Druckschrift 
2 (1481)
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Capitulū. V.

ꝓuidere: ar. exͣ coha. cle. mu. c. i. Hec ī directo.iurꝭ. Tho. aūt ī. iiij. dic̄. qn̄ ꝗs dat aliꝗd ſpūaleaude acꝗrenda: vel fauore quē expectat ab es p̄cibus ſatiſfacit. non eſt dubiū ꝗn ſimoniātat: ſil̓r ſi hoc facit ad euitādū aliqd̓ ꝑiculūnalū qd̓ pōt īferre: p̄ces porrigens: ſi exaur:puta aliꝗs potens: he dicunt̉ p̄ces armae. Quando ergo p̄ces fiunt pro indigno: ſatis aparet nihil aliud mouerit: niſi fauor auxiliuꝫeuitandū: dr̄ fauor ẜm Catholicon aſſenſus. Et ideo manifeſte ſimoit̉: ſi ꝓpter hoc bn̄ficium eccl̓iaſticuꝫ deīdigno fiant ꝑces: qͣꝫtum ad iudiciū hobabile videt̉ .ſ. dans magis moueadignitatis perſone: qͣꝫ fauore p̄cum: etſimonia. Si tn̄ pͥncipal̓r moueat̉ltimore rogantis: qͣꝫtum ad diuioniā cōmittit: rogatus rogās:xſiue aliꝗs roget pro ſe: ſiue pro alioautē in directorio iurꝭ. li. iij. ſiue pro alio rotores: ſiue quoſcūqꝫ alios: ēt pro indidignitate: ſiue pro bn̄ficio: non dr̄ beīmoniace: licet iniuſtas p̄ces funde̓t.ītendens obligari collatori bn̄ficij exxonerare ip̄m que rogat ab aliqͦ ẜuiei fecerat exauditiōem pcum. Idē .n.ttere qd̓ dare. .i. q. i. ſi ſunt. Et pōt raqꝛ ad hoc ſit ſimoniacus oportet interueat munus. i. q. i. ſunt nulli. Hec aūt non proIancre. Guil. naſo. Si a ſe vl̓rigant̉: ſi p̄latus ſolū deū in promotione: potentiā attendat: vel diuitias ſeculares: tūc licet ſimoniacus ſit ita male rogat:eo. ti. c. tua. tn̄ qui rogatur ē ſimoniacus: niſans bn̄ficium ſeu dignitatem p̄ces ſecutus ſit: etpropter p̄ces dederit: vt colligit̉ a ꝯͣrio ſenſu: exͣeta. qua. or. c. tuā. Sed ſi p̄ces pro indignoſecutus eſſet: tn̄ renūciare tenet̉: niſi exp̄ſſiſſeypropter p̄ces feciſſet: exͣ eo. c. fi. ſi dedit pealteri: vel p̄ces porrexit alij ex pacto: preatā pecuniam: vl̓ p̄ces porrectas det operā: hēat bn̄ficium: idem eſt ac ſi dediſſet collatorij. i. q. v. c. pn̄tium. Nec diſtinguit̉: fianto digno: aut carnaliter: aut ſpūal̓r: cuꝫ ex fpſo ſit indignus: ſint p̄ces carnales ex pactoult hr̄e bn̄ficium. Si v̓o adulationē faciat: vt beneficiū hēat pōt dici munus ab obſeꝗo: reputādus eſt ſimoniacus .i. q. i. ordinationes. tn̄ tenet̉ illud bn̄ficiū reſignare: ar exͣ. e. c. fi. Hec notatBer. Inno. Hoſti. ex de eta qua. or. c. tuā. hocibi. Et ſic videt̉ cōcluſiue iſte dicere: p̄cesīducūt ſimoniā: tn̄ punit̉ in iudicio eccl̓ie:ccl̓iaſtica iurꝭ: niſi fiat pactio vel aliqua con. Propter etiā Anto. de bu. ſuꝑ. c. tua nosex eo. ſic dic̄ īter cetera. Noͣ datio tꝑalis relatiue ad cauſandā dationem iurꝭ ſpūalis expreſſcauſat ſimoniam mētalem: de qua deus iudicatnon eccl̓ia. Et ſic operat̉ pactū exp̄ſſuꝫ quo ad

