inuenit homo que diligat. deū. ſeip̄m.et ꝓximū: atqꝫ ille in ſe diligendo nōerrat q̄ diligit deū ꝯſequēs eut etiāꝓxīo ad diligēdū deū ꝯſulat: que iubetur ſicut ſeip̄mdiligere. Sic vxori.ſic filijs. ſic domeſticis. ſic ceteris quibus potuerit hominibꝰ: et ad hoc ſibia ꝓximo ſi forte indiget conſuli velit:ac ꝑ hoc erit pacatus quantū in ip̄o eomni homini. pace hoīm. id eſt ordinata ꝯcordia. cuius hic ordo ē. Primū ut nulli noceat: deinde ut etiā ꝓſitcui potuei̓t. Primitus ergo ineſt ei ſuorū cura: ad eos quippe habet oportumore faciliorēqꝫ aditu conſulendivel nature ordine. vel ip̄ius ſocietatishūane. Vnde apoſtolus dicit. Quiſquis aūt ſuis et maxime domeſticisnō prouidet. fidē denegat: et eſt infideli deterior. Hinc itaqꝫ etiā pax doineſtica oritur: id eſt ordinata imꝑandi obediendiqꝫ ꝯcordia cohabitantiū. Imꝑant em̄ qui ꝯſulunt: ſicut virvxori. ꝑentes filijs. dn̄i ſeruis. Obediunt aūt quibꝰ conſulitur ſicut mulieres maritis. filij ꝑentibus. ſerui dn̄is.Sed in domo iuſti viuentis ex fide. etadhuc ab illa celeſti ciuitate ꝑegrinātis. etiā qui imꝑant ẜuiūt eis quibꝰvidentur imꝑare. Neqꝫ enim dn̄andicupiditate imperant: ſed officio conſulendi: nec principādi ſuꝑbia. ſꝫ ꝓuidendi miſericordia. ¶ Ca. xv.¶ Ideus homine cōdidit. Nam doOc naturalis ordo p̄ſcribit: itaminetur inquit piſciū maris. et volatilui celi. et oīm repentiū que reput ſuꝑterra. Racōnalē factū ad maginemſuā. noluit niſi irrationabilibꝰ dn̄ari:nō homine homi: ſed homineꝫ pecori.Inde pͥmi iuſti paſtores pecoꝝ magis ꝙ reges hoīm ꝯſtituti ſūt: ut etiāſic inſinuaret deus quid poſtulet ordocreaturaꝝ: qͥd exigat meritū peccatorū. Condico quippe ſeruitutis: iure in-rtelligitur impoſita peccatori. Proindenuſqͣ ſcpͥturaꝝ legimus ſeruū: antequā hoc vvocabulo noe iuſtus peccatufilij vindicaret. Nomē itaqꝫ iſtud culpameruit: nō natura. Origo aut vocabuli ſeruoruꝫ in latina lingua indecredit̉ ducta: ꝙ hij qui iure belli poſſint occidi. a victoribꝰ cū ſeruabātur.ſerui fiebāt: a ſeruando appellati: qd̓etiā ip̄m ſme peccati merito nō eſt. Nāet cū iuſtūgeritur bellū: ꝓ peccato contrario dimicatur. Et omīs victoria cūetiā malis ꝓuenit diuino iudicio victos hiūliat: vel emendās peccata velpuniens. Teſtis eſt homo dei. Samēſin captiuitate poſitus pcc̄a ſua ⁊ peccata populi ſui confitetur deo: et hanceſſe cauſam illius captiuitatis pio dolore teſtatur. Prima ergo ſeruitutiscauſa peccatū eſt: ut homo homini condiconis vinculo ſubderetur: qd̓ nō ſitniſi deo iudicāte: apud que nō eſt iniquitas: et nouit diuerſas penas meritis diſtribue̓ delinquētiū. Sicut aūtſuꝑius dn̄s dicit. omīs qͥ facit pcc̄mſeruus eſt peccati. ac ꝑ hoc multi quidem religioſi dnis iniquis. non tn̄ liberis ſeruiūt: a quo enīquis deuictuſeſt: huic et ẜuus adiectus ē. Et vtiqꝫfelicius ſeruitur hom̄i ꝙͣ libidini: cumſeuiſſimo dn̄atu vaſtet corda mortaliu ut alias omittā libido ip̄a dn̄andiHoībꝰ aūt illo paciſ ordīe qͦ alijs alijſb̓iecti ſūt. ſicut ꝓdeſt huīlitas ẜuietibus: ita nocet ſuꝑbia dominātibus.Nullus autē naturā in quapͥus deusboīeꝫ ꝯdidit: ẜuus ē hoīs. aut peccati.verū et penalis ſeruitus ea lege ordinatur. que naturalē ordine conẜuari iubet. ꝑ̄turbari vetat: quia ſi cōtra eālegem nō eſſet factu: nichil eſſet penali ſeruituti cohercendū. Ideoqꝫ apoſtolus etiam ſeruos monet ſubditoseſſe dn̄is ſuiſ. et ex aīo eis cū bona volūtate ſeruire: ut ſcilicet ſi nō poſſunt