eſt. Vanitas vanitatū dixit eccleſiaſtes: vanitas vanitatu: et omia vanitas. Que abudātia homī. et om̄ī labore ſuo quo laborat ſub ſole? Et cū exhac ſentētia conecteret cetera. comemoras erūnas erroreſqꝫ vite huiis.et euaneſcētes interea tēpoꝝ lapſusvbi nichil ſolidū. nichil ſtabile retinetur: in ea rerum vanitate ſub ſole.illd̓ etiā deplorat quodāmo ꝙ cū ſit abundātia ſapientie ſuꝑ inſipientia. ſicut abundātia pacis ſuꝑ tenebras ſapiētiſqꝫ oculi ſint ī capite ip̄ius ⁊ ſtultus in tenebris ambulet: vnus tamēincurſus incurrat om̄bꝰ vtiqꝫ in hacvita que ſub ſole agitur. ſignificansvidelicet ea mala que bonis et maliſvidemus eſſe ꝯmunia. Dicit etiā illudꝙ et boni patiantur mala tanꝙͣ maliſint: et mali tanꝙͣ boni ſint adipiſcāturbona. ita loquens. Eſt inquit vanitaˢque facta eſt ſuꝑ terra. quia ſūt iuſtiſuꝑ quos venit quaſi factū impioꝝet ſūt impij ſuꝑ quos venit ſic̄ factuꝫiuſtorum. Sixi qm̄ hoc qͦꝫ vanitas. Inhac vanitate cui quantū ſatis vilumeſt. intimāde. totū iſtū librū vir ſapientiſſimus deputauit nō vtiqꝫ ob aliud. niſi ut eam vitā deſideremus quevanitate nō habet ſub hoc ſole: ſꝫ veritatē ſub illo qui fecit hūc ſolem. Inhac ergo vanitate. nūquid niſi iuſtodei rectoqꝫ iudico ſimilis eidē vanitati factus vaneſceret homo? In diebꝰtamē vanitatis ſue. intereſt plurmiūvtrū reſiſtat an obtemꝑet veritati. etvtrum ſit expers vere pietatis an ꝑticepſ: nō ꝓpter vite huius vel bona acqͥrenda. vel mala vitanda vaneſcendotranſeutia: ſed ꝓpter futurū iudiciū ꝑquod erūt. et bonis bona ⁊ malis mala. ſme fine manſura. Oemqꝫ iſte ſapiens hunc librū ſic cōcluſit ut diceret.Deu̓time ⁊ mandata eius cuſtodi. qꝛhoc eſt omis homo: qꝛ om̄e hoc opuſdeus adducet in iudiciū in om̄i deſpecto. ſiue bonū ſiue malū. Quid breuius. verius ſalubrius dici potuit? Deuinquit time. et mādata eius cuſtodi:quia hoc eſt omīs homo. Quicūqꝫ enīeſt hoc. eſt cuſtos vtiqꝫ mādatoꝝ dei:qmqui hoc nō eſt: nichil eſt. Non enīad veritatis iiaginē reformatur. remanes in ſimilitudine vanitatiſ. Quiaomē hoc opus id eſt quod ab homīeſit ī hac vitā. ſiue bonū ſiue malū deꝰadducet in iudiciū. In omni deſpectoid ē in omī etiā qui contēptibilis hicvidetur: et ideo nec videtur qm̄ deuset ip̄m videt. nec eū deſpicit nec cū iudicat ꝑterit ¶ Ca. iiij.¶ Pſtimonia deſcripturis ſanctisVius itaqꝫ vltim iudicij dei teque ponere inſtitui: pͥus eligenda ſūtde libris inſtrumēti noui poſtea deveteris. Quāuis emī vetera pͥora ſint̓ tēpore noua tamen anteponēda ſūt dignitate qm̄ illa vetera p̄coma ſunt nouorū. Noua igitur ponetur pͥus: queut firmius ꝓbemus: aſſumētur et vetera. In veteribꝰ habentur lex et ꝓphēte:in nouis euāgeliū et apoſtolice litere.Ait aūt apl̓us. Per lege emī cognicopeccati. Nūc aūt ſme lege iuſticia deimanifeſta ē. teſtificata ꝑ lege et ꝓphetas: iuſticia aūt dei ꝑ fidē iheſu xp̄i inomēs qui credūt in eū. Hec aūt iuſticia dei ad nouū ꝑtinet teſtamentū. etteſtimoniū habꝫ a veteribꝰ libriſ: hoc ēa lege ac ꝓphetiſ. Prius igit̉ ip̄a cauſa ponēda ē: et poſtea teſtes introducendi. Hūc ⁊ ip̄e xp̄us iheſus ordinēſeruādū eſſe demoſtras. ſcriba inquiteruditus in regno dei. ſimilis ē viropatrifamilias: proferenti de theſauroſuo noua et vetera. Non dixit veterā etnoua. Quod vtiqꝫ dixiſſet. niſi maluiſſet meritoꝝ ordinē ſeruare ꝙͣ temporum. ¶ Ca. quintū.¶AAgo ip̄e ſaluator cuobiurgaret