illo iudicō dānatoꝝ miſerias tēꝑales. oīm vero qui vel citius vel tardiuſliberatur eternā felicitate putāt. Queſentētiaſi ꝓpterea bonā et vera qꝛ mniſericors eſt: tanto erit melior ⁊ veriorquāto miſericordior fuerit. Extēdat̉ergo ac ꝓfundat̉ fons huius miſerecordie uſqꝫ ad danatos āgelos: ſaltē poſt multa atqꝫ ꝓlixa quātūlibꝫ ſecula liberados. Cur uſqꝫ ad vniu̓ſamnaturā manat hūanā: et cū ad angelica ventū fuerit mox areſcit? Non audent tn̄ ſe vlterius miſerādo porrigere: et ad liberacōꝫ ip̄ius qͦꝫ diaboli ꝑuenie̓. verū ſi aliqiis audeat. vnicitnempe iſtoſ. et tn̄ tanto inuenit̉ errare deformus. et cōtra recta dei verbatanto ꝑuerſius: qͣnto ſibi videtur ſentire clementius. ¶ Ca. xviij.vnt etiā qualis in locucōnibꝰnris ip̄e ſū exꝑtuſ. qͥ cū venerarivideāt̉ ſcpͥturas ſcas. moribꝰ improbandi ſūt: et agendo cauſam ſuā multo maiore ꝙ iſti miſcd̓iaꝫ deo tribuūterga hūanū genus. Sicūt enī de malis et infidelibꝰ hom̄ibꝰ diuinitus quidem verū p̄dictū eſſe qd̓ digni ſūt: ſedcū ad iudiciū ventū fuerit miſcd̓iaꝫ eēſuꝑatura. Honauit em̄ eoſinquiūt miſericors deus p̄cibus et interceſſionibus ſanctorū ſuorū. Si enī orabāt ꝓillis qn̄ eos patiebatur inimicos: qͣnto magis qn̄ videbūt huiles ſuppliceſqꝫ ꝓſtratos? Neqꝫ em̄ credendumeſt auit tunc amiſſuros ſanctos viſcera miſericordie cū fuerint pleniſſime ac ꝑfectiſſime ſanctitatis. ut quitūc orabāt ꝓ inimicis ſuis qn̄ et ip̄i ſine peccato nō erat: tūc nō orent ꝓ ſuꝑplicibꝰ ſuis qn̄ nullū ceperint haberepccm. Aut vero deus tūc eos nō exaudiet tot et tales filios ſuos: quādo intanta eoꝝ ſanctitate nullū inuenietoracōnis impedimentū? Teſtimomūvero pſalmi. et illi quidē qui ꝑmittuntinfideles atqꝫ impios hoīes ſaltē lōgo tēpore cruciari et poſtea de malisom̄ibꝰ erui. ſꝫ magis iſti ꝓ ſe dicūt eēvbi legit̉: nūquid obliuiſcet̉ miſererideus. aut cōtinebit ī ira ſua miſcd̓iaſſuas? Ira ē eius inquiūt ut omēs indigni btitudine ſempiterna: ip̄o iudicante puniatur ſupplicō ſempiterno.Sꝫ ſi vel longu vel ꝓrſus vllū eſſe ꝑmiſerit: ꝓfecto ut poſſit hoc fieri cōtinebit in ira ſua miſeracōes ſuaſ. qd̓ eumpſalmus nō dicit eſſe facturū. Nō enīait. nūquid diuꝯtinebit in ira ſua miſeracōes ſuas: ſꝫ qd̓ ꝓrſus noꝯtinebitoſtēdit. Sic ergo iſti volunt iudicijdei cōminacōꝫ nō eſſe mendacē ꝙͣuisſit nemine dānaturus: quēadmodūeius cōminacōꝫ qͣdixit euerſurū ſe eēnimue ciuitate. mendace nō poſſumꝰdicere. et tn̄ factuno ē inquiūt. qd̓ ſine vlla ꝯdicōne p̄dixit. Nō enī ait. niiue euertet̉ ſi nō egerint penitētiamſeqꝫ correxerint: ſꝫ nō hoc addito pnūciauit futurā euerſionē illius ciuitatis. Quā cōminacōnē ꝓpterea veraceꝫputāt. qꝛ hoc p̄dixit deus qd̓ vere dign erat pati: ꝙ uis hoc nō eſſꝫ ip̄e facturus. Nam ⁊ ſi penitētibꝰ peꝑcit inquiūt: vtiqꝫ illos penitētiā nō ignorabat acturos. et tn̄ abſolute ac definite eorū euerſioneꝫ futurā eſſe p̄dixit.Hoc ergo erāt inquiūt in veritate ſeueritatis. qꝛ id erat digni: ſed ī racōemiſeracōis nō erat. quā nō cōtinuit inira ſua ut ab ea pena ſupplicibꝰ parceret. qua fuerat ꝯtumacibꝰ cōminatus.SSi ergo tūc peꝑcit auit. quādo ſanctu ſuū ꝓphetā fuerat parcendo contriſtaturus: qͣnto magis tūc miſerabilius ſupplicātibꝰ parcet. quādo ut parcat om̄es ſancti eius orabūt? Sꝫ hocqd̓ ip̄i ſuis cordibꝰ ſuſpicatur: ideo putāt ſcpͥturas tacuiſſe diuinas. ut multi ſe corrigāt. vel ꝓlixarū vel eternarūtimore penaꝝ. et ſint qui poſſent orae̓