compulit: fugit itaqꝫ diaconus. Mane facto Sāctulus vtdeceptus in medio lōgobardoꝝ ſtabat. Qui cū diaconūad interficiendū petiſſent ⁊ a preſbytero aufugiſſe audi-rēt Sāctulū capitali ſentētia punire decreuerūt: Quodcū vni cōmiſſum fuiſſet: illic alijs aſtantibus: ⁊ ille manūcū gladio eleuaſſet: in altum ſiccata manus inclinari nonpotuit. Cuius miraculi gratia: ⁊ Sanctulū abſoluerūt: etille eius precibus manus ſanitatē recepit. Sed audi quead collocutorē ſuū Petrū diaconū de huiꝰ Sāctuli cha-ritate locutus eſt Gregorius. Petre inquit penſa ſi poteſquis ſpiritus ille fuerit: qui eius tam ſimplicē mentem tenuit: atqꝫ in tanto virtutis culmine crexit. Ubi em̄ eiꝰ animus fuit: qn̄ mori pro proximo tam cōſtanter decreuit? ⁊pro tēporali vita fratris vnius deſpexit ſuā: atqꝫ ſub gla-dio ceruicē tetēdit? Que ergo vis amoris illd̓ cor tenuit:ꝙ ꝓ vnius ſalute ꝓximi mortē ſuā non expauit? Scimuscerte ꝙ ipſe venerabilis vir Sāctulus: ip̄a quoqꝫ elemētalitteraꝝ bene nō nouerat: legis p̄cepta neſciebat. Sed qꝛplenitudo legis eſt charitas: legē totā in dei ac ꝓximi dilectione ẜuauit. Et qd̓ foris in cognitione nō nouerat eiintus viuebat in amore. Et ꝙ nūqͣꝫ fortaſſe legerat: quodde redēptore noſtro Iohānes apl̓us dixit: Quoniaꝫ illepro nobis animā ſuā poſuit: ſic ⁊ nos debemꝰ pro fratribꝰnoſtris animas ponere. Tam ſublime apl̓icū p̄ceptū fa-ciendo magis qͣꝫ ſciēdo nouerat. Cōparemus ſi placet cūnoſtra indocta ſciētia: illiuſ doctā ignorātiā. Ubi hec noſtra iacet: vbi illius diſciplina eminet. Nos de virtutibusvacui loquimur: ⁊ quaſi int̓ fructifera arbuſta poſiti: odoramus poma nec manducamꝰ. Ille virtutū fructus capere nouerat: qͣꝫuis os in verbis ordinare nō nouerat. HecGregori. Sed nec ego alid̓ ſimili charitate ꝯſumatū exē-plū p̄termittere valeo: qd̓ ſāctiſſimꝰ vir Ambroſi. eloquētiſſime in libris de virginitate ad ſororē deſcripſit. Ubi d̓milite mentionē facit: qui vt xp̄i virginis ſaluaret pudicitiam ſentētie capitali ſe exponere nō dubitauit q̄ deinde

Gregorius.Ambroſius