poſſit. mortēqꝫ nō poſſit: erit tn̄ tūc talis caro qualis nūc nō eſt: ſicut taliserit ⁊ mors qualis nūc nō eſt. Nō enīnulla ſꝫ ſempiterna mors erit: qn̄ necviuere aīma poterit deū nō habēdo:nec doloribꝰ corꝑis carere moriendo.Prima mors animā nolentē pellit decorꝑe: ſcd̓a mors anima nolentē tenetin corꝑe. Ab vtraqꝫ mortē ꝯmuniterid habet̉: ut qd̓ non vult aīma. de ſuocorꝑe patiat̉. Attēdūt aūt iſti cōtradictores nullā eē nunc carne q̄ dolorepati poſſit. mortemqꝫ nō poſſit: et nōattedūt eſſe tn̄ aliquid tale qd̓ corꝑemaius ſit. Ip̄e quippe aīmus cuius p̄lentia corpus viuit ⁊ regit̉: et dolorepati poteſt: et mori nō poteſt. Ecce inueta res ē: que cū ſenſū doloris habeat: immortalis eſt. hoc igitur erit tūcetiā in corporibꝰ danatoꝝ: qd̓ nūc eēſcimus in animis oīm. Si aūt ꝯſideremus diligētius. dolor qui dicitur corporis. magis ad anima ꝑtinet: animeeſt enīdole̓ nō corꝑis: etiā qn̄ ei dolēdi cauſa exiſtit a corꝑe: cū in eo locodolet: vbi ledit̉ corpus. Sicut ergodicimus corꝑa ſentiētiā ⁊ corꝑa viuetia cū ab anima lit corꝑis ſenſus ⁊ vita: ita corꝑa dicimus et dolētia: cū dolor corꝑis niſi ab aīma eſſe nō poſſit.bolet itaqꝫ aīa cū corꝑe in eo loco eiꝰvbi aliquid cōtingit ut doleat: doletet ſola ꝙͣuis ſit in corꝑe cū aliqͣ cauſaetiā inuiſibili triſtis eſt ip̄a corꝑe incolumi. Solet etiā nō in corꝑe cōſtituta. Nā vtiqꝫ dolebat diues ille apudinferos. qn̄ dicebat: crucior ī hac flāma. Corpus autē nec exanime dolet:nec aīmatu ſme aīa dolet. Si ergoa dolore argumentū recte ſumereturad mortē. ut ideo mors poſſit accide̓qꝛ potuit accidere et dolor: magis adaīmā ꝑtine̓t mori ad qua magiſ ꝑtinetet dolere. Cū vero illa q̄ magīs dolerep̄t nō poſſit mori: quid momēti affertcur illa corꝑa qm̄ futura ſūt in doloribus. ideo etiā moriturā credamuſ? Dixerūt quidē platonici ex terrenis corporibꝰ moribudiſqꝫ membris eſſe aīeet metuere. et cuꝑe. et dolere atqꝫ gaudere. Vn̄ et ꝟgilius. hinc inquit id ēex moribūdis terrem corꝑis mēbris:inetuūt cupuitqꝫ dolētqꝫ gaudētqꝫ Sꝫꝯuicimus eos i duodecīo huius opilibro habe̓ aīmas ſcd̓m ip̄os ab om̄ietiā corꝑis labe purgatas: dira cupiditate q̄ rurſus incipiūt in corꝑa vellereuerti. Vbi aūt p̄t eſſe cupiditas: ꝓfecto etiā dolor poteſt. Fruſtra quippecupiditaſ. ſiue nō ꝑueniēdo quo tendebat. ſiue amittēdo qūo ꝑuenerat:vertitur ī dolorē. Qua ꝓpter ſi animaq̄ vel ſola. vel maxīe dolet. hꝫ tn̄ qͣndāꝓ ſuo mō imimortalitatē ſuā: nō ideomori poter̄t illa corꝑa qꝛ dolebūt. Poſtremo ſi corꝑa faciūt ut aīme doleat.cur eis dolore poſſunt. mortē vero inferre nō poſſunt: niſi qꝛ ꝯſequēs nō ē.ut mortē faciat qd̓ dolorē facit? Cuiergo incredibile ē ita ignē illis corporibꝰ dolorē poſſe inferre nō mortē:ſicut ip̄a corꝑa dole̓ aīmas faciūt qͣstn̄ nō ideo mori cōgunt? Non eſt ergo neceſſari future mortis argumētu dolor. ¶ Ca. quartū.turas animaliū curioſius indaSā ꝓpter ſicut ſcripſerūt qͥ nagarūt: ſalamādra in ignibꝰ viuit. Etquidā notiſſimi ſicilie mōtes. qͥ tantaduturnitate temꝑis ac vetuſtate uſqꝫnūc ac deinceps flāmis eſtuāt atꝫ integri ꝑſeuerat. ſatis ydonei teſtes ſūtnō omē qd̓ ardet abſumi. Et aīa indicat. nō omē qd̓ dolere p̄t: poſſe etiammori. Quid adhuc a nobis rerū poſcūtur exēpla. quibꝰ doceamus nō eē incredibile ut hoīm corꝑa ſempiternoſupplico punitoꝝ. et ī igne animā nōamittāt: et ſme detrimēto ardeāt. et fine inteitu doleāt: Habebit enī tūc iſtā