claruerūt. nec ꝑ teſtes quibus nō credere abſurdum eſt. in noſtrā noticiaꝫꝑuenerūt: ſme iuſta rep̄henſione dubitamus. ¶ Ca. xix.Ichil ſane ad iſtā ꝑtinet ciuiItatē quo habitu vel more viuedi ſi nō eſt contra diuina p̄cepta. iſtāfidē qua ꝑuenitur ad deum quiſqꝫ ſectetur: vnde ip̄os qͦꝫ ph̓os qn̄ xp̄iani fiūt nō habitu vel conſuetudine victus. que nichil impedit religione. ſꝫfalſa dogmata mutae̓ ꝯpellit. Vndeillā quam varro adhibuit ex cincisdifferentiaꝫ: ſi nichil turpiter atꝫ intepanter agat omnino non curat. Extribꝰ vero illis vite generibꝰ. ocioſo.actuoſo. et ex vtroqꝫ cōpoſito. ꝙͣuisnon falſa fide quiſqꝫ poſſit in quolibꝫeoꝝ vitāduce̓. et ad ſempiterna p̄mia p̄uenire: intereſt tn̄ quid amoreteneat veritatis: quid officio caritatiſimpedat. Nec ſic eſſe quiſqꝫ debꝫ ocioſus. ut in eodē ocio vtilitatē nō cogitet ꝓximi: nec ſic̄ actuoſus. ut cōtemplacōꝫ nō requirat dei. In ocio nō iners vacacō delectae̓ debet: ſed aūt inquiſitio aut inuentio veritatis ut in eaquiſqꝫ ꝓficiat: et qd̓ inuenerit teneat:et alteri in nō inuideat. In actōe veronō amandus eſt honor in hac vita ſiue poteria. qm̄ omīa vana ſub ſole: ſꝫip̄m opus qd̓ ꝑ eundē honore vel potentiā ſit ſi recte atqꝫ vtiliter fit: id ēut valeat ad eam ſalutē ſubditoꝝ. qſcd̓m deū eſt vnde iam ſuꝑius diſpūtauimus. Propter qd̓ ait apoſtolus.Qui epiſcōpatu deſiderat: bonū opuſ.deſiderat. Expone̓ voluit quid ſit epiſcōꝑatus: quia nomē eſt oꝑis nō honoris. Orecū eſt emī atqꝫ inde ductuvocabuluꝫ: ꝙ ille qui p̄ficitur. eis quibus p̄ficitur ſuꝑintendit: curam eoꝝſcilicet gerens. Scopus quippe intetio ē. Ergo epiſcopni grecē. ſi velimꝰlatine ſuꝑintendere poſſumus dicereliber xxxꝯut intelligat nō ſe eſſe epiſcopū: quip̄eſſe dilexerit nō ꝓdeſſe. Itaqꝫ a ſtudio cognoſcende veritatis nemo ꝓhibetur: qd̓ ad laudabile ꝑtinet ociū.Locus vero ſuꝑior ſme quo regi ppl̓snō poteſt. et ſi ita teneatur atqꝫ adminiſtretur ut decet: tn̄ indecenter appetitur. Quāobre. ocium ſanctū queritcaritas veritatis: negociū iuſtū ſuſcipit neceſſitas caritatis. Quā ſarcināſi nullus imponit: ꝑ̄cipiēde atqꝫ intuende vacandū eſt veritati. Si aūt imponitur: ſuſcipiēda eſt ꝓpter caritatisneceſſitatē. Sed nec ſic omnimodoveritatis delectacō deſerēda ē: ne ſb̓trahat̉ illa ſuauitaſ: et opprimat iſtaneceſſitas. ¶ Ca. xx.Samobrem ſūmū bonū ciuitatis dei. cū ſit eterna pax atqꝫ ꝑfecta: nō ꝑ quā mortales trāſeant naſcendo atqꝫ moriendo. ſed in qua mimortales maneāt nichil aduerſi ommno patiēdo: quis eſt qui illā vitamvel beatiſſimā neget. vel in eius cōꝑatione iſtā que hic agitur quātiſlibetanimi et corꝑis ⁊ terrenaꝝ rerū boniſplena ſit. nō miſerrimā iudicet? Quātn̄ quicūqꝫ ſic habet ut eius vſū referat ad illius finē quē diligit ardētiſſime. ac fideliſſime ſperat. nō abſurdedici etiam nunc beatus poteſt: ſpe illapotius ꝙ re iſta. Res vero iſta ſme ſpeilla. beatitudo falſa et magna miſeriaeſt. Non enī veris animi bonis vtitur:qm̄ nō eſt vera ſapiētia q̄ intencōꝫ ſuāin his que prudenter diſcernit geritfortiter. cohibet teꝑanter iuſteqꝫ diſtribuit. nō in illū dirigit fine: vbi ei̓tdeus omnia ī omnibꝰ eternitate certā et pace ꝑfecta. ¶ Ca. xxi.Sapropter nunc eſt locus. utꝙͣ potero breuiter ac dilucideexpedia qd̓ in ſcd̓o huius oꝑis librome demōſtraturū eſſe ꝓmiſi: ſcd̓m diffinitiōes quibꝰ apud ciceronē vtitur