idem varro. Et ē ſciendum ꝙ aug̓. ſepe vocatvarronē hoīem acutiſſimū vel doctiſſimuꝫ. qd̓nō facit niſi ꝓpter ocā tullij ⁊ terrentij de varirōne ſupra libro. vj. ca. ij. poſita. quibꝫ aug̓. ſepe alludit. Scd̓o ibi verū iſta miſteria ⁊cͣ. oſtēdit dicta varronis ſupͣ iam recitata quo adalia etiā et aliter reprobāda. quia nec theologia naturalis ad qua per interptacōes varroinducit ciuiſē ⁊ ſibi placet tanqͣꝫ vera ſit ꝯtinetveritatē. ſꝫ falſa ē. et multo fallior ꝑ ꝯſeqn̄s ēip̄a theologia ciuilis. Et pꝫ intētio aug̓.Icit ergo idem varro ⁊cͣ. In hoc capl̓o.vj. btus augͥ. ponitet explicat ſentētiāvarronis de dijs. q quideꝫ ſentetiā ꝑtinet adtheologia naturalē. qua ideo hic ponit augͥ.qꝛ in ſeqn̄tibꝫ ea ſepe et multū vtitur in arguendo ⁊ eam reprobat in multis locis ut in ſequentibꝫ apparebit. Facit aūt hic mencōnemde aīabꝫ quas vocauit heroas ⁊ lares ⁊ gemoſInter qͣs poteſt ſic diſtingui. videlꝫ ꝙ heroefuerūt aīe hoīm excellentis virtutis dicti ſicquaſi aerei ẜm yſidorū. viij. ethimologiarū.lares vero dicūtur dij patrij qͥ domos cuſtodiunt. vn̄ dic̄ oudius libro. ij. de faſtis gemoſqꝫparit qͥ compita ẜuant. et vigilant nr̄a ſemꝑin vrbe ſares. Gemus vero dicitur deus nature. ſed genij alios deos ſignat qͥ deputatur hominibꝫ eo mō qūo nos ponimus duos angelos vnū bonū ⁊ alterū malū hoībꝫ aſſignari.vn̄ d̓r in ſcintillario poetarum ꝙ cū naſcimurIortimur duos gemos quoꝝ vnus hortaturad bonū. alius ad malū. tn̄ varro nō vid̓r velleſic diſtinguere. ſꝫ ꝙ omēs aīe ſint heroes ⁊ lares et genij. nam om̄es aīas racōnales poſuiteſſe genios. ut patꝫ infra libro iſto. ca. xiij. Etinfra. ¶ Tunc diligētius diſſerendū eſt ⁊cͣ. ſcꝫinfiā libro. viij.Anus igitur a quo ſumit ⁊cͣ. In hͦ capl̓o. vij.incipit btūs aug̓. ꝑ racōes improbare interp̄tacōes naturales de dijs. que dijs ſelectis attribuūtur. et p̄cipue agit h̓ de hijs q̄ deo ianoattribuit varro. dicit enī ianū eſſe mundū ettn̄ ſibi attribuit miciā rerū tm̄. et alteri deo ſcꝫtermīo attribuit fines. quibꝫ etiā duobꝫ duomenſes fuerūt conſecrati ſcꝫ ianuarius ianocuius feſtum celebrabatur pͥmo die ianuarij.februarius vero deo termīo cuius feſtū celebrbat̉. xx. die menſis illius. nec fuit feſtū aliqd̓in menſe poſt feſtū termini. et ille menſis antiquitus fuit vltimus menſis anni. vnde dicitouidius libro. ij. de faſtis loquēs de menſibꝫiſtis. qͥ ſequitur ianū veteris fuit vltimus āmtu qͦꝫ ſacroꝝ termine finis eras. pͥmus veromenſis ẜm ouidiū libro pͥmo de faſtis fuit olīmarcius. et idē dicit ſolmus. a quo menſe coputabat uſqꝫ ad menſem. x. et decimū ab illovocabāt decembrē. Eſt aūt ſcienduꝫ ꝙ licꝫ februarius eſſꝫ vltimus menſis et in eo celebrabātur termīalia id ē ſacra termini. tn̄ februarius dicebatur