Titulus

ſed nō libenter faciat. Qn̄ aūt dat pro pecunia videtur diſpenſare ꝙ licet retinere: ſicut qn̄ ſcient̓dat ordinē irregulari: eo ipſo diſpenſat cū eo. Un̄qui habuit bn̄ficium ꝑ ſimoniā in curia: ſi hꝫ conſcīam: ꝙ emanauit de ꝯſcīa pape ꝯferentis: penitēdo de peccato non hꝫ reſignare: ſed poteſt retine.§. III.re: hec illeQuerenduꝫ ergo a clerico vel laico: prout videt̉ expedire ẜm ꝑſone ꝯditionem: ſi dedit vel recepit aliꝗd ſpūale vel ſpūaliannexū: vt ſacr̄a: bn̄ficia: ſepulturas: vel iuſpr̄onaus: ⁊ hiꝰ: ꝓ aliquo tꝑali: vel pecunia: vel p̄ce: velſeꝗo. qꝛ ſimoniā ꝯmiſit: ⁊ ꝑ ꝯn̄s mortalit̓ peccat: ⁊ ꝗ dedit: ⁊ ꝗ recepit: ⁊ qui mediator ad hec: vl̓cooperator fuit .i. q. ī reꝑiunt̉. Nec in hoc excuſatgnorantia: cū ſit ignorātia iuris diuini: que neninē excuſat. Et hoc eſt veꝝ ſi iſta p̄poſitio ꝓ cuꝫdr̄ dari ꝓ ſpūali importet appreciationem: vel cōmutatōeꝫ: vel cām pͥncipal̓r mouentem: ita .ſ. ꝙ illud tꝑale ſit vt p̄cium rei ſpūalis: vel ꝓpter hoc pͥncipal̓r det̉ ipſum ſpūale. Sed ſi ꝓ importet cauſāfinaleꝫ: ſeu adminiculatiuā: vt .ſ. ſi det̓ aliꝗd tꝑalein collatōe ſeu receptione ſpūalium ob reuerentiam ſacr̄oꝝ: vel ad ſuſtentationem miniſtroꝝ: ⁊ adſeruandū pias ꝯfuetudines in hiꝰ: ⁊ non vt p̄ciuꝫipſoꝝ: non eſt ibi ſimonia: ita tn̄ ꝙ ceſſet oīs pactio: ⁊ ꝯuentio .i. q. ij. qͣꝫ pio. ſed ⁊ ſine pacto etiā cuꝫſubtrahunt̉ talia .ſ. ſpūalia: ꝑmaxime ſacr̄a a nondantibꝰ pecuniā: vel exigunt̉ a non valentibꝰ darevel ēt a valentibus: ſed non volētibus dare retorquentur: p̄cipue an̄ collationem ſpūaltū: multump̄ſumit̉ de ſimonia. Secus ſi libere ſpūalia traderent̉: ⁊ poſt collationem nolētes dare ēt cogerent̉ad dandū: non ꝗdem vt p̄cium: ſed vt ſtipendium⁊ ſubſidiū rōne ꝯſuetudinis ibi exiſtentis. b. Tho.in quolibet. Sponte aūt oblata licite pn̄t recipi i.q. ij. ſic̄ ep̄m. Si aūt dans ſacr̄m vel aliud ſpūaleintendat reciꝑe pecuniam: ⁊ hiꝰ: al̓s non daturusdans etiā p̄dicto mō aliꝗd tꝑale vt pecuniā. ⁊ hinon vt p̄cium ſed vt elemoſynam nulla interueniente pactione vel exactione erit ſimonia: non ꝙdem ī recipiente ſacr̄m: ſed in dante: q̄ tn̄ ſimonia:qꝛ mētalis eſt ſola pnīa purgat̉: qꝛ nullā cenſurāeccl̓iaſticam inducit: exͣ eo. mādato. ⁊ ita ecōuerſoqn̄ dans ſpūale intenderet libere dare ⁊ recipiēsītenderet quaſi p̄cio emere ex eo ꝙ tꝑale dat. Un̄noͣ: ꝙ aliqn̄ ſimonia ꝯmittit̉ ex ꝑte vtriuſqꝫ: cū .ſ.dans ordinē vel bn̄ficium vel aliud ſpūale fac̄ pactum cū recipiente: vel vtriqꝫ hn̄t intentiōem adtꝑalia ꝓ ſpūalibus ꝯmutanda. Aliqn̄ ex ꝑte neutriuſqꝫ. vt cū ꝯſanguineus dat aliꝗd nō ep̄o: ſꝫ cōſiliario ep̄i vt ꝯferat bn̄ficiū: vel aliud ignoranteeo ꝗ recipit ⁊ ep̄o. Aliqn̄ ex ꝑte dantis ſpūale tm̄:vt cū dat pͥncipal̓r ea intentione ꝙ hēat tꝑalia qd̓non intendit recipiens. Aliqn̄ ex ꝑte recipientꝭ tātum: vt cū ipſe dat aliꝗd tꝑale ꝓ ſpūali pͥncipalitvel ordinatori vl̓ alteri: ipſo tn̄ ordinatore ignorā

.§. IIII.te vel hoc non intendente.De precibus que dicuntur munus a lingua qn̄ vel quō non inducant ſimoniā. Noͣ diſtinctioneꝫ q̄ fit a doctoribꝰ. Aut .n.quis porrigit p̄ces ꝓ ſe: aut ꝓ altero .ſ. vt obtineatbn̄ficium: ſacr̄m: vel aliꝗd aliud ſpūale ⁊ ſi porririgat p̄ces ꝓ ſe ꝓ obtinenda dignitate vel bn̄ſicioſeu eccl̓ia hn̄te curā aīaꝝ tales p̄ces inducūt ſimoniam ẜm Pu. Ray. Hoſti. b. Tho. 2ª 2ᵉ. ⁊ in directorio iurꝭ. li. iij. etiā qͣꝫtuncūqꝫ al̓s eſſet dignus: ꝗaeo ipſo ꝙ ſe īgerit p̄ſumptuoſus ⁊ ambitioſus vr̄⁊ ꝑ ꝯn̄s indignus. Et rō eſt ẜm. b. Tho. in quolibꝫꝗa nullus pōt exercere curā aīaꝝ exͣ gr̄am ſeu cūpctō mortali digne: qꝛ faciēdo ea q̄ pertinēt ad curam aīaꝝ peccat mortal̓r: ſꝫ nemo ſcire pōt ſi ē ēmortale pctm̄ ⁊ ſic eſt p̄ſumptuoſus ⁊ ſimoniacUn̄ ⁊ nullus dꝫ ſibi aſſumere honorem: ſed ꝗ vocat̉ a deo tāqͣꝫ Aaron: vt dr̄ ad Heb. v. ⁊ ſic videt̉facere ꝯͣ ius diuinū. viij. q. i. in ſcripturis. .i. q. i. ordinationes. exͣ de electꝭ. qual̓r. Multo magis ē ſimonia ſi al̓s eſt indignus: puta qꝛ illr̄atus vel notorius fornicator: ⁊ hiꝰ. Si aūt porrigat p̄ces proſe pro bn̄ficio ſimplici ⁊ indigeat: nec indignus eſteo propter aliqd̓ īpedimētum: nō eſt ſimoniacusnec ẜm Rai. ⁊. b. Tho. ⁊ alios exͣ de p̄bē. c. ij. Si v̓onō indiget peccat. i. q. ij. clericos ẜm Rai. ⁊ multomagis ſi eſſet indignus Guil. tn̄ et Bar. dicūt ꝙ hͦopinio eſt Durant. Et credunt ꝙ exquo aliꝗs eſtpromotus ad ſacros ordines cū hiꝰ ordinatio titulum eccl̓iaſticū reꝗͥrat pōt petere bn̄ficiuꝫ eccl̓iaſticū licet abūdet in tꝑalibus ⁊ nō ſolum ſimplex:ſed etiam bn̄ficiū cū cura pōt petere ſi eſt dignusexemplo. Iſa. vi. c. ꝗ dixit. Ecce ego mitto me. Tn̄iſtud vltimū dictū nō videt̉ tutū nec tenēdū: cū ſolēniores doctores ꝯͣrium dicāt. Nec exemplū inductum multū valet. Nā Iſaias ad p̄dicandummittebat̉: non ad p̄ſidendū: vidi etiam pͥus ſe purgatum. viij. q. i. in ſcripturꝭ qd̓ de ſe nullus poteſtſcire. Und̓ dicit Nico. de lira ſuꝑ illo paſſu. Ecceego mitte me. Iſa. vi. Se offerendo non peccauitqꝛ an̄ diſpoſitum ſe vidit ꝑ purgationem ⁊ ſuperillud qd̓ ſeꝗtur. Uade ⁊c̄ .ſ. ad arguendū peccataregni iude. Pro ſacr̄is v̓o: vel alijs ſpūalibus nōreperit̉ prohibitum p̄ces porrigere ꝓ ſe: ſi eſt dignus: excepto tn̄ religioſo: qui velle nō hꝫ. xij. q. i.non dicatis. Et p̄cipue ad ordines promoueri n̄dꝫ: niſi de voluntate p̄lati: extra de tem. or. c. ad aures. Si aūt p̄ces porrigantur pro alio: tunc aūt ſt̓p̄ces ſpūales: aut carnales. Si carnales: tūc aut ꝓdigno: aut pro indigno. Et ſiꝗdem pro indigno: ſimonia ꝯmittit̉: ẜm oēs doc. i. q. i. de ordinationibꝰSi v̓o p̄ces ſint pro digno: puta qꝛ illi ꝗ p̄cant̉ attendūt ad parentelā pͥncipal̓r: ſi tn̄ ſuperior nō habeat reſpectum ad p̄ces: ſed ad meritum promouendi .ſ. ad ordines vel bn̄ficium: n̄ ꝯmittit ſimonia: exͣ de eta. ⁊ quali. ordi. c. tua. īmo ſi ꝯſanguineus dignus eſt: plus tenetur p̄latus ei qͣꝫ extraneis