ſacrificiū pro peccatis ſuis. Om̄es enīqui ſic offerūt profecto ī peccatis ſūt:pro quibꝰ dimittedis offerūt: ut cumobtulerint. acceptūqꝫ deo fuerit: tuncdimittātur. ¶ Ca .xxvi.Olens aūt deus oſtende̓ ciuitatē ſuā tūc in iſta cōſuetudinenō futurā: dixit filios leui oblaturoshoſtias ī iuſticia. Nō ergo in peccatoac ꝑ hoc nō ꝓ peccato. Vnde intelligpoteſt in eo qd̓ ſecutus adiunxit atqꝫait. et placebit dn̄o ſacrificiuꝫ uide etihrl̓m ſicut diebus priſtinis. et ſicutannis pͥoribꝰ fruſtra ſibi iudeos ſcd̓mlege veteris teſtamēti ſacrificoꝝ ſuorū p̄terita tēpora polliceri: nō em̄ tuncin iuſticia ſed in peccatis hoſtias offerebat: quādo pro peccatis p̄cipue acprimitijs offerebāt uſqꝫ adeo ut ſacerdos ip̄e quē debemus vtiqꝫ credere ceteris fuiſſe iuſtiore ſcd̓m dei mandatu: ſoleret pͥmū ꝓ ſuis offerre peccatis. deinde ꝓ ppl̓i. Quapropter exponere nos oportet qūo ſit accipiendū quod dictū eſt: ſicut diebꝰ priſtinis. et ſicut annis prioribꝰ. fortaſſisemī tēpus illud ꝯmemorat: quo pͥmihoīes ī paradiſo fuerūt. Tūc emī puriatqꝫ integri ab omī ſorde ac labe peccati. ſeip̄os deo mundiſſimas hoſtiasofferebāt: ceterū exquo cōmiſſe pͥuaricacōnis cauſa inde dimiſſi ſunt. atqꝫhūana in eis naturā danata eſt. excepto vno mediatorē. et poſt lauacrumregeneracōis quibuſqꝫ adhuc paruulis. nemo mūdus a ſorde: ſicut ſcpͥtu ē: nec infans cuius e xius diei vita ſuꝑ terrā. Qd̓ ſi reſpondetur. etiameos merito dicipoſſe offerre hoſtiasin iuſticia. qui offerūt in fide. Iuſtusenī ex fide viuit. quāuis ſeip̄m ſeducat. ſi dixerit ſe peccatū non habere. etideo nō dicat. qꝛ ex fide viuit: nūquiddicturus eſt quiſpiā hoc fidei tēpusilli fini eſſe coequādū. quigni iudicijr rnouiſſimi mūdabūtur. qͥ offerent hoſtias ī iuſticia? Ac ꝑ hoc qm̄ poſt talem mūdacōne nullum peccatū iuſtoshabituros eſſe credendū eſt: ꝓfectoillud tēpus quantū attinet ad nō habere peccatūu. nulli tēpori cōꝑandū eſtniſi qn̄ pͥmi hoīes in paradiſo ante p̄uaricacōꝫ innocētiſſimā felicitate vixerūt. Recte itaqꝫ intelligit̉ hoc ſignificatu eſſe: cūdictū eſt. ſic̄ diebꝰ priſtinis ⁊ ſicut annis pͥoribꝰ. Nam ⁊ ꝑ yſaiam poſtea ꝙ celū nouū ⁊ terra nouaꝓmiſſa ē. inter cetera q̄ ibi de ſanctorubt̄ītudine ꝑ allegorias ⁊ emginata exequit̉ quibꝰ expoſicone ꝯgruaꝫredde̓ nos ꝓhibuit vitāde longitudinis cura: ſcd̓m dies inquit ligni vite erūt dies ppl̓i me̓i. Quis aūt ſacrasliteras attigit ⁊ ignorat vbi deus pſātauerit lignū vite. a cuius cibo ſeꝑatis illis homibꝰ qn̄ eos ſua de paradiſo eiecit iniqͥtas: eidē ligno circupoſita ē ignea terribiliſqꝫ cuſtodia. R d̓ ſiquiſꝙͣ illos dies ligni vite̓ quos cōmemorauit ꝓpheta iſaias iſtos qͥ nūcagūtur ecclene xp̄i dies eſſe ꝯtenditip̄mqꝫ xp̄m lignū vite ꝓpheticē dictū.quia ip̄e ē lapiētia dei de qua ſalomoait. lignū vite ē om̄ibꝰ amplectētibꝰea. nec ānos egiſſe aliquos ī paradiſo illos pͥmos hoīes vntā cito eiectiſūt. ut nullū ibi gignerēt filiū: et ideonō poſſe illud tēpus intelligi in eo qd̓dictū eſt. ſicut diebꝰ priſtinis. et ſicutannis pͥoribꝰ: iſtā p̄terea queſtionē.ne cōgar qd̓ ꝓlixū ē cūcta diſcutere.ut aliquid horū veritas manifeſta cōfirmet: video quippe alterū ſenſuꝫ. nedies priſtinos ⁊ annos pͥores. carnaliū ſacrificoꝝ nobis ꝓ magno munere ꝑ ꝓph̓am ꝓmiſſos fuiſſe credamuſ:hoſtie nāqꝫ ille veteris legis ī quibuſqꝫ pecoribus immaculate. ac ſme ulloꝓrſus vicio videbātur offerri: et ſig̓ricabāt homīes ſanctos qualis ſolus