a quodā ſolemni purgatorioquod fiebat illo menſe qd̓ februariū vocabảde quo ouidius libro ſcd̓o de faſtis aſſignanscauſam quare februarius ſic vocabatur dicitſic. februam romam dixerunt piamia pr̄es.credebāt enī ꝙ aīe defunctoꝝ circuuolarēt eiaere imimūdū redderēt. et ideo ꝓuiſū fuit dequodā genere purgādi aerē. qua purgacōefacta aīe redierunt ad ſepulchra. et illa purgatio vocabatur februarium. de duplici verofacie iam de qͣ hic ſit mentio dicetur in ſequēIti capitulo.Ed iam bifrontis ſmulachri ⁊cͣ. In hoccapitulo. viij. btūs aug̓. improbat interp̄tatione naturaleꝫ qua facit varro de ſimulachroiam cuius ſmulachrū qn̄qꝫ formatur cū duabus faciebꝫ in eodē capite oppoſitas plagasmundi reſpiciētibꝫ. qn̄qꝫ vero cū quatuor. Etꝓpter hͦ qn̄qꝫ vocāt ianū bifronte. qn̄qꝫ qͣdrifronte et illū etiā vocat qn̄qꝫ ianu gemnū. facit aūt hic augͥ. duo. qꝛ pͥmo reprobat interp̄tacōnem naturalem iam bifrontis. ſcd̓o iamquadrifrōtis. ibi. cū vero eū faciūt ⁊cͣ. Quātu ad pͥmū ſciendū ꝙ palatū oris quid ā poete greci et etiā latimi vocauerūt celu. eo ꝙ eſtrotundū ⁊ ſuꝑeminet inferiori ꝑti oris. ſic celūterre. et qꝛ in ore hoīs aperto et hiante eſt duplex aditus ſeu ianua. vnus verſus dentes qͥetiā reſpicit ꝟſus extra. et alius verſus gutturintorſu. ideo iano fecerūt duas faciēs. Iſtā interptacōeꝫ improbat btūs augͥ pͥmo on̄densꝙ irriſibl̓is ſit. et patꝫ intenco auguſtini. ſcd̓oon̄dit qͣꝫ ſit irracōnabilis dicens. Quid ē porro abſurdius qͣꝫ in ip̄o mūdo nō inuenire duas ianuas ex aduerſo litas. ꝑ qͣs vel admittat aliquid ad ſe intro vel emittat a ſe foras.et de nr̄o ore et gutture quoꝝ limilitudinē mūdus nō habꝫ. vel mūdi ſmmulachrū cōponereiano ꝓpter ſolupalatum. cuius ſimilitudinēianus nō hꝫ. et fac duas racōes in hijs ꝟbisquarū vnā eſt talis. mūdus nō hꝫ duas ianuas ꝑ quas emittat vel admittat. ergo lꝫ hyatus oris hoc habeat non eſt hoc ad ꝓpoſitū demundo. ergo ꝓpter hoc ianus id ē mūdus nōdebuit hr̄e ſiulachrū duplicis faciei. Scd̓atalis eſt licꝫ palatū habeat ſimilitudine celiẜm poetas. tn̄ mūdus nō hꝫ ſimilitudinē orisvel gutturis. ſꝫ oris ⁊ gutturis duo ſūt aditusſupͣdicti. ergo ꝓpter hoc os ⁊ guttur nō debuitiam id eſt mūdi ſimulachrū effigiari. ¶ Sciēdū eſt aūt ꝙ ⁊ alie racōnes aſſignatur qͣre ianus eſt bifrons. vnā aſſignat ylidorus libro.viij. ethimologiarū ſcꝫ ꝓpter ories ⁊ occidēsmundi. qua cauſam tagit etiā hic infra btūsaug̓. Alias duas cauſas tāgit ouidius libropͥmo de faſtis. vna eſt ꝙ ẜm aliquos ph̓os etpoetas mūdus aliqn̄ fuit vnū ſolū chaos inqūo oīa elementa erat ad inuice ꝑmixta. et nōdiſtincta ſitu nec loco. Et ad hoc repn̄tanduꝫianus formatur cū duplici facie quarū vnā ēanterius ⁊ alia ꝯſimilis poſterius. ut denotet̉