lib̓ xxxja dn̄is liberi fieri: ſuā ẜuitutē ip̄i quodamodo liberā faciāt: notimore ſubdolo. ſed fideli dilcōe ſeruiēdo: donectrāſeat omnis iniquitas: et euacueturomis principatus et poteſtas hūanaet ſit deus omīa in omnibꝰ. ¶ Ca. xvi.vocirca etiā ſi habuerūt ẜuosCuiſti patres nr̄i: ſic admniſtrabant domeſtica pace: ut ſcd̓m hec temporalia bona. filioꝝ ſortē a ẜuoꝝ cōdicōe diſtingueret: ad deū aut colendū in quo eterna bona ſperanda ſuntomnibꝰ domus ſue membris pari dilectōne conſuleret. Qd̓ naturalis ordo ita p̄ſcribit: ut nomē patrū familias hinc exortū ſit et tam late vulgatum: ut etiam inique dominates hoc ſegaudeat appellari. Qui aūt veri patreſfamilias ſunt: omnibꝰ in familiaſuā tāquā filijs ad colendū et ꝓmērendū deū conſulūt. Oeſiderātes atqꝫoptantes venire ad celeſtē domū vbineceſſariū nō ſit officiū imꝑandi mortalibuſ: quia neceſſariū nō erit officium ꝯſulendi iam in illa immortalitalitate felicibꝰ qūo donec veniat̉: magis debent pr̄es ꝙͣ dn̄antur. ꝙ ſerui.tolerare ꝙͣ ſeruiūt. Si quis aūt in domō per inobedientiā domeſtice paciaduerſatur. corripiatur. ſeu verbo ſeuverbere. ſeu quolibet alio genere peneiuſto atqꝫ licito. quantū ſocietas humana concedit: pro eius qui corripitur vtilitate: ut paci vnde diſſilieratcoaptetur. Sicut em̄ nō eſt beneficiētie adiuuādo efficere ut bonū qd̓ maius eſt amittatur: ita nō eſt innocētieꝑcendo ſmere ut in malū grauius incidatur. Pertinet ergo ad innocētisofficiū nō ſolū nemini maluꝫ inferre:verū etiā cohibere a peccato vel punire peccatū: ut aūt ip̄e qui plectit̉ corrigatur expimēto aūt alij terreanturexemplo. Quia igit̉ hoīs domus iniciūſiue particula debet eſſe ciuitatis:omne aūt iniciū ad aliquē ſui generiſfinem. et omnis pars ad vniuerſi cuius pars ē integritate refertur: ſatisapparet eſſe ꝯſequēs ut ad pace ciuicam pax domeſtica referatur: id eſt utordinata imꝑandi obediēdiqꝫ ꝯcordia cohabitatiū: referatur ad ordinatā imꝑandi obediēdiqꝫ concordiā ciuiū. Ita ſit ut ex lege ciuitatis p̄ceptaſumere patrēfamilias oporteat: quibus domū ſuam ſic regat: ut ſit paciaccōmodata ciuitatis. ¶ Ca. xvij.Ed domus hoīm qui nō viuuntex fide: pacē terrenā ex huiustemporalis vite rebus cōmodiſqꝫ ſectatur. Domus aūt hoīm ex fidē viuētiū. exſpectat ea que in futurū eternaꝓmiſſa ſūt: terreniſqꝫ rebus ac temporalibꝰ tanꝙͣ ꝑegrina vtit̉: nō quibus capiatur et auertatur. quo tenditin deū: ſed quibus ſuſtentetur: ad facilius toleranda. minimeqꝫ augēdaonera corꝑis corruptibiliſ. qd̓ aggrauat aīam. Id circo rerū vite huic mortali neceſſaiaꝝ vtriſqꝫ hōibꝰ ⁊ utriqꝫdomūi ꝯn̄is ē vſus: ſꝫ finis vtēdi cuiqꝫſuus ꝓprius multumqꝫ diuerſus. Itaetiā terrena ciuitas que nō viuit ex fide terrena paceꝫ appetit: in eaqꝫ defigit imꝑandi obediēdiqꝫ cōcordiā ciuiūūt ſit eis de rebus ad mortalē vitāꝑtinentibꝰ hūanarū quedā cōpoſitiovolūtatu. Ciuitas aut celeſtis vel potius pars eius que in hac mortalitate ꝑegrinatur et viuit ex fide. etiamiſta pace ncce eſt vtatur: donec ipſacui talis pax neceſſaria ē mortalitastranſeat. Ac ꝑ hoc dum apud terrenā ciuitatē. velut captiuā vitā ſue pegrinationis agit: iam ꝓmiſſione redempcōnis et dono ſpiritali tanquāpignore accepto. legibꝰ terrene ciuitatis quibus hec adminiſtratur queſuſtentāde mortali vite accōmodataſūt obtēꝑare non dubitat: ut quoniā