9Aurelij auguſtini ipponenſis ep̄i docoris eximijde ciuitate dei. cōtra paincipit. caLorioſiſſimā ciuitatē dei. ſiue inhoc tēporū curſucū inter impiosꝑegrinat̉ ex fide viuens. ſiue in.Ailla ſtabilitateſedis eterne qua nuc̓ exſpectat ꝑ patientiā quo aduſqꝫ iuſticiā cōuertātur Gin iudiciū. deinceps adepturā per exNcellentiā. victoriā ultimā et pace ꝑfectā hoc oꝑe a te inſtituto. et mea promiſſionē debito. defendere aduerſus/eos qͥ conditori eius deos ſuos preferūt. fili cariſſime marcelline ſuſcepi.Magnū opus et arduū: ſꝫ deus aduuitornoſter eſt. Nam ſcio quibꝰ viribꝰopus ſit ut ꝑſuadeatur ſuꝑbis quaꝘ ta ſit virtus hiūlitatis: quā fit ut oīa Oterrena cacumīa tēporali mobilitatenutātia: nō humano vſurpata faſtū.ſed diuina gra donata celſitudo tranſcendat. Rex enī et conditor ciuitatishuius de qua loqͥ inſtituimus in ſcpͥturā populi ſui. ſententiā diuine legisaperuit: qua dictū eſt deus ſuꝑbis reſiſtit: hiūlibus autēdat gram. Hocvrro quod dei eſt. ſuꝑbe quoqꝫ animeſpiritus inflatus affectat: amatqꝫ ſibiin laudibꝰ dici: parcere ſubiectis. etdebellare ſuꝑboſ. Vnde etiā de terrena ciuitate que cū dominari appetit.et ſi populi ſeruiāt ip̄a ei dominādi libido domīatur: nō eſt p̄tereundū ſilētio. quicqͥd dice̓ ſuſcepti huius operis ratio poſtulat et facultas datur. GEx hac nāqꝫ exiſtūt inimici: adu̓ſus/quos defendēda dei ciuitas ē. Quoruitamē multi correcto impietatis errore ciues in ea fiūt ſatis idonei: multi vero in eā tantis exardeſcūt ignibus odioꝝ tamqꝫ manifeſtis benefi-cijs redemptoris eius ingrati ſūt: utVbodie cōtra eū linguas nō mouerētniſi ferrū hoſtili fugiētes ī ſacratis eiꝰOlocis vitā de qua ſuꝑbiūt inueniret.An nō ⁊ illi romani xp̄i nomini infeſtiſunt. quibꝰ ꝓpter xp̄m barbari peꝑcerūt? Teſtātur hec martirū loca et baſilice apoſtoloꝝ: q̄ in vaſtacōe vrbisad ſe ꝯfugientes ſuos alienoſqꝫ reꝘceperūt. Hūc uſqꝫ ſeuiebat inimicus.ibi accipiebat limitē trucidatoris furor: illo ducebātur a miſerātibꝰ hoſtibus quibꝰ etiā extra ip̄a loca peꝑcerat: ne in eos incurrerēt qui ſimilē iniſericordiā nō habebāt. Qui tamē etiāipſi alibi truces atqꝫ hoſtili more ſeuientes. poſtea qua ad loca illa veniebāt vbi fuerat interdictū ꝙ alibi belUi iure licuiſſꝫ: tota feriēdi refrenabat̉immai̓tas ⁊ captiū ādi cupiditas frāgebatur. Sic euaſerūt multi qui nūcVxp̄ianis tēporibꝰ detrahūt: et mala q̄ꝝilla ciuitas ꝑtulit. xp̄o imputat. Bona vero que in eos ut viuerent ꝓpterxp̄i honorē facta ſūt nō imputāt xp̄onr̄o ſed fato ſuo: cum potius deberentſi quid recte ſaperent illa que ab hoſtibꝰ aſpera et durappeſſi ſūt illi diuine ꝓuidentie tribuere. que ſolet corruptos hoīm mores bellis emendareatqꝫ conterere: itēqꝫ vitā mortaliū iuOſtam atqꝫ laudabilē talibꝰ afflictionibꝰ exercere: probatāqꝫ vel in meliVora tranſferre. vel in hijs adhuc terris ꝓpter vſus alios detinere. Illud vero conſiderādū qd̓ eis vbicūqꝫ ꝓpter/xp̄i nomē vel ī locis. xp̄i nomini dicatiſſimis et ampliſſimis. ac pro largiore miſericordia ad capacitatē multitudinis electis p̄ter belloꝝ moremtruculēti barbari peꝑcerūt: hoc tribuere tēporibꝰ xp̄ianis. hinc deo agereAgr̄as. hinc ad eius nomen veracitercurrere. ut effugiāt penas ignis eterVni: quod nomē multi eorū mēdaciterSS