quibꝰ moribus ad cruētiſſimas ſeditiones atqꝫ inde ad ſolacia. atqꝫ ciuilia bella ꝑueniens. ip̄am concordiā q̄ſalus eſt quodāmodo populi ruꝑitatqꝫ corruꝑit: teſtat̉ hiſtoria. de quain p̄cedentibꝰ libris multa poſuimuſ.Nec ideo tamē vel ip̄m nō eſſe populūvel eius rem dixerim nō eſſe rempublicā ꝙͣdiu manet qͣliſcūqꝫ racōnalismultitudinis cetus rerū quas diligitconcordi cōmunione ſociatus. Quodaut de iſto populo. et de iſta republica dixi. hoc de atheniēſium. vel quorūcumqꝫ grecoꝝ. hoc de egiptioꝝ. hocde illa pͥore babilone aſſiriorū quādoin rebus publicis ſuis imꝑia vel parua. vel magna tenuert. et de alia quacūqꝫ aliaꝝ gentiuꝫ intelligar dixiſſeatqꝫ ſenſiſſe. Generaliter quippe ciuitas impiorū cui nō imꝑat deus obedienti ſibi ut ſacrificiū nō offerat niſitantūmō ſibi. et ꝑ hoc in illa et ammuſcorꝑi racōqꝫ vicijs recte ac fideliterimꝑet: caret iuſticie veritate ¶ Ca. xxvVamlibet enī videatur animꝰcorpori. et racō vicijs laudabiliter imperare. ſi tn̄ deo animus et racōip̄a nō ſeruit. ſicut ſibi eſſe ſeruiendūip̄e deus precepit: nullo modo corporivicijſqꝫ recte imꝑat. Nā qualis corꝑis atqꝫ viciorū poteſt eſſe mens dn̄averi dei neſcia. nec eius imperio ſubiugata ſed vicioſiſſimis demonibꝰ corrupentibꝰ ꝓſtituta? Proinde virtuteſquas habere ſibi videtur. ꝑ quas impat corꝑi et vicijs. ad quodlibet adipiſcendū. vel tenendū. niſi ad deū retulerit etiā ip̄a vicia ſūt potius ꝙ virtutes. Nam licet a quibuſdā tunc vereatqꝫ honeſte putent̉ eſſe virtutes cūreferuntur ad ſeip̄as. nec ꝓpter aliudexpetūtur etiā tūc inflate ac ſuꝑbe ſūt:et ideo nō virtutes ſed viciā iudicanda ſunt. Sicut em̄ nō eſt a carne ſedſuper carnē quod carnē facit viuere:lve. xxxjſic non eſt ab homīe ſed ſuꝑ homineꝫquod hoīeꝫ facit beate viuere: nec ſolū hoīem. ſed etiā quālibet poteſtateꝫvirtutēqꝫ celeſtem. ¶ Ca xxvi.¶ eſt: ita beata vitabois deus eſt.vocirca ut vita carnis animaDe quo dicunt ſacre litere hebreoꝝ.Beatus populus cuius eſt dn̄s deusip̄ius. Miſer igitur populus ab iſtoalienatus eſt deo. diligit tn̄ ip̄e etiāquandā pace ſuam nō improbandā:quā quidē nō habebit in fine. quia nōea bene vtitur ante finē. Hanc aūt utinterim habeat ī hac vita etiā noſtriintereſt. qm̄ quādiu ꝑmixte ſūt ambeciuitates. vtimur et nos pace babilonis. Ex qua ita ꝑ fidē populus dei liberatur: ut apud hanc interim ꝑegrinetur. Propter quod et apoſtolus monuit eccleſiā ut oraret ꝓ regibus eiusatqꝫ ſublimibꝰ addēs ⁊ dicēs ut quietā et tranquillā vitā agamus cū omipietate. et caritatē. Et ꝓph̓a iheremiaſcū populo dei veteri ꝓnūciaret captiuitatē. et diuinitus imparet. ut obediēterirent in babilomaꝫ deo ſuo etiamiſta patientia ſeruiētes: monuit ⁊ ip̄eut oraretur ꝓ illa dicens. qui in eiuspace erit pax nr̄a: vtiqꝫ interim tēꝑalis q̄ bonis maliſqꝫ ꝯmius ¶ C. xxvij.Ax aūt nr̄a ꝓpria. et hic eſt cumdeo ꝑ fide: et in eternū erit cū illoꝑ ſpeciē. Sꝫ hic ſiue illa ꝯmunis. ſiuenoſtra ꝓpria: talis eſt pax. ut ſolaciūmiſerie ſit potius ꝙͣ beatitudinis gaudiu. Ip̄a quoqꝫ nr̄a iuſticia ꝙ uis veraſit ꝓpter verū boni finē ad quē refert̉:tn̄tanta eſt in hac vita ut potius remiſſione peccatoꝝ conſtet. ꝙͣ ꝑfectōne virtutū. Teſtis eſt oratio totius ciuitatis dei: que ꝑegrinatur in terris.Per om̄ia quippe membra ſua clamatad deum. dimitte nobis debita noſtra.ſicut ⁊ nos dimittimus debitoribꝰ nr̄iſ.Nec ꝓ eis eſt efficax hec oracō. quoꝝ