ſcipio in libris de republica. nunquārempublicā fuiſſe romanā. Breuiterem̄ rempublica diffinit eſſe rem ppl̓i.Que diffinicō ſi vera eſt. nūqua fuitromana reſpublica: qꝛ nunꝙͣ fuit respopuli: quā diffinicōꝫ voluit eſſe reipublice. Populū enim eſſe diffiniuitcetum multitudinis: iuris conſenſu etvtilitatis cōmunione ſociatū. Quidaut dicat iuris conſenſū. diſputandoexplicat: per hoc oſtēdens geri ſmeiuſticia non poſſe rempublicam. vbiergo iuſticiā veranon eſt: nec ius p̄teſſe. Quod enī iure ſit: profecto iuſtefit. Quod aūt ſit iniuſte: nec iure fieri poteſt. Non enī iura dicenda ſūt velputanda imqua hoīm ꝯſtituta: cū illud etiā ip̄i ius eſſe dicat qd̓ de iuſticiefonte manauei̓t: falſūqꝫ eſſe qd̓ a quibuſdā non recte ſentientibꝰ dici ſoletid eſſe ius. qd̓ ei qui plus poteſt vtileeſt. Quo circa vbi nō eſt vera iuſticia.iuris cōſenſu ſociatus cetus hoīm nōpoteſt eſſe. Et ideo nec ppl̓us iuxta illam ſcipionis vel ciceronis diffinitionem. et ſi nō ppl̓us. nec res populi. ſedqualiſcūqꝫ multitudinis que populinoīe digna nō ē. Ac ꝑ hoc ſi reſpublicares ppl̓i eſt. et populus non eſt. quiconſenſu nō ſociatus eſt iuris. Nō eſtaūt ius vbi nulla iuſticia eſt: ꝓculdubio colligitur vbi iuſticia nō eſt. noneſſe republica. Iuſticia porro ea ꝟtuˢeſt: que ſua cuiqꝫ diſtribuit. Que igit̉iuſticia eſt homīs que ip̄m hoīem deovero tollit: et immūdis demonibꝰ ſb̓dit? Hoccine eſt ſua cuiqꝫ diſtribuere? Anqui fundum aufert eius a quoemptus eſt. et tradit ei qui nichil habet ī eo iuris iniuſtus eſt. et qui ſeip̄maufert dn̄anti deo a quo factus eſt. etmalignis ſeruit ſpiritibꝰ iuſtus eſtDiſputatur certe acerrime atqꝫ fortiſſime in eiſdē ip̄is de republica librisaduerſus iniuſticiā ꝓ iuſticia. Et qm̄cū prius ageretur ꝓ iniuſticie ꝑtibꝰcontra iuſticiā. et diceretur niſi ꝑ iniuſticiā rem publicā ſtare augeriqꝫ nōpoſſe. hoc veluti validiſſimū poſitū ea̓tiniuſtū eſſe. ut hoīes homībꝰ dn̄antibus ſeruiāt: quā tn̄ iniuſticiā niſi ſequatur imꝑioſa ciuitas. cuius eſt magna reſpublica: non eam poſſe ꝓuincijs imꝑare. Reſponſū eſt a parte iuſticie ideo iuſtū eſſe ꝙ talibꝰ bomībꝰſit vtilis ẜuitus. et ꝓ vtilitate eoꝝ fieri cū recte aliquid fit. id ē cū improbis aufertur iniuriaꝝ licētia. et domiti melius ſe habebunt: quia indomitideterius ſe habuerūt. Subdituqꝫ ēut iſta ratio firmaret̉. velut a naturaſumptū nobile exemplū atqꝫ dictū ē.Cur igitur deus homini. animus mniparat corꝑi: racō libidini. ceteriſqꝫ vicioſis animi ꝑtibus? Plane hoc exēplo ſatis edoctum eſt. quibuſdā eſſevtilem ſeruitute: et deo quidē ut ſertatur vtile eſſe om̄ibꝰ. Seruiēs aūtdeo animus recte imperat corꝑi: inqͣꝫip̄o animo ratio dn̄o deo ſubdita recte imperat libidini: vicijſqꝫ ceteris.Quapropter vbi homo deo nō ſeruitquid in eo putandū eſt eſſe iuſticie:qͥnquidē deo nō ſeruiens nullo modopoteſt iuſte animus corꝑi aūt hūanaratio vicijs ceteris imperare? Et ſi inhomine talinō eſt ulla iuſticia: ꝓculdubio nec in hoīm cetu qui ex hominibus talibꝰ conſtat. Non eſt hic ergoiuris ille ꝯſenſus qui hominū multitudinē populū facit: cuius res dicit̉ eſſereſpublica. Nā de vtilitate quid dicācuius etiā cōmunione ſociatus cetushoīm ſicut ſeſe habet iſta diffinico populus nūcupatur? Quauis enī ſic diligenter attendas. nec vtilitas ſit ulla viuentiū qui viuūt impīe. ſicut viuit omiīs qui nō ſeruit deo. ſeruitqꝫ demonibꝰ. Tantomagis impijs. quātomagis ſibi cū ſint imimūdiſſimi ſpūs.