Cicero.IohānesCicero.
gradus pͥmus: vt ſciamꝰ quis ſit nobis verꝰ pat̓: eūqꝫ ſolūpietate debita ꝓſequamur: huic parcamꝰ: huic deuotiſſi-me ẜuiamꝰ: ꝓ huiꝰ gl̓ia carceres cathenas et mortē ip̄amꝯtemnamus: in eo ꝓmerēdo actus omnis ⁊ cura ⁊ operacollocent̉. Et ſic ꝓpter hūc ⁊ humanitaſ ꝯẜuanda: ꝓximiſalus exquirēda: corpꝰ noſtrū ꝓ illius anime ſalute certeexponēdū eſt: vt id eiuſdē Lactātij veꝝ appareat: Ꝙ ſiqͥs ſuccurrere perituro poteſt ⁊ nō ſuccurrit occidit. Cūergo hec humāitas dei ſit imago ⁊ ſimulachꝝ: homini be-nefacere obligamur: p̄ſtare ſcilicet auxiliū opp̄ſſis ⁊ laborantibꝰ: impartiri victū nō habētibꝰ: ꝓxīos nr̄os a ꝑicul̓⁊ anime ⁊ corꝑis liberare: nemini vim īferre. Nā vt opti-me ait Cicero: hominē nature obediētem homini nocerenon poſſe. Ergo ſi nocere homini cōtra naturā eſt: ꝓdeſ-ſe homini ẜm naturā ſit neceſſe eſt: qd̓ qͥ nō facit: hominisſe appellatione diſpoliat̉. Nec amici differentiā aut inimici facere debemus. Cauēdumqꝫ maxime ne cui nos inimicemur: ſed vt ait Gregorius ꝓpt̓ deū ⁊ inimicū nob̓ ob-ligamus: his ergo virtutibus ⁊ flaminis accenſi ſecure admartyriū ire poterimꝰ: ⁊ clamare: O ignis qͥ ſemꝑ ardes:⁊ nunqͣꝫ extingueris. O amor qͥ ſemꝑ ferues ⁊ nūqͣꝫ tēpe-ſcis. Accēde inflāma cor meū: vt totꝰ ardeā in te: ⁊ velutalio igne ſuccenſus carnificū tormēta ꝓ refrigerio ſūma.Quibꝰ reſpectibꝰ debemꝰ ſemꝑ ꝓmptos eſſead martyrium Ca. vij.X his ergo q̄ in p̄cedēti capitulo diximus trespoſſumus colligere cauſas ⁊ reſpectꝰ q̄ ad martyriū nos ſemꝑ ꝓmptos habere debeāt. Amorſcꝫ dei noſtri ⁊ ꝓximi. Et (vt ſupra declarauimus) he trescauſe vna ſūt .ſ. charitas: ⁊ ea charitas q̄ foris timorē ex-pellit. Nā vt ait Ioh̓es: Qui timet nō ē ꝑfectꝰ ī charitatecharitas em̄ expellit timorē. Id̓o dixit Cicero: Nemo iuſtus pōt eſſe: qͥ mortē: qui dolorē: qui exiliū: qui egeſta-tem timet. Ergo ſi hec non timeant beneqꝫ opeent̉: iuſti