ſꝫ aꝑtiſſime appareāt miſerrimi ⁊ boninulla tēporali ſaltē miſeria laborēt: ſꝫclara ac ſempiterna beatitudine ꝑfruant̉. Sixerat quippe iſtoꝝ talia quēdā verba etiā ſuꝑiuis dicentiū. Omnisqui facit malū bonus ē in ꝯſpectū dn̄i:et tales ei placet. Ad hec inqua cōtradeū murmurā ꝑuenerūt. legem moyſicarnaliter accipiēdo: vn̄ ⁊ ille ī pſalmo. lxxij. pene ꝯmotos dicit fuiſſe pedes ſuos. et effuſos greſſus ſuos vtiqꝫ in lapſū: qꝛ zelauit ī peccatoribꝰ pace peccatoꝝ intuēs: ita ut inter ceterādiceret. Quo ſciuit deus: et ſi ē ſciētiain excelſo? Etiā dice̓t. Nūquid vanoiuſtificaui cor meū: et laui in innocentibus manus meas? t autē ſoluerethanc difficilima queſtionē. q̄ ſit cū videntur boni eſſe miſeri. et felices mali.hoc inquit labor eſt ante me: donec intro eā in ſanctuariū dei: et intelligā innouiſſimo. Iudico quippe nouiſſimonon ſic erit: ſed aꝑta imquorū miſeria. et aperta felicitate iuſtorum: longe ꝙ nunc eſt aliud apparebit.m autē ad­ ¶ Ca. xxix.¶moniuſſꝫ. ut meminiſſent legismoyſi. qm̄ preuidebat eos multo adhūc tēpore nō eā ſpūaliter ſicut oportuerat accepturos: continuo ſubiecit.Ecce ego mittā vobis heliam theſbitēanteꝙͣ veniat dies dn̄i magnus ⁊ illuſtris: qui cōuertet cor patris ad filiūet cor hoīs ad ꝓxiniū ſuū: ne forte vemens ꝑcutiā terra penitus. Per huncheliā magͣnū mirabilēqꝫ ꝓphetā expoſita ſibi lege. vltimo tēpore ante iudiciū iudeos in xp̄m verū id eſt in xp̄mnr̄m eſſe credituros: celeberrimū ē inſermonibus. cordibuſqꝫ fideluū. Ipſequippe ante aduentu iudicis ſaluatoris nō mimerito ſperatur eſſe venturuſqui etiā nūc viuere nō immerito creditur. Curru nāqꝫ igneo raptus ē de rebus hūanis: qd̓ euidētiſſime ſanctaſcriptura teſtatur. Cū venei̓t ergo exponēdo legē ſpūaliter. quā nūc iudeicarnaliter ſapuit: cōuertet cor patrisad filiū id ē cor patrū ad filios. Singulare quippe numero plurali interp̄tes. lxx. poſuerūt. Et eſt ſenſus ut etiāfilij ſic intelligāt lege id ē iudei. queadmodū pr̄es eā intellexerūt. id eſtꝓphete ī quibꝰ erat et ip̄e moyſeſ. Sicenī cor patrū ꝯuertetur ad filios: cūintelligētiā patrū ꝑducētur ad intellgentia filioꝝ. et cor filiorū ad patreseoꝝ: dū in id quod ſenſerūt illi ꝯſentiūt ⁊ iſti. Vbi. lxx. dixerūt. et cor hominis ad ꝓximū ſuū. Sunt enī interſe valde ꝓximi patres et filij. Quāꝙͣin verbis ſeptuaginta interprētū. quiꝓphetice interp̄tati ſūt. poteſt ſenſusalius idēqꝫ rectior inueniri: ut intelligatur helias cor dei patris ꝯuerſurusad filiu. nō vtiqꝫ agēdo ut pater diligat filiū: ſed docendo qd̓ pater diligat filiū: ut et iudei que pͥus oderat:diligāt eundē qui noſter ē xp̄us. Iudeis enī nūc auerſū cor habet deus axp̄o nr̄o: quia hoc putant. Eis ergotūc cor eius cōuertetur ad filiū: cuip̄iconuerſo corde didicerint dilectōnepatris in filiū. Quod vero ſequitur. etcor hoīs ad ꝓximuſuū. id eſt ꝯuertethelias cor hoīs ad ꝓximuꝫ ſuū: quidmeliuſ intelligit̉: ꝙͣ cor hoīs ad hoīeꝫxp̄m? Cur enī ſit in formā dei deus nr̄:formā ſerui accipiēs. eſſe dignatus ēetiā ꝓximus nr̄. Hoc ergo faciet helias: ne forte inꝙͣ veniā. et ꝑcutiā terrapenitus. Terra ſūt enī qui terrena ſapuit: ſicut iudei carnales uſqꝫ nūc. Exquo vicio ꝯtra deū murmura illa venerūt: quiamali ei placent: et vanus eſtqui ſeruit deo. ¶ Ca. xxx.Vlta alia ſūt ſcripturarū teſti¶ moma diuinaru nouuſſimo iudicō dei: que ſi om̄ia colliga minis longu erit. Satis ergo ſit: ꝙ ⁊ nouis et