fides ſme operibꝰ mortua eſt: ſed proeis quoꝝ fides ꝑ dilectōnē oꝑatur.Quia em̄ deo quidē ſubdita. in hac tn̄condicōne mortali. et corꝑe corruptibili. qd̓ aggͣuat animā nō ꝑfecte vicijs imꝑat racō: ideo neceſſaria eſt iuſtis talis oratio. Nam ꝓfecto quāꝙͣimꝑetur: nequaꝙͣ ſme cōflictu vicijsimperatur. Et vtiqꝫ ſubrepit aliquidin hoc loco infirmitatis etiā bene cōfligenti. ſiue hoſtibus talibus victisſubditiſqꝫ dn̄anti. vnde ſi non facilioperacōne: certe labili locucone. autvolatili cogitacōne peccetur. Et ideoquādui vicijs imꝑatur. plena pax nōeſt: quia et illa que reſiſtunt ꝑiculoſodebellantur p̄lio. et illa q̄ victa ſūt nodū ſecuro triuphantur ocio: ſꝫ adhucſolicito pͥmuntur imperio. In hijs ergo temptacōnibꝰ. de quibus omibuſin diuinis eloquijs breuiter dictū eſt.nunquid nō temptatio eſt vitā hūana ſuper terra. quis ita viuere ſe p̄ſumat ut dicere deo dimitte nobis debita noſtra neceſſe non habeat. niſi homō elatus. Nec vero magnus ſed inflatus ac tumidus. cui ꝑ iuſticia reſiſtit qui gratiaꝫ largitur humilibus?Propter qd̓ ſcriptu eſt. Seus ſuꝑbisreſiſtit: humilibꝰ aut dat gratiā. Hicitaqꝫ in vnoquoqꝫ iuſticia eſt ut obedienti deus homi. animus corꝑi. ratioaūt vicijs etiā repugnātibꝰ imperetvel ſubiendo. vel repugnādo: atqꝫ utab ip̄o deo petatur. et meritoꝝ gratiāet venia delictoꝝ: ac de acceptis boniſgrarū acto ꝑſoluat̉. In illa vero paceninali quo referenda. et cuius adipiſcende cauſa habenda eſt iſta iuſticiaquoniā ſanata immortalitate atꝫ incorrupcōne naturā vicia nō habebit.nec vnicuiqꝫ noſtrum vel ab alio vel aſeip̄o quippiā repugnabit: nō opuserit ut racō vicijs que nulla erūt iniperet. ſꝫ imꝑabit deus homini. animuſcorpori: tantaqꝫ obediēdi ibi erit ſuauitas et facilitas: quanta viuendi regnādiqꝫ felicitas. Et hoc illic in omnibus atqꝫ ī ſingulis eternū erit. eternūqꝫ eſſe certu erit: et ideo pax beatitudinis huius vel beatitudo pacis huius ſūmū bonū erit. ¶ Ca .xxviij.Oꝝ aūt qui non ꝑtinet adiſtāIciuitatē deu erit contrario miſeria ſempiternā. que mors etiā ſecūdadicitur: quia nec anima ibi viuere dicenda eſt. que a vitā dei alienata ei̓t:nec corpus qd̓ eternis doloribꝰ ſubiacebit. Ac ꝑ hoc ideo durior iſta ſecunda mors erit: quia finiri morte nō potei̓t. Sed qm̄ ſicut miſeria beatitudiin et mors vite. ita belluꝫ ꝑ acividetureſſe contrariū: merito queritur ſic̄ paxin bonorū finibꝰ p̄dicata eſt atqꝫ laudata: quod vel quale bellū ecōtrarioin finibꝰ maloꝝ poſſit intelligi. Verū qui hoc querit: attēdat quid ī bello noxiū pncōſumqꝫ ſit: et videbit inchil aliud ꝙ rerū eſſe inter ſe aduerſitate atqꝫ conflictū. Quod igit̉ bellū grauius ⁊ amarius cogitari poteſtꝙͣ vbi volūtas ſic aduerſa eſt paſſioin. et paſſio voluntati. ut nullius eaꝝvictoria tales inimicicie finiantur: etvbi ſic confligit cum ip̄a natura corporis vis doloris. ut neutrū alteri cedat: Hic enī qn̄ cōtingit iſte ꝯflictuſ.aut dolor vincit et ſenſū mors adimitaut naturā vincit. et dolorē ſanitas tollit: ibi aūt ⁊ dolor ꝑmanet ut affligat.et naturā ꝑdurat ut ſentiat: qꝛ vtrūqꝫideo non deficit ne pena deficiat. Adhos autē fines bonorū et maloꝝ. illoſexpetedos. iſtos cauendos. qm̄ ꝑuidiciūtranſibūt ad illos boni. ad iſtoˢmali: de hoc iudico quantū deus donauerit in conſequenti volumine diſputabo.¶ Explicit liber decimuſnonus.