eccl̓iam ſola ſimplex: mēs etiam verbis non exp̄ſſa apd̓ deū oꝑatur. Noͣ ēt ſimplex rogatioſine promiſſione tꝑalis: ſic ſimplices p̄ces ſimoniā non inducūt: de quo exͣ de eta. qua. or. c. tuāhec ille. qd̓ videt̉ intelligendū: vt ſupra. Un̄ ī finedicte decre. querens: vtꝝ ſola datio ſine pactionecorrelatiua ad īducendū dationē iurꝭ ſpūalis inducat ſimoniam: recitatis pluribus opinionibusſic cōcludit. Io. an. dic̄ tenendū: in oībus ſola ītentio inducit ſimoniā: niſi mētalem: āt ſolapnīa purgat̉: exͣ eo. mādato. Idē ſentire vr̄ Rīc. in. in ſil̓i caſu: vt ī. §. ſe. Preces aūt ſpūales iuſteſunt: et in eis non committitur ſimoniā .i. q. i. la.§. V.torem.De munere ab obſeta diſtinctionem doctoꝝ. Aut enim obſeꝗuꝫ ē corporale illicitū: aut corporale: de ſe licitum: autſpūale. Si obſequiū eſt inhoneſtū: vt qꝛ ẜuit prelato in faciendis vſuris: mercantijs: vel lenocinijspro eo aut etiā ad carnalia deputatū: vt qꝛ ſeruitad vtilitatem ꝯſanguineoꝝ ſuoꝝ: vel pr̄imonij ſuitunc ſeruiens in hiꝰ pro hn̄do ordine: vel bn̄ficio:vel alio ſpūali: ſimoniaꝫ ꝯmittit: ꝯferens propt̓hoc obſequꝫ aliqd̓ ſpūale .i. q. iij. c. ſaluator. Tho. 2ᵉ. Duran. et Ricar. Si aūt obſeꝗum de ſe ſithoneſtū: vel ad ſpūalia ordinatū: puta laborat proeccl̓ie vtilitate: eūdo Romaꝫ: vel alias laborat inſeruiendo p̄lato in officio aduocandi: vl̓ alias. Dicit Ricar. in.. ſi ſine pacto aliquo ſeruit: illequi ſeruitium recipit: ſi remunerat: aliqd̓ bn̄ficium eccl̓iaſticū cōferendo: ſi tn̄ alias dignus ſit: peccat: niſi pͥncipal̓r hēat reſpectū ad ſeruitiūreceptū: pro ei illd̓ cōferat: qꝛ tūc eēt ſomonia ẜꝫb. Tho. Duran. Et ſubdit Ricar. Clericus ſeruiens ep̄o in ſpe future retributiōis ſimoniam noncōmittit: ſi ſine pactione et cōditione ſeruiat: etpͥncipal̓r hac intentione non ſeruiat: nec ep̄s pro directe p̄bendam ei aſſignat: exͣ de ſimo. c. cumeſſent in glo. Si aūt ſeruiat pͥncipal̓r obtinēdibn̄ficium eccl̓iaſticū: ſeu intentōe: nullo tn̄ pacto īteruenientē: qͣꝫuis grauiter peccet: ſimoniā committat mētalem: tn̄ incurrit illam ſimoniā: queobligat ad reſignationē bn̄ficij eccl̓iaſtici: qd̓ ſimoniace adeptuꝫ eſt: qd̓ pōt probari a ſil̓i: id quodhētur: exͣ de ſimo. c. mādato. hec ille. Si āt obſeꝗūeſt pure ſpūale: qd̓ eſſet impoſitum bn̄ficio ſcd̓mGuil. tunc indubitanter ex pacto pōt ꝯferri bn̄ficium: ita ille promittat tale obſeꝗum: vtputa celebrando talem vel talē miſſam: ex de preben. c. ſignificatum. Sil̓r ſcd̓m Hoſti. ſi alicui p̄bende vl̓bn̄ficio eſſet impoſitum onus: qd̓ hꝫ tenet̉ docere: pōt fieri pactio ſeu exactio ꝓmiſſionis: cum eiꝯfert̉ de tali obſequio exhibendo abſqꝫ ſimonia:ſed alicui prebende: cui eſt annexuꝫ hoc onꝰcum vacat poſſet onus imponi. Recipere autēaliquē canonicū: eo pacto vt doceat: ſimonia ē ſecundum Hoſti. Item ſecundum Guil. cum duo