liber xxyſūt nō illi obeditur: ip̄oſqꝫ ſuos ꝑſecutores iudeos qui calamo qͣſſato ꝑditaintegritate et lino fumati amiſſo lumine cōꝑati ſūt. nō ꝯtriuit. non extinxit:qꝛ pepcit eis. qui nondū venerat eosiudicae̓. ſꝫ ab eis iudicari. Inveritateſane ꝓtulit iudiciū: p̄dicēs eis qn̄ puniendi eſſent: ſi in ſua malignitate ꝑſiſterēt. Refulſit ī monte facies eius.in orbe fama eius: nec cōfractus ſiuecōtritus ē: quia neqꝫ ī ſe. neqꝫ in eccleſia ſua ut eē deſiſte̓t ꝑſecutoribꝰ ceſſit.Et ideo nō eſt factū nec fiet qd̓ immici eius dixerūt. vel dicūt: qn̄ moriet̄ etpibit nomē eius? Donec ponat ī terraiudiciū. Ecce manifeſtū ē qd̓ abſcōditū q̄rebamus. Hoc enī eſt nouiſſimū iudiciū: qd̓ ponet in terra cū venei̓tip̄e de celo. De quo iam videmus impletū qd̓ hic vltimū poſitū ē: et in noīeeius gētes ſperabunt. Per hoc certeqd̓ negari nō p̄t: etiā illud credat̉ qd̓impudēter negat̉. Quis enī ſperāetꝙ etiā hij qui nolūt adhuc crede̓ inxp̄m iā nobiſcū videt: et qm̄ negae̓ nōpoſſunt. dentibꝰ ſuis frendēt et tabeſcut? Quis inꝙͣ ſperaret gentes in xp̄inoīe ſperaturas. qn̄ tenebat̉ ligabatur cedebat̉. illudebat̉. crucifigebatur. qn̄ et ip̄i diſcipuli ſpem ꝑdiderātqua in illo habe̓ iā ceꝑāt? Qd̓ tūc vnꝰlatro ſperauit in cruce: nūc ſperat getes longe lateqꝫ diffuſe. Et ne in eternūmoriātur: ip̄a in qua ille mortuus ēcruce ſignātur. Nullus igitur vel negat vel dubitat ꝑ ih̓m xp̄m tale quāleiſtis ſacris literis p̄nūciatur futurūeſſe nouiſſimū iudiciū: niſi qͥ eiſdē literis neſcio qua incredibili ammoſitateſeu cecitate nō credit: q̄ iā vei̓tatē ſuāorbi demōſtrauere terraꝝ. In illo itaqꝫ iudicō vel circa illd̓ iudiciū. has resdidicimuſ eſſe vēturaſ. Heliā teſbitē. fide iudeoꝝ. antixp̄m ꝑſecuturū. xp̄m uidicaturū: mortuorū reſurrectōꝫ bono-rū. malorū direp̄cōꝫ mūdiꝯfla gracōꝫeiuſdēqꝫ renouacōꝫ. Que oīa quidē vetura eſſe credendū eſt. Sꝫ quibꝰ modis. et quo ordine veniāt: magis tuncdocebit rerū expiētiā: ꝙͣ nūc valet cōſequi ad ꝑfectū hoīm intelligētia. Exiſtimo tn̄ eo quo a meꝯmemorata ſūtordīe eſſe ventura. Duo nobis ad hocopus ꝑtinētes reliqui ſūt libri: ut adiuuāte dn̄o ꝓ miſſa cōpleamuſ. Quorū erit vnus de maloꝝ ſupplicio: aliꝰde felicitate iuſtorū. In quibꝰ maximeſicut deus donauerit argumēta reuellētur hūana. q̄ contra p̄dicta ac ꝓmiſſa d̓ina ſapīēter ſibi miſeri ridere vident̉: et ſalubri fidei nutrimēta velutfalſa et ridēda ꝯtēnūt. Qui vero ſcd̓mdeū ſapuit: oīa q̄ incredibilia videturhom̄ibus. tn̄ ſcripturis ſanctis quaꝝiā veritas multis modis aſſerta ē cōtinētur: maximū argumentū tenet veracē dei omīpotētiā: quē certū habetnullo mō in eis potuiſſe mentiri. et poſſe face̓ qd̓ impoſſibile eſt in fideli.¶ Explicit liber viceſimus.¶ Incipuit tituli ī librū. xxi.i ¶ De ordine diſputacōis qͣ pͥusdiſſerendū eſt de ꝑpetuo ſupplicō dānatorū cū diabolo. quāde eterna felicitate ſanctorū.ij ¶ An poſſint corpora in vſtioneignis eſſe ꝑpetua.iij ¶ Anꝯſequēs ſit ut corporeū dolorē ſequat̉ carnis interitus.nij ¶ De naturalibꝰ exēplis quoꝝcōſideracō doceat poſſe intercruciatus viuētia corꝑa ꝑmanere.v ¶ Quāta ſint q̄ nō recte queantagnoſci. et tn̄ eadē vera eſſe nōſit ambiguū.vi ¶ Qd̓ nō oīa miracula naturaliaſint. ſꝫ pleraqꝫ hūano ingemio