autem etiā ip̄e ⁊cͣ. cōfirmat idē ex malis queapulcius de demonibꝫ in libro p̄fato ſcribit qmala ponit augͥ. infra. capl̓o. xvj. Ex quibusmalis patet ꝙ immūdi ſpiritus ſunt. et ideonō ē mirū ſi in mimūdicijs delectetur.Samobre ⁊cͣ. In hoc capitulo. xv. btūsaug. incipit arguere cōtra vnum quodin expoſicone ſui dixerūt platonici. dicūt enīut patet in p̄cedenti capitulo ꝙ demones ſūthominibꝫ p̄ferēdi. contra quod in hoc capituloarguit auguſtinus ex dictis apulei in p̄cedeti capitulo adductis. ipſe em̄ de demonijs loquens duo eis attribuit in quibus vocanturnos excellere. videlicꝫ ſubtilitate ⁊ firmitatecorporū ⁊ ſuꝑioreꝫ locum. Ideo facit augͣ in hͦcapitulo duo. quia pͥmo on̄dit eos nō eſſe nōbis meliores ſeu p̄ferendos ꝓpter maiore corporū bonitate ⁊ firmitateꝫ. et pꝫ ln̄i. Eſt tn̄ hicaduertendū ꝙ auguſtinus loquēs de corporibus demonū loquitur ſolum ſcd̓m intencōemplaconieoꝝ. et non ẜm opmnionē ꝓpria. Scd̓oibi. iam vero de loci ⁊ c. on̄dit ꝙ nō ſunt nobisp̄ferēdi ꝓpter loci ſublimitateꝫ et facit ad hocduas racones. quarū pͥma ſumitur ex ꝯpacōne hoīs qͥ ẜm apuleiuꝫ ē aīal terreſtre ad aīalia volatilia. ſcd̓o ex ꝯꝑacōe eiuſdē ad natatilia. ibi. nam ⁊ illa racō ⁊c. et patet vtraqꝫ racioet intentio auguſtini.Emoribꝫ gͦ demonū ⁊cͣ. In hoc capitulo.xvj. ꝓbat btus aug̓. ꝙ demones nō ſūt hoībꝫp̄ferendi. ex diffinicone demonū. et facit in hͦcapitulo tria. nam pͥmo recitat verba apuleiex quibꝫ arguit in ſeqn̄tibꝫ inter que eſt ipſadiffinico qua demones diffinit. et ip̄ius diffiintionis declaraco. et patꝫ totū. Scd̓o ibi. ſꝫ video triū ⁊cͣ. on̄dit dictoꝝ apulei quibꝫ pfatamdiffiniconem declarat inſufficiētiā. et pꝫ. Tercōibi. ꝓide ꝙ gn̓e ſūt. ex pdcā diffincone arguit ad ꝓpoſituꝫ. et arguit dupliciter. pͥmo exom̄ibꝫ differetijs illius diffiniconis ꝑ eas diſcurredo. Scd̓o ibi. quapropter ut obmittā ⁊cͣ.arguit ſpecialiter ex vnā differētia circa eaminſiſtendo. et patet intentio auguſtini in hͦ ca.Sa igitur inſipiētia ⁊cͣ.In hoc capitulo. xvij. ꝓbat auguſtinusꝙ demones nō ſūt nobis ꝑferēdi nec a nobiscolēdi ex vicijs que apuleius ut patuit in pn̓cipio p̄cedentis capituli eis attribuit. a qͥbꝫnos ꝑveram religione. id ē veri dei cultum libiramur. et patet totū capitulum.uiſtra igitur eio apulcius ⁊cͣ. In hoccapitulo. xviij. btus auguſtinus reprobat dc̄m apulei de cultu demonibꝫ exhibendoquo ad motiuū ſuū. Eſt aūt motiuū quia dic̄ꝙ nullus deus miſcetur hoī id ē ꝯn̄icat cū hoīeꝙ dicūt platōnem ſenſiſſe. et ideo inter deoset homīes oportet mediatores eſſe ꝑ quos dicognoſcant facta hoīm. et homīen a dijs recipiat qd̓ poſtulant. qd̓ auguſtinus hic ⁊ in ſequētibꝫ capitulis improbat. vj. racōnibꝫ. Facautē auguſtinus hic duo. qꝛ pͥmo reprobathoc motiuū quia qui ſic dicūt vocatur de dn̄smale indigne ſentire. videlꝫ ꝙ dij tā immūdos acceptat mediatores. et ꝙ mali ſuit eisviciniores qͣꝫ boni. Scd̓o ibi. nō eſt qd̓ iſta ⁊cͣ.quia ip̄i ꝓ ſe platōnē adducut. ideo ꝯtra eosplatonē allegat. et pꝫ totū capitl̓m.Orro aduerſus magicas ⁊cͣ. In hͦ capl̓o.xix. ꝓbat btus auguſtinus ꝙ demōesnō ſut mēdiatores adhibendi inter deos ⁊ homies. ꝯfirmādo illud qd̓ in p̄cedenti capituloꝓbauit. et ꝓbat pͥmo hoc ex dictis apulci ſuperius poſitis. videlicꝫ capl̓o xvij. nam ibi dicit apulcius ad eos ꝑ̄tinere diuinacōnes augurū ⁊ ab eis eſſe miracula magorū. ex quibꝫpatꝫ ip̄os eſſe auctores artis magice. ſꝫ artesmagice vitande ſunt. ergo debemus vitare eaq̄ ibi ſuadēt. ergo non ſunt adhibendi noſtrimediatores. ꝙ vero artes māgice vitāde ſnttanqͣꝫ nociue ⁊ illicite. pͥmo ꝓbat ꝑ dicta virgilij. quoꝝ vnū eſt qͣrto libro eneidos. ibi. vijgilius loquēs in ꝑſona dydonis regine cartaginis ad annā ſorore dydonis de quadanmaga cupotentiā illius mage deſcpͥſiſſꝫ dicēsHec de carmibꝫ ꝓmittit ſoluere mentes ⁊cͣ.ſubiūgit in ꝑſona dydonis eiuſdē. Teſtor cara deos ⁊cͣ. dic̄ em dydoloquēs anne ꝙ teſtesadhibet deos ⁊ eam caram germanam ſuaꝫ etſuū dulce caput ſe inuitam accingi magicasartes. et eſt in ſcd̓o verſu cūdicitur accingierfigura que dicitur ꝑagoge. q̄ figura ẜm yſiderū libro pͥmo ethimologiarū eſt appoſicō infine ut admicier ꝓ admici. poſcetur ꝓ poteſt.¶ Et eſt hic ſciendū ꝙ accingo eſt verbū vehemētis tranſiconis et ideo paſſiuū ſuū regitpoſt ſe vnū accm̄. vnde bene dicitur accingiartes magicas qui eiſvtitur ad ſui defenſionevel alterius impugnacōnem tanqͣꝫ armis qͣbuſdam. Aliud dictū virgilij eſt in bucolicisegloga. viij. vbi loques de mirabilibꝫ q̄ fiūtarte magica inter cetera dic. Atqꝫ ſatas alic⁊cͣ. quē verſu exponit hic auguſtinus. Scd̓oꝓbat has artes illicitas eſſe ꝑ legem. xij. tabularū. Tercō ꝓbat idē ꝑ factuꝫ apulei quiſcripſit librū quenda qui intitulatur de magiet incipit ſic. Certus quidem era proqꝫ veroobtinebam ⁊cͣ. qui continet oracōnem agitatāſub claudio maximo ꝓconſule qua defenditſe ꝯtra emilianū emulū ſuū qͥ accuſauit eumde arte magica nitenſqꝫ pluribꝫ argumentisꝓbare intentū ſuum. ſed apuleius ſibi obiecta negauit. et om̄ia tam euideter qͣꝫ eloquēter repulit ut omēs aſtantes in iudicō mirarentur. et etia in nullius corde de eius mnoceria ſcrupulus remaneret. conſtat tn̄ ꝙ auguſtinus epiſtola pͥma ad marcellinū dicit eummagicis artibꝫ intentum. vbi etiam loquensde oracōne ſua ⁊ defenſionemnuit ip̄m de falſodeſendiſſe. Apulcius etiam in libro quē fecitte aſmo aureo dicit de ſeipſo ꝙ artem illam