dignus ſit:nō peccat: niſi pͥncipal̓r hēat reſpectū ad ſeruitiūreceptū: pro qͦ ei illd̓ cōferat: qꝛ tūc eēt ſomonia ẜꝫb. Tho. ⁊ Duran. Et ſubdit Ricar. Clericus ſeruiens ep̄o in ſpe future retributiōis ſimoniam noncōmittit: ſi ſine oī pactione et cōditione ſeruiat: etpͥncipal̓r hac intentione non ſeruiat: nec ep̄s prohͦ directe p̄bendam ei aſſignat: exͣ de ſimo. c. cumeſſent in glo. Si aūt ſeruiat pͥncipal̓r cā obtinēdibn̄ficium eccl̓iaſticū: ſeu intentōe: nullo tn̄ pacto īteruenientē: qͣꝫuis grauiter peccet: ⁊ ſimoniā committat mētalem: nō tn̄ incurrit illam ſimoniā: queobligat ad reſignationē bn̄ficij eccl̓iaſtici: qd̓ ſimoniace adeptuꝫ eſt: qd̓ pōt probari a ſil̓i: ꝑ id quodhētur: exͣ de ſimo. c. mādato. hec ille. Si āt obſeꝗūeſt pure ſpūale: qd̓ eſſet impoſitum bn̄ficio ſcd̓mGuil. tunc indubitanter ex pacto pōt ꝯferri bn̄ficium: ita ꝙ ille promittat tale obſeꝗum: vtputa celebrando talem vel talē miſſam: ex de preben. c. ſignificatum. Sil̓r ſcd̓m Hoſti. ſi alicui p̄bende vl̓bn̄ficio eſſet impoſitum onus: qd̓ ꝗ hꝫ tenet̉ docere: pōt fieri pactio ſeu exactio ꝓmiſſionis: cum eiꝯfert̉ de tali obſequio exhibendo abſqꝫ ſimonia:ſed ⁊ alicui prebende: cui nō eſt annexuꝫ hoc onꝰcum vacat poſſet hͦ onus imponi. Recipere autēaliquē canonicū: eo pacto vt doceat: ſimonia ē ſecundum Hoſti. Item ſecundum Guil. cum duo