AmbroſiusRacab.Iudith.

obprobrio liberata: cū illo de ſuſcipiēdo martyrio certauit. Ait em̄ Ambroſiꝰ ꝙ quedā apud antiochiā virgo fu-it que omniū fugiebat publice viſionis aſpectū. Sed qͣꝫ-romagis viroꝝ oculos declinabat: tāto īpudicos ampliꝰinflāmabat: quia pulchritudo audita ſed omnino nō vi-ſa: ⁊ maior qͣꝫ ſit eſſe creditur: ⁊ ardentiꝰ cupitur. Itaqꝫ cōtra eam concitatur perſecutio: ⁊ ꝙ chriſtiana eſſet a mali-uolis accuſatur. Quare producitur virgo ſancta: ⁊ cogi-tur aut idolis imolare: aut lupanaribus cunctis exponi.Tunc ſancta puella ſecuꝫ dicere cepit: hodie aut martyraut virgo eris: ſꝫ vt perpendo mihi virgo eſſe nō ꝑmittit̉:niſi virginitatis auctor negetur. Sed quomodo ait vir-go eris: ſi meretricē deam colueris? Ergo ſi nō pōt alitereſſe: tolerabiliuſ eſt mēte virginē eſſe qͣꝫ carne: vtrūqꝫ bonum ſi liceat: ſed ſi nō poſſumus: ſaltē deo caſte ſimus: vtnō idola adoremus. Et vt plene ꝓſequit̉ Ambroſiꝰ exē-plis Racab meretricis accenſa: q̄ qꝛ in deū credidit ſalu-tē inuēit. Et Iudith (que ſi nō ſe ornaſſet vt adultero placeret pudicitiā ⁊ patriā ꝑdidiſſet) ait: ſpero ꝙ ſi ẜuauerochriſto fidem: ẜuabo ⁊ caſtitatē: ⁊ flens deoqꝫ ſe cōmēdāſducta eſt ad lupanar: ſitqꝫ conuerſus magnꝰ luxurioſorūad locū. Certāt igit̉ inter ſe omnes qͥs pͥmus predā inua-dat. At illa manibus eleuatis ad celū pie orauit ad deū:ꝙ ſicut virgo ad lupanar ducta fuerat: ſic virgo eo iuuante diſcederet Et (vt ſequit̉ in hec verba Ambroſius) vixorationē cōpleuerat: ⁊ ecce vir quidā miles: viaꝫ an̄ om-nes arripuit: ⁊ ad virginē ait: Queſo te xp̄i virgo: ne pa-ueas: frater tuus huc veni animā tuā ſaluare: non ꝑdere.Salua ergo me vt ip̄e ſalueris. Inuicē igit̉ veſtimēta mutemus: qꝛ tua mihi ⁊ ꝯueniūt mea tibi: tua veſtis me xp̄ifaciet martyrē: ſed mea te virginē cōſeruabit. Induereitaqꝫ veſteſ meas ne te perſecutor agnoſcat: ſumeqꝫ in capite pileū qui crines abſcōdat. Solent enim erubeſcētesexire qui lupanaria intrauerūt. Et quid plura? Mutatis