ab oſtēdēdo. et portēta a portēdēdo.id eſt poſtēdendo: et ꝓdigīā qd̓ porro dicat id eſt futura p̄dicat. Sꝫ viderint eorū coniectores. quo ex eis ſiuefallātur. ſiue inſtinctu ſpirituū. quibꝰcura eſt tali pena dignos anmos hominū noxie curioſitatiſ retibꝰ mmiplicare. etiā vera p̄dicat: ſiue multa dicēdoaliquādo ī aliquid veītatis incurrat:nobis tn̄ iſta que velut ꝯtra natura fiunt. et ꝯtra naturā fieri dicūt̉: quo mōre hoīm locutus ē. et apl̓s dicēdo. ꝯtranaturā ī olea inſitū oleaſtrū ſcm eē ꝑticipe pinguedīs olee: et moſtra oſtēta. portenta. ꝓdigia nūcupant̉: hocmonſtrare debet. hoc oſtende̓. vel p̄oſtende̓. hoc p̄dice̓ quod facturus edeus que de corporibꝰ hoīm ſe p̄nūciauit ce facturū. nulla impediete difficultate. nulla p̄ſcribēte lege natue̓. Quōaut p̄nūciauerit: ſatis ī libro ſuꝑiorēdocuiſſe me exiſtimo. decerpendo deſcripturis ſanctis ⁊ nouis et veteribꝰnō quidē omīa ad hoc ꝑ̄tinētiā: ſꝫ quēſufficere huic oꝑi iudicaui. ¶ Ca. ix¶ Aplicio dānatoꝝ ꝑ ſuū ꝓphetamSodigit̉ de ſempiterno ſuꝑdeus dixit. fiet ommio fiet: vermis nonmorietur: et ignis eoꝝ nō extinguet̉Ad hoc em̄ vehemētius ꝯmemorādūetiā dn̄s ih̓us cū membra q̄ hoīeꝫ ſcādalizāt. ꝓ hijs om̄ibꝰ poneret. quosut ſua mēbra dextera quis diligit. eaqꝫ p̄ciꝑet amputari: bonū ē inquit tibidebilē introire in vita. ꝙ duas mānuſhabēte ire īgehennā. in igne inextinguibilē. vbi vermis eoꝝ nō moriet̉. etignis nō extinguet̉. Nō aliter ait etde oculo. Bonū ē tibi inquit luſcuntroire ī regnū dei. ꝙͣ duos oculos habentē mitti in gehennā ignis: vbi vermis eoꝝ nō morietur. et ignis nō extinguet̉. Nō eū piguit vno loco eadē verba terdice̓. Que nō terreat iſtarepetico. et illius pene ꝯmmacō tā ve-hemēs ore diuino? Vtrūqꝫ aūt hoꝝignē ſcꝫ atqꝫ vermē qui volūt ad animi penas non ad corꝑis ꝑtine̓: dicūtetiā vri dolore animi ſero atꝫ infructuoſe penitētes eos qui fuerint a regnodei ſeꝑati: et ideo igneꝫ ꝓ iſto dolorevrente nō incōgrue poni potuiſſe cōtendūt. Sn̄ illud apl̓i. Et quis ſcandalizatur: et ego nō vr̄or? Eundē etiāvermē putāt intelligendū eſſe: namſcriptū ē inquiūt. Sicut tinea veſtimētū ⁊ vermis lignū: ſicut meror excruciat eor viri. Qui vero penas et animiet corꝑis in illo ſupplicio futuras eſſenō dubitant: igne vr̄i corpus. ammūaut rodi quodāmodo verme meroriſaffirmāt. Qd̓ et ſi credibilius dicit̉. qꝛvtiqꝫ abſurdū eſt. ibi dolorē aūt corꝑis aut animi defuturū: ego tn̄ faciliꝰeſſe ut ad corpus dica vtrūqꝫ ꝑtinereꝙ neutrū: et ideo tacitu in illis diuineſcpͥture verbis animi dolore. qm̄ cōſequēs eſſe intelligit̉. etiā ſi nō dicaturut in corꝑe ſic dolēte. animus qͦꝫ ſterili penitēriā crucietur. Legit̉ quippe etin veteribꝰ ſcripturis vindicta carniſimpij ignis ⁊ vermis. Potuit breuiuſdici. vindicta impij. Cur ergo dictūeſt carnis impij: niſi qꝛ vtrūqꝫ. id ē etignis ⁊ vermis. pena erit carnis? Autſi vindictā carnis ꝓptereadicere voluit. qꝛ hoc in hoīe vindicabit̉ ꝙ ſcd̓mcarne vixerit. Propter hoc emī venietin mortē ſcd̓am: quā ſi gͥficabit apl̓usdicēſ. Si enī ſcd̓m carne vixei̓tis moriemim. Eligat quiſqꝫ qd̓ placet. autigne tribue̓ corꝑi. ammo verme: hocꝓprie. illud tropice: aut vtrūqꝫ ꝓpriecorpi. Iam enī ſatis ſuꝑius diſputauipoſſe aīalia etiā ī ignibꝰ viuere ī vſtione ſme ꝯſūpcōne. in dolore ſme morte. ꝑ miraculū omīpotētiſſimi creatoriſcui hoc poſſibile eſſe qui negat a quoſit quicqͥd in naturis omnibꝰ miraturignorat. Ip̄e eſt emī deus qui om̄ia in