PIRS II. De AtteſtatorumDiſce pratiorie. DS. IX

et omni exceptione maioribꝰ nō habebit eoꝝaliquis quid valeat rn̄dere. Sꝫ dicere poterit ilud Iob. x. Inſtauras teſtes tuos cōtra me. Itēangeli accuſant peccatores on̄dit̉ in viſionerulogii heremite. de quo dicit̉ in vitis pr̄m aliquibus Ꝙ cū aliqn̄ veniſſet de heremo ad ꝓxima ciuitatē ad vendendū cōphmos quos fecerat. nec inueniret hoſpitiū in ciuitate p̄dicta.collegit ſe in angulo quodā iuxta viā vbi orabat. facta nocte ꝓfunda. venit hō ad eū cū laterna. querēs quid ibi faceret. Qd̓ ab eo audiens. ducit eū ad hoſpitiū. cū maxima hylaritate et caritate eū ſuſcipiēs et tractās. ei largitermīſtrans. Qui admirans caritatē dicti homīsadiurauit eū vt ei diceret vitā ſuā. qui refert ſeeſſe latomū. et ꝙ lucruꝫ ſuū diuideret in trespartes. De vna ip̄e & familia ſua viuebat. Secūda in oblationes et alias elemoſinas erogabat. Tertiā in hoſpitalitatē viroꝝ religioſoruꝫreſeruabat. Cū aūt rediſſet ad cellā ſuam cogitans qͣꝫ bonus eſſet diſpēſator hoſpes ſuꝰ. aīebat apud ſe ꝙ magnū damuū eſſet. quia n̄ habebat magna pecuniā ad diſpendendū. Rogauit dn̄m vt eius pecuniā multiplicaret. Cum īhoc ꝑſeueraret. mittit̉ ei angelus dicēs. ꝙ forſitan melior eſſet ei mediocris ſubſtātia. qꝫ nimie diuitie. Cū heremita n̄ acquieſce̓t. q̄rit angelus ſi vellet fide iubere ꝓ eo ꝙ bn̄ vteret̉. datis diuitiis fide iubꝫ heremita. Cū aūt ī manelatomus iuiſſet ad quendā murū antiquū diruendū. inuenit caueā plenā aureis denariis.portat ad domū ſuā. fugit cū auro ꝯſtantinopolim. acquirit cum muneribꝰ gr̄am imꝑatoris. ſit haiulus eius. Et poſt quali dn̄s terrefactus oppͥmebat pauꝑes terre. rapit̉ heremitaad iudiciū. videt et audit angelos q̄rimoniasafferentes dn̄o de dicto latomo a diuerſis angelis et ꝓ diu̓ſis malitiis accuſat̉. dic̄ iudex. vtpro eo fideiuſſor rn̄debat. Cū aūt ille ſtupensac tremēs nō audiret̉ a quoqͣꝫ. & neſcirꝫ quoſe verteret. audit angelos clamātes occurriteauguſta venit. Intelligens hanc eſſe beatā virginē. ꝓſternit ſe ad pedes eius. qui p̄cibus eiꝰobtinet vt mittat̉ cōſtātinopolim ad eū reuocandū. Qui cū vadens ibi multotiēs artēptāsei loqui & ſe ingerens verberatus fuiſſꝫ a ſeruis ſuis. qͣſi ad mortē cū nō poſſet ei loqui redit ad cellā ſuā. affligēs ſe et rogans beatamvirginem. Qui rapitur vt prius. & audit queet pus. etiā et plures et gͣuiores accuſationes.venit beata virgo vt pͥus allegādo ꝓ eo apudiudicem. Impetrat ei ꝙ liberet̉ a fideiuſſione.Morit̉ imꝑator. alius ſubſtituit̉. Qui cū vellꝫcaꝑe dictum baiulū fugit ī hargia. pauꝑ reditad locū ſuū & officiū. et ad pnīam & aſſuetaoꝑa pietatis. Cum dictus heremita veniret adciuitatē cum quodā diſcipulo ſuo. ī angulo inquo pͥus latitans orabat. tunc dictus latonicū laterna veniēs recepit eū vt pͥus. Ip̄e auteꝫincomꝑabiliter gaudens refert om̄ia facta diſcipulo ſuo. q̄ pͥus dicta ſūt. ¶ Decimo ad cūmulū dānationis eoꝝ contra ip̄os teſtificabit̉

ex abundanti etiā ip̄e iudex. ſicut ip̄e dicit ꝑprophetā. Iere. xxix. Ego ſū iudex et teſtis dic̄dn̄s. Vn̄ egregie ait ꝓſper libro de vita contemplatiua. Cum ad illud vltimū iudiciū venerimus ab eo iudice iudicādi. qui nec occultatione criminū valli pōt nec ad impunitateꝫprouidendā muneris alicuius oblatione corrūpi. cū ceꝑint oīm ſecreta reuelari. & nō ſolūactꝰ vel verba. ſꝫ etiā ip̄e cogitatōes on̄di. qͥd faciemus ſub tanti iudicis maieſtate. quid excuſationis on̄derepoterimus. qua nos defenſionis arte purgabimus. Que nobis ſubuēturapnīa qua geſtare carne cōtempſimꝰ. que nosdefēſura ſunt oꝑa bona que in hac vita nō fecimus. ad quos apl̓os ibimꝰ. ad quos alios ſāctos cōfugituri ſumus. quoꝝ exempla ſimulet verba cōtempſimus. An forte aliquos fragilitas corꝑis excuſabit. Sed excuſationē eoꝝ reclamabūt omīa exempla ſanctoꝝ. qui fragilitatē carnis in carne vincentes. qd̓ fecerunt vtiqꝫ poſſe fieri docuer̄t. Maxime qꝛ nec ip̄i peccato ſua virtute. ſꝫ dei miſerātis auxilio reſtiterūt. qui ſe nō querētibꝰ vt querat̉. atqꝫ vt ī eūcredat̉. on̄dit. & in ſe credētes ne a peccato vīcant̉. inuicta ꝓtectatione defendit. Quid ergo rūſuri ſunt impii. ſi eis dn̄s dicat. Si potuiſtis. cur non reſtitiſtis deſideriis peccatoꝝ. Sinō potuiſtis. qͣre meū cōtra peccata nō queſiuiſtis a uxiliū. Aut vulnerati. quare n̄ adhibuiſtis vulneri vr̄o remediū. Nunqͥd adhuc obmuteſcētibus. et quid excuſationis referāt nōhabentibus. dicet. ligate eos manibus & pedibus. & mittite in tenebras exteriores. Ibi eritfletus et ſtridor dentium.E ATTESTATORVM DISCEPTATIONE. ¶ DIS.IX.Varto fiet ibi ab ip̄o iudice diſceptatio. Non ſolū em̄ erit ibi occultorum ꝑſcrutatio. ꝑſcrutatoꝝ. publiatio. publicatoꝝ atteſtatio. quoꝝpͥmum erit gͣraue. ẜm gͣuius. tertium grauiſſimum. qͥnimo ad deſolationis et miſerie eoruꝫtumulū fiet eis obiurgatio ab ore ip̄iꝰ iudicisquod erit ineffabil̓r ſuꝑgrauiſſimū. Ioelis. iii.Cōgregabo om̄es gētes. & ducā eas in vallemIoſaphat. & diſceptabo cū eis. Ip̄e nanqꝫ quāto benignior fuit in peccata nr̄a diſſimulādolōganimior ad pnīam expectando. ꝓmptiorad indulgendū. ꝓnior ad gr̄am cōferendumtanto tunc erit ſeuerior ad increpandū. gͣuiorad audiendū. & implacabilior ad puniendū.Vn̄ ait yſa. xxiiii. Tacui ſemꝑ. ſilui. patiēs fuiquaſi parturiēs loquar. O quis faciem eius poterit ſuſtinere. quis interp̄tationes audire. qͥstonitruū magnitudinis eius intueri. Ait Iob.O qͣꝫamara. qͣzhorrēda. qͣꝫmedullaꝝ cordis penetratiua erit vox illa. Ait em̄ apl̓s hebre. iiii.Viuus eſt ſermo dei et efficax & penetrabiliorom̄i gladio ancipiti. ꝑtingēs vſqꝫ ad diuiſionem aīme ac ſpūs. cōpagū quoqꝫ ac medullarū et diſcrutator cogitationū cordis. om̄ia em̄nūda et aꝑta ſūt oculis eiꝰ. Sed ſicut ip̄